ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΑΝΤΡΗΣ ΕΥΡΙΠΙΔΟΥ "ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΗ ΜΟΙΡΑ"


Άντρη Ευριπίδου – Συνάντηση με τη μοίρα – Εκδόσεις Πνοή, από την αναγνώστρια μας Χρυσούλα Ζαφειράκη.

Στο Λονδίνο έχει γεννηθεί και μεγαλώσει η ηρωίδα μας Άννα Πέιτον που μένει μαζί με τους γονείς, τον αγαπημένο ξάδελφο (αδερφό) και τον θείο της.
Ένα τροχαίο συμβαίνει στον ξάδελφό της και βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση στην εντατική. Μόνο ένα θαύμα θα μπορούσε να γίνει για να σωθεί ο αγαπημένος της ξάδερφος. Στην προσευχή της, στο τάμα της, λέει να ζήσει αυτή χωρίς έρωτα προκειμένου αυτός να σωθεί. Το λέει δίχως φυσικά να ξέρει τις επιπτώσεις.
Για τα επόμενα τρία χρόνια γίνεται φοιτήτρια στο πανεπιστήμιο, γνωρίζει καινούργιους φίλους, κάνει νέες παρέες, επισκέπτεται νέα μέρη και η ζωή της αλλάζει περισσότερο όταν ερωτεύεται τον Τζέι, έναν όμορφο πολύ προσγειωμένο και ώριμο νέο, που την ενθαρρύνει και την βοηθάει να βλέπει το ποτήρι της ζωής μισογεμάτο.
Όμως οι όμορφες στιγμές για την Άννα μας, δεν κράτησαν πολύ οι αναμνήσεις με τον αγαπημένο της έμειναν απραγματοποίητο όνειρο, όπως και η ζωή μαζί του, τον αποχαιρέτησε για πάντα στην ψυχή και στα όνειρά της.
Οι καλοί φίλοι πάντα δίπλα της, να την αγκαλιάζουν να την προσέχουν, και εκείνη ήταν δοτική απέναντι και σε άλλους που είχαν διαφορετική θρησκεία και κουλτούρα από την ίδια, όπως με τον συμφοιτητή και φίλο της τον Πίτερ πού ήταν, ξερόλας ντροπαλός και αντιπαθητικός, πόσο αθώος φαινόταν με το πρόσωπο και τη σοβαρότητα που εξέπεμπε, έφτασε να προσπαθήσει να τη βιάσει.
Αυτό το κράτησε για εκείνη και δεν το μοιράστηκε με κανέναν, μετά την εξομολόγηση του (φίλου) της, ότι και εκείνος σε μικρή ηλικία είχε πέσει θύμα βιασμού από συγγενικό του πρόσωπο...
Εδώ θα ήθελα να αναφέρω ότι η συγγραφέας μέσα από τις εμπειρίες που ζει η ηρωίδα μας, θίγει πολλά ζητήματα της καθημερινότητας των νέων και όχι μόνο, (την φιλία, τις σχέσεις μέσα στα σχολεία, τον ρατσισμό, τις ερωτικές σχέσεις τους) και γενικά τα παιδικά μας απωθημένα, και πού μπορούν να μας οδηγήσουν, τον ρόλο της οικογένειας και πώς αυτή μας αντιμετωπίζει, μας στηρίζει στα εύκολα ή στα δύσκολά μας.
Ένα άλλο θέμα που θίγεται είναι η ομοφυλοφιλία, η σχέση των ανθρώπων με τα θεία και την εκκλησία, η προσφορά και η βοήθεια για τους συνανθρώπους μας. Πόσο γεμάτοι και ευχαριστημένοι μπορεί να είμαστε από τη ζωή μας.
Αν και είναι το πρώτο μυθιστόρημα της Άντρης Ευριπίδου, ο λόγος της είναι μεστός, κατανοητός, μας ενθουσιάζει με τις υπέροχες ερωτικές και όχι μόνο περιγραφές... με γλυκά και όμορφα λόγια!!!

Ευχαριστούμε πολύ!


CHARLOTTE RIGGLE - The Woman of Many Hats

 Charlotte Riggle or as known A Woman of Many Hats

Charlotte Riggle has worn many different hats in her life. She is the author of the award-winning picture book, Catherine’s Pascha, along with its companion, The Saint Nicholas Day Snow. On her blog, she tells stories about saints, discusses disability, and reviews picture books that you really need to read.
She’s also a technical writer, creating documentation to help software engineers make the products they code accessible for people with disabilities.
Although she was raised as a Presbyterian, Charlotte has been an Orthodox Christian for over 30 years. On her somewhat circuitous journey into Orthodoxy, she fell in love with the saints and with the liturgical calendar of the Orthodox Church. Now she can’t imagine being anywhere else.
Charlotte has four children, a stepchild, godchildren, and two adorable grandchildren whose nursery she keeps well stocked with books. When her children were young, she did all the ordinary things that mothers do: reading stories, supervising homework and chores, taking the kids to church, and feeling quite certain she would never get enough sleep ever again. She did less ordinary things, too, like revising 504 plans, attending IEP meetings, and training a service dog for one of her kids.
Now that her children are grown, she’s sharing what she’s learned on her blog and in her books. It’s all illuminated by faith, brimming with hope, and seasoned with picture books. 

 Catherine’s Pascha

FINALIST IN THE 2015 USA BEST BOOK AWARDS
Catherine doesn’t like vegetables. She doesn’t like naps. She doesn’t like it when her mom combs her hair. She loves hot dogs, chocolate cake, and her best friend, Elizabeth. Most of all, she loves Pascha! Pascha, the Orthodox Christian Easter, is celebrated in the middle of the night, with processions and candles and bells and singing. And Catherine insists that she’s not a bit sleepy.


The Saint Nicholas Day Snow

Shoes or stockings? Horse or sleigh? Does St. Nicholas visit on December 6 or on Christmas Eve? Will a little girl’s prayer be answered? When Elizabeth has to stay at Catherine’s house, she’s worried about her grandmother, and worried that St. Nicholas won’t find her. The grownups, though, are worried about snow.
Celebrate the wonder of St. Nicholas Day through the magic of a book.



 Some Reviews for Charlotte’s Books:

At Orthodoxy in Dialogue, Elizabeth Hawkins reviewed both Catherine’s Pascha and The Saint Nicholas Day Snow in a single review. She says, “These books are about living in an Orthodox home: making cookies, talking about the different ways families may celebrate St. Nicholas Day, going to church. These are stories about and for children, told through their eyes. … I enjoyed reading these just as much as my sons.”
At Globe Trottin’ Kids, Julie Yeros says, “The Saint Nicholas Day Snow is a wonderful children’s picture book to share this holiday season. The characters, parallel narrative, historical facts, and striking design will make this book a favorite for years to come.”
Crafty Moms Share says The Saint Nicholas Day Snow “is a wonderful tale and introduction to St. Nicholas as well as the celebration of his day.”
On her blog, Susan Cushman calls The Saint Nicholas Day Snow “a colorful, poignant look at a beloved historic figure through the eyes of two families who celebrate his life.”
Carolyn Wilhelm at The Wise Owl Factory used to live in The Netherlands, and she thought she knew all about St. Nicholas. She says even she learned something about the saint from the story, and she created coloring pages to use with the book.

Orthodoxy in Dialogue: As an Orthodox mom of two young sons, I’m always eager to find new ways to engage their spiritual growth and development. I don’t know who was more excited to read The Saint Nicholas Day Snow and Catherine’s Pascha. … Surprisingly, they were an easy addition to our bedtime routine. It’s normally the same books over and over, but these took little convincing. Maybe it was a movement of the Spirit, the colorful artwork, or my helpful 3-year old, but for reasons unknown these books have become new favorites for my sons and me.
Kid World Citizen: It’s Pascha (Easter) and two little girls are trying to stay awake all night for the traditional service. Catherine (with her friend, who happens to be in a wheelchair) is nervous that she won’t be able to stay awake, or remember to say “Christ is risen!” in Russian. The excitement of playing with the candles, smashing the hard-boiled eggs, and eating traditional sweets gives us a glimpse into the customs of the Orthodox Easter celebration.
The Barefoot Mommy: It’s hard to find children’s books with characters who have disabilities (but where the disability is not the focus of the story.) I love that Elizabeth uses a wheelchair and leg braces, and participates fully in the service and celebrations.
Orange Marmalade: Suitable for ages 4 or 5 and up, this unusual book will provide a way for some children to exclaim, “That’s just how we do it!” and for others to get an insider’s glimpse of a completely different set of practices.
Charming the Birds from the Trees: If you are searching for a great gift to tuck into a special little one’s Pascha basket, look no further! Catherine’s Pascha is a delightful chronicle of the Feast of Feasts through the eyes of a very excited little girl.   Full of engaging text and vivid pictures, Catherine’s Pascha is sure to become a favorite for years to come.
Orthodox Christian Network: On one level, it’s the story of a single child, with a specific Paschal experience. Charlotte brings the character to life, along with the celebration in that fictional parish. On another level, it reaches deep into each reader, bringing, through the particularity of Catherine’s experience, the commonality that we all experience every year. We may not have ham and cheese sandwiches, we may not have hot dogs, we may not put the shroud on the altar at exactly the same time Catherine’s parish does, we may celebrate at dawn instead of midnight, but we all experience that spine-tingling, joyous resurrection in our own churches, and we remember ours through Catherine’s experience of hers.
My Little Poppies: Our family is Catholic, but I have always felt it important for our children to understand faiths of the world. I have wanted to introduce world religions into our homeschool for some time now, and Catherine’s Pascha was a perfect way for embark on this path. Folks, we loved this book. Catherine’s excitement for the Pascha celebration was contagious. My kids were enthralled with the text and illustrations, and they were so excited to see what was going to happen. Would Catherine fall asleep? Would her brother, Peter, wake up, or would he miss the entire celebration -junk food and all? Did the kids really get to hold a burning candle while at church and stay up all night long? Folks, my kids adored this book.


Thank you so much Charlotte for helping us introduce foreign writers and their books to greek readers.

"Η σεξουαλική ζωή μιας κόκκινης κότας" του Βασίλη Καραναστάση


Παρακολουθήσαμε πρόσφατα την παρουσίαση του νέου βιβλίου του Βασίλη Καραναστάση "Η σεξουαλική ζωή μιας κόκκινης κότας" σε ένα κατάμεστο χώρο από φίλους. Και πραγματικά μας εξέπληξε για άλλη μια φορά. Δεν περιμέναμε όμως τίποτα λιγότερο. 

Όπως έχω πει πολλές φορές, δεν είμαι κριτικός. Είμαι όμως αναγνώστρια και μετά από πολλά βιβλία που έχω διαβάσει, μπορώ να εκφράσω την άποψη μου.

Πριν καν διαβάσω το παραπάνω βιβλίο είχα ακούσει πάρα πολλές γνώμες για ένα ωραίο βιβλίο με πολύ γέλιο και την γνωστή πένα του συγγραφέα.
Με συγχωρείτε αν θα βρεθώ ενάντια σε όλα αυτά, αλλά εγώ δεν κατάλαβα ότι διάβασα ένα χιουμοριστικό βιβλίο. Διάβασα το δράμα ενός σύγχρονου ανθρώπου που όπως συμβαίνει στην δύσκολη εποχή που ζούμε, προσπαθεί να επιβιώσει κάνοντας κάθε δουλειά που του βρίσκεται. Περνάει από πολλές δύσκολες καταστάσεις με πολλά οικονομικά βάρη να τον ακολουθούν, με πείνα, εξαθλίωση, παλεύει με την κατάθλιψη αλλά συνεχίζει να παλεύει. Και ζώντας σε αυτό τον κόσμο, φοβάμαι ότι ταυτίστηκα με τον Οράτιο Χ. και τα προβλήματα του. Ίσως γιατί μπορεί κι εγώ ή κάποιοι δικοί μου άνθρωποι, αλλά κι όλοι γύρω μας λίγο έως πολύ, ζούμε παρόμοιες καταστάσεις.
Βέβαια, η καυστική πολλές φορές αλλά και ευχάριστη πένα του Βασίλη Καραναστάση, χρησιμοποιώντας πότε «περίεργες παρομοιώσεις ανθρώπων» και πότε «παίζοντας» με τις λέξεις καταφέρνει να δώσει την ευχάριστη έως και εύθυμη νότα στο βιβλίο. Και εδώ για μένα φαίνεται η ποιότητα του συγγραφέα. Να σου παρουσιάζει ένα σοβαρό βιβλίο με τέτοιο τρόπο ώστε όλοι να το θεωρούμε «ευθυμογράφημα».

Τελειώνοντας θα ήθελα να δώσω τα συγχαρητήρια μου στον συγγραφέα και να τον παρακαλέσω να μην χάσει ποτέ το κρυφό παιδί που κλείνει μέσα του.

Καλοτάξιδο το νέο σου βιβλίο Βασίλη Καραναστάση.

Κριτική για το "Βασιλικούλα μ' ρίζα μ΄'" της Σέβης Τηλιακού

 Η αγαπημένη μας συγγραφέας Λίτσα Καποπούλου μας έστειλε την κριτική της για το βιβλίο της Σέβης Τηλιακού "Βασιλικούλα μ' ρίζα μ' ".


Δύο λόγια για το Βιβλίο της Σέβης Τηλιακού «Βασιλικούλα μ', ρίζα μ'», Εκδόσεις Πνοή.

Τι να πεις για ένα βιβλίο, που σου φωνάζει να το πάρεις στα χέρια σου... Κι από κει και μετά σε συναρπάζει, σε απορροφά, σου επιβάλλεται... Το καταπληκτικό με τη Βασιλικούλα είναι ότι σου ξυπνά μνήμες, που δεν ήξερες ότι είχες... Γιατί πολύ απλά όλοι έχουμε ρίζες από τη Γη των Ηρώων, των Μαρτύρων, των Αγίων, των Ηγεμόνων, των Αυτοκρατόρων... Από την Ασιατική Ελλάδα... Κι αυτό το αποδεικνύει το αέναο πήγαινε - έλα των Ελλήνων από τα πανάρχαια χρόνια...
Καθηλωτική η γραφή της γνωστής κι αγαπημένης Σέβης Τηλιακού που ταξιδεύει σαγηνευτικά τους αναγνώστες της, σε τόπους, συναισθήματα, πάθη, ήθη, πολιτισμό. Όλο το σκηνικό της υπόθεσης διαδραματίζεται σε προσεγμένα ιστορικά πλαίσια. Η γλώσσα ρέει γάργαρα, με πλούσιο λεξιλόγιο, καλολογικά στοιχεία, διανθισμένη με ντοπιολαλιές ποντιακών και τουρκικών. 
«Βασιλικούλα μ', ρίζα μ'»... μας καλεί ο παράξενος, πρωτότυπος και συνάμα συγκλονιστικός τίτλος... Έχεις βασιλικές ρίζες... Κοίτα, θυμήσου, μάθε, φύλαξε στην καρδιά σου φυλαχτό την ταυτότητά σου, το παρελθόν σου... Για να έχεις καλό μέλλον... 
Ιδιαίτερη σημασία, σχεδόν μεταφυσική έχει στην αρχή το σημείωμα της συγγραφέως… 
Ο πρόλογος δυναμικός, μας δημιουργεί οργή για τους διώκτες των Ρωμιών στο πρόσωπο του Ενγκίν Μπεκίρ Ουσάκ και οδύνη για τα όσα και πώς μας πήραν... Η πανέμορφη Βασιλική Αλευρίδη σημαδεύεται από τη Μοίρα στα πρώτα κιόλας λεπτά της ζωής της. Η περηφάνια της, ο αγέρωχος χαρακτήρας της θα την κάνουν να αναφωνεί: «...Βασιλική με λένε…». Στάθηκε απέναντι στις δυσκολίες των καιρών, πάλεψε με τα στοιχεία της ζωής με γενναιότητα και λάθη. Διάβηκε τόπους, έζησε, πληγώθηκε βαθιά, πόνεσε... Ρίζωσε στην Παλιά Ελλάδα. Όμως τ’ όνειρό της που ακούει στο όνομα του παιδικού της φίλου Ιλχάν θα την μεταφέρει παραμυθένια στον Λατρεμένο Πόντο... Οι Μεγάλες Αγάπες δεν χάνονται... Είτε είναι Πρόσωπα, είτε Πατρίδες...
Όταν έπιασα το Βιβλίο αυτό πρώτη φορά είπα: πρέπει να υπάρχει στην βιβλιοθήκη μου. Αφού το διάβασα, λέω μετά λόγου γνώσεως να μη λείψει από καμία βιβλιοθήκη!
 

ΚΡΙΤΙΚΗ για το βιβλίο «ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» της Ελευθερίας Χαλόφτη, εκδόσεις Πνοή.

Κριτική της αναγνώστριας μας Φλώρας Ματτέ για το βιβλίο της Ελευθερίας Χαλόφτη, των εκδόσεων Πνοή με τίτλο "Προς την Ελευθερία".


Ένα βιβλίο γροθιά στο στομάχι για τους γονείς και όχι μόνο. Αν και σαν γονείς λατρεύουμε τα παιδιά μας, πολλές φορές, από άγνοια, την αγάπη μας την δείχνουμε και την δίνουμε με λάθος τρόπο και αυτό έχει καταστροφικές συνέπειες σε αυτά.
Γράφει στο οπισθόφυλλο: Μαρτυρία. Παλεύοντας με το τέρας της ιδεοψυχαναγκαστικής διαταραχής.
«Όπου να ’ναι θα γεννηθείς σε μια σκοτεινή γωνιά του μυαλού μου. Πατέρας σου θα είναι ο φόβος και μάνα σου η ενοχή. Με το που θα ’ρθεις, η ζωή μου θα γίνει αβίωτη κι ένα μονάχα συναίσθημα θα κυριαρχήσει μέσα μου: η απελπισία. Ήδη ακούω τη φωνή σου –φωνή διαβόλου από την καιόμενη κόλαση– μυρίζω τη φοβερή σου ανάσα –μπόχα από τα εκατομμύρια ανθρώπων που ’χεις καταπιεί ανά τους αιώνες– βλέπω το περίγραμμά σου – σκιά θηρίου που ετοιμάζεται να συντρίψει όποιον βρει στο πέρασμά του. Δεν με ξεγελάς. Όπου να ’ναι έρχεσαι, και τότε… αλίμονό μου».
Η Ελευθερία Φωτεινάκου τα είχε όλα: σπίτι, οικογένεια και… υπερπροστασία. Είχε και αγάπη, με την προϋπόθεση να κάνει πάντα αυτό που θέλουν οι γονείς της. Η αυταρχική μητέρα και ο αδιάφορος, αγχώδης πατέρας την οδηγούν στην ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή. Ασφυκτιώντας μέσα στο νοσηρό περιβάλλον της οικογένειάς της, αποφασίζει να ξεφύγει. Προσπαθεί να ενηλικιωθεί, να χαράξει καινούριους δρόμους και να σπάσει τα συναισθηματικά δεσμά της.
Η Ελευθερία Φωτεινάκου κυνηγάει με πάθος την ελευθερία. Θα καταφέρει να την πιάσει;»
Το βιβλίο αυτό είναι ένα ψυχογράφημα, γραμμένο με απλή κατανοητή γραφή, που αξίζει να διαβαστεί απ όλους τους γονείς, αλλά και όσους έχουν να κάνουν με παιδιά, όπως είναι οι δάσκαλοι, οι καθηγητές και άλλοι.
Ένας εκπαιδευτής σκύλων, για να εκπαιδεύσει ένα ζωάκι, χρειάζεται να πάρει πρώτα ο ίδιος μαθήματα για να το προσεγγίσει. Δυστυχώς όταν πρόκειται κάποιος να γίνει γονιός, δεν εκπαιδεύεται προηγουμένως για το πως να συμπεριφερθεί στο παιδί του, που είναι το πολυτιμότερο απόκτημά του.
Γράφει στην σελίδα 301: «Κάθε γονιός οφείλει να εκπαιδεύεται και ο ίδιος για να αναλάβει αυτόν τον ρόλο. Οφείλει να ξέρει ότι το παιδί του είναι μια αυτόφωτη προσωπικότητα και το χρέος του είναι να του δώσει τα καλύτερα εφόδια για να ζήσει τη ζωή του. Ο γονιός στην Ελλάδα έχει μπερδέψει τη δύναμη με την επιβολή, την ασφάλεια με τον έλεγχο, τον διάλογο με την αυταρχικότητα. Οι ενήλικες οφείλουν να κάνουν το δικό τους ταξίδι αυτογνωσίας και τα παιδιά τους να αποτελούν τον καθρέφτη ώστε να δουν μέσα σ αυτά τον εαυτό τους. Όταν οι ίδιοι είναι ανώριμοι θα αναπαράγουν ανώριμα άτομα στην κοινωνία, όταν οι ίδιοι είναι πληγωμένοι θα φτιάξουν πληγωμένους ανθρώπους, όταν οι ίδιοι είναι ευνουχισμένοι, το ίδιο θα είναι και τα παιδιά τους. Δεν είναι τυχαίο που ως κοινωνία δεν σκεφτόμαστε, αλλά ενεργούμε».
Όμως εξίσου θα έπρεπε τα παιδιά να εκπαιδεύονται σωστά και στο σχολείο. Γράφει στην σελίδα 303: «Η αυτογνωσία πρέπει να γίνει το πρώτο μέλημα της εκπαίδευσης. Δεν μπορείς να κάνεις το παιδί ν’ αγαπήσει τους άλλους αν δεν αγαπήσει τον εαυτό του. Και πώς θα γίνει αυτό αν πρώτα δεν τον γνωρίσει;
Στο Δημοτικό θα πρέπει να μαθαίνουν βιωματικά τα παιδιά, να βγαίνουν από την τάξη και να βλέπουν πώς είναι η πραγματική ζωή και να προτείνουν λύσεις στα καθημερινά προβλήματα. Να μην υπάρχουν φυσικά βαθμοί, αλλά να γνωρίζει το παιδί τι είναι το ίδιο, όπως και τι είναι ο διπλανός του. Πάντα θα υπάρχει ο ηγέτης και πρέπει να υπάρχει. Αλλά να ξέρουν όλοι ότι ο ηγέτης δεν είναι παρά ένας συντονιστής, ένας καλά οργανωμένος νους μου οφείλει να σέβεται τους υπόλοιπους. Πώς αλλιώς θα κάνουμε τα παιδιά υπεύθυνους πολίτες που θα ξέρουν τι να ψηφίσουν αύριο αν δεν μάθουν πρώτα από το σχολείο;»
Πώς είναι δυνατόν ένα παιδί να μάθει να αγαπά, να κατανοεί τους γύρω του και να τους σέβεται, όταν δεν έχει μάθει πρώτα να αγαπά και να σέβεται τον εαυτό του;
Συγχαρητήρια στην Ελευθερία Χαλόφτη, που μας έκανε κοινωνούς μέσα από τις δικές της εμπειρίες, ενός τόσο σοβαρού θέματος, όπως είναι η διαπαιδαγώγηση ενός παιδιού μέσα στην οικογένεια αλλά και αργότερα στο σχολείο. Όταν ένα παιδί από τα πρώτα χρόνια της ζωής του, αλλά και αργότερα ανατραφεί σωστά, θα γίνει ένας ενήλικας που θα συμβάλλει στο να έχουμε μία κοινωνία που θα σέβεται ο ένας τον άλλο.
Πάντα επιτυχίες!!!
Φλώρα Ματτέ, αναγνώστρια

Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΑΓΕΝΑΣ ΣΤΟ ΑΙΤΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 21 ΑΠΡΙΛΙΟΥ


ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ: 
Ο Δημήτρης Βαγενάς γεννήθηκε στο Αίγιο τον Γενάρη του ’61. Άρχισε να γράφει τον Μάιο του ‘12  στα αγγλικά, σε ένα μπλογκ με αλλοδαπούς. Συστηματικά και στα ελληνικά άρχισε μετά από ένα χρόνο. Δυο ανθολογίες, περιέχουν έργα του. Το  μονόπρακτο, "Οι κυνηγοί" στην θεατρική ανθολογία του οίκου Όστρια και το διακριθέν διήγημα του "Φοβού τους Αχαιούς", στον πρώτο διαγωνισμό Ασημένια Σελίδα 1, στην ανθολογία 'Διήγημα 1' των εκδόσεων Εντύποις και Μωραΐτης. Στον ίδιο διαγωνισμό η νουβέλα του πολιτικής φαντασίας, "Αν όμως" έλαβε τον Α' έπαινο, ανάμεσα σε 238 συμμετοχές. Επίσης έχει εκδοθεί η νουβέλα του "Η Έμπνευση Και Που Να Την Βρείτε", ένα ψυχολογικό θρίλερ. Το ιστορικό έπος " Αχμαρ - O Κόκκινος", η διακριθείσα νουβέλα "Αν όμως", η συλλογή τρόμου “Η πιο σκούρα απόχρωση του σκοταδιού”, η νουβέλα φιλοσοφικής αναζήτησης “Ο θηρευτής και οι προστάτες της αιώνιας ψυχής” και το  σε μορφή τσέπης “Το μυστικό”. Αμέσως μετά το έβδομο βιβλίο του το κοινωνικό μυθιστόρημα “Στον ολυμπο της Ζανζιβαρης” . Ακολούθησε η συλλογή διηγημάτων φαντασίας “Στα όρια της φαντασίας”, οπως Το “Οίκαδε” και οι “Ιστορίες πέρα από την πραγματικότητα”, δυο συλλογές, η πρώτη με τρεις ιστορίες για την ανθρώπινη φύση και η δεύτερη η πρώτη του προσπάθεια να αποδώσει το αγαπημένο του είδος της επιστημονικής φαντασίας. Τελευταίο του μυθιστόρημα, προς το παρόν η “Ιστορία αγάπης”. Ένας, κατά τα φαινόμενα, ανεκπλήρωτος έρωτας ανάμεσα σε έναν ευνούχο κι μια παλλακίδα στην Κίνα του 18ου αιώνα. Το ευθυμογράφημα “Αλήθειες σαν ψέμμα” και η συλλογή τριών ιστορικών νουβελών “Το μακρύ ταξίδι στον Άδη” είναι τα τελευταία μέχρι στιγμής έργα του.



Σας περιμένουμε λοιπόν την Κυριακή 21 Απριλίου στον πολυχώρο Αίτιον για να μιλήσουμε με τον Δημήτρη Βαγενά για τα βιβλία του.
 

Σας περιμένουμε όλους!



ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΗ ΜΟΙΡΑ της ΑΝΤΡΗΣ ΕΥΡΙΠΙΔΟΥ




Την Τετάρτη, 17 Απριλίου 2019, ώρα 19:00, στο Gallery Club (πρώην Cotton clubZωοδόχου Πηγής 3 & Κιάφας – Αθήνα) θα γίνει μια μοναδική παρουσίαση του  νεανικού μυθιστορήματος της κύπριας συγγραφέα Άντρης Ευριπίδου  «Συνάντηση με τη μοίρα» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή.
Για το βιβλίο και τη συγγραφέα θα μιλήσουν οι συγγραφείς Μαρία Ιατρίδη και Άγγελος Καλαμούτσος. Στον συντονισμό η Κάκια Ξύδη, συγγραφέας-εκδότρια.



Οπισθόφυλλο
Η Άννα Πέιτον έχει ιδιαίτερη αγάπη στον ξάδελφό της, τον Τζον. Μοναχοπαίδια και οι δύο, αναπτύσσουν μια πολύ θερμή σχέση. Όταν εκείνος τρακάρει με το αυτοκίνητό του και βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση στην εντατική, η Άννα χάνει τη γη κάτω από τα πόδια της. Οι γιατροί του δίνουν μηδαμινές ελπίδες να τα καταφέρει. Μέσα στην απελπισία της επισκέπτεται ένα εκκλησάκι εκλιπαρώντας τον Θεό για ένα θαύμα. Προκειμένου να σωθεί ο αγαπημένος της ξάδελφος, κάνει τάμα να ζήσει χωρίς έρωτα, δίχως να φαντάζεται τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει αυτό για κείνη.


Βιογραφικό
Η Άντρη Ευριπίδου γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Λεμεσό της Κύπρου. Σπούδασε στο Ηνωμένο Βασίλειο, στο Πανεπιστήμιο του Σάρεϊ, απ’ όπου απέκτησε πτυχίο στη Διοίκηση Τουριστικών Επιχειρήσεων και μεταπτυχιακό στην Επικοινωνία και Διεθνές Μάρκετινγκ. Η αγάπη της για τα ταξίδια σε συνδυασμό με τη φαντασία της την οδήγησαν στη συγγραφή του πρώτου της μυθιστορήματος. Αρθρογραφεί στο προσωπικό της blog, wordsfulloffeeling.com. Το πρώτο της μυθιστόρημα «Συνάντηση με τη μοίρα» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή.

Σας περιμένουμε όλους!