Τρίτη παρουσίαση του βιβλίου της Νάντιας Παπαθανασοπούλου "Επάγγελμα Γραμματέας"



Μετά τις δύο επιτυχημένες παρουσιάσεις σε Κιάτο και Ξυλόκαστρο το βιβλίο της Νάντιας Παπαθανασοπούλου «Επάγγελμα Γραμματέας» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή, θα παρουσιαστεί στην Αθήνα και συγκεκριμένα την Κυριακή 29 Νοεμβρίου 2017, 7:30 το απόγευμα στο POLIS ART CAFÉ. Για το βιβλίο και τη συγγραφέα θα μιλήσει η πολυτάλαντη Αναστασία Κορινθίου. Με το δικό σου ξεχωριστό τρόπο θα σχολιάσει και θα διαβάσει αποσπάσματα ο ηθοποιός Άρης Σταύρου. Στον συντονισμό η blogger και διαχειρίστρια της βιβλιοφιλικής ομάδας Γεωργία Ρετετάκου.



Οπισθόφυλλο

Τέσσερις γυναίκες διαφορετικής ηλικίας και οικογενειακής κατάστασης συναντιούνται σε τμήμα ομαδικής ψυχοθεραπείας. Αρχικά ο ψυχολόγος είναι ο μοναδικός συνδετικός τους κρίκος, αλλά στη συνέχεια τα μέλη της ομάδας ενώνονται με στενή φιλία. Στην πορεία των συνεδριών αποκαλύπτονται μυστικά, και όλες αναθεωρούν τις απόψεις τους για τη ζωή και τον έρωτα. Οι ρόλοι θεραπευτή και θεραπευόμενου χάνουν σταδιακά τη σημασία τους, καθώς ποι πέντε τους λειτουργούν ως ισότιμα μέλη, με στόχο να γίνει η ζωή τους πιο όμορφη και πιο γεμάτη.



Βιογραφικό

Η Νάντια Παπαθανασοπούλου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κόρινθο. Ασχολήθηκε από πολύ μικρή ηλικία με τη λογοτεχνία ως αναγνώστρια και ως συγγραφέας. Το «Επάγγελμα Γραμματέας» είναι το πρώτο βιβλίο που αποφάσισε να μοιραστεί μ’ ένα ευρύτερο κοινό και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή.


Παρουσίαση του βιβλίου της Εύκλειας Καράδαγλη "Εκπνοές"



Η ποιητική συλλογή  της Εύκλειας Καράδαγλη «Εκπνοές» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή ταξιδεύει στη Θεσσαλονίκη.

Η παρουσίαση θα γίνει την Παρασκευή 24 Νοεμβρίου ώρα 8:00 το βράδυ στο χώρο τέχνης και ψυχαγωγίας Mob (Ίωνος Δραγούμη και Παπαδοπούλου 2 – Θεσσαλονίκη). Για το βιβλίο και τη συγγραφέα θα μιλήσει ο συγγραφέας Χρήστος Τούβε. Ποιήματα θα διαβάσει ο ηθοποιός-σκηνοθέτης Αντώνης Σιώπκας. Την εκδήλωση θα συντονίσει η δημοσιογράφος Βένη Σάπκα.



Λίγα λόγια για το βιβλίο

Οι «Εκπνοές» είναι μια ποιητική συλλογή, που υμνεί όχι μόνο τον έρωτα μα και το μεγαλείο του τέλους του. Είναι η περιγραφή της καθαρόαιμης γυναίκας με το εσωτερικό κάλλος, το περήφανο βήμα, το φιλήδονο άγγιγμα, που βιώνει τον απόλυτο έρωτα και στη συνέχεια το απόλυτο εσωτερικό χάος ενός χωρισμού που εκούσια προκαλεί. Η φυγή της σηματοδοτείται από αγέρωχη σιωπή. Η οδύνη της εκφράζεται μέσα από τη γλώσσα του κορμιού της, μέσα από το βλέμμα και κυρίως μέσα από τους στίχους της. Η γυναίκα αυτή αγαπά με ευλάβεια θρησκόληπτης, με φανατισμό αιρετικής, με βαρβαρότητας επιβολή, με της βροχής τη ρευστότητα και το συμπαγές του ακρογωνιαίου λίθου. Το πάθος είναι η φορεσιά της. Το λάθος το χρώμα που της ταιριάζει. Ως αντίτιμο προσδοκά μόνο την έμπνευση. Χαρακτηριστικά λέει: «Δεν ήθελα να μ' ερωτευτείς, ήθελα μόνο να μ' εμπνεύσεις». Η εσωτερική της πληρότητα, η ευδαιμονία και η ισορροπία της, ανθοφορούν μόνο μέσα απ' την έμπνευση. Αυτή την καθιστά νικήτρια, αυτή και ηττημένη. Οι εισπνοές της είναι έρωτας, κι οι εκπνοές της είναι στίχοι.



ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

 Η Εύκλεια Καράδαγλη παρουσιάζει τη πρώτη  ερωτική συλλογή ποιημάτων της με τίτλο «Εκπνοές» εκδόσεις Πνοή, εμπνευσμένη από τη διάθεση και τη θετική ενέργεια που αποπνέει η πατρίδα της. Γεννήθηκε στη Μουσθένη Καβάλας και ποτέ δεν έκρυψε τις συγγραφικές  ανησυχίες της σε συνδυασμό  με την αρμονία, τη μουσική και την κίνηση. Στο μυαλό της υπήρχε έντονη η διάθεση να συνδυαστούν οι σπουδές της για τη μόδα, με  την ερωτική ποίηση και την αποτύπωση των συναισθημάτων της. Το νέο ξεκίνημα της είναι μόνο η αφορμή για να μοιραστεί τις σκέψεις και τα βιώματά της με το ευρύτερο κοινό.

Παρουσίαση του βιβλίου της Ιουλίας Ιωάννου "Ασημένια Μάτια"




Το βιβλίο της Ιουλίας Ιωάννου «Ασημένια Μάτια» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή ταξιδεύει στη Θεσσαλονίκη.

Συγκεκριμένα θα γίνει η παρουσίαση του βιβλίου στο The RITZ καφέ-τσαγερί το Σάββατο 25 Νοεμβρίου 5:30 το απόγευμα.

Το βιβλίο θα αναλύσει η συγγραφέας Χαρά Ανδρεϊδου. Αποσπάσματα θα διαβάσει ο συγγραφέας Μάκης Ρουσομάνης. Στον συντονισμό η συγγραφέας Αλεξάνδρα Κουρκούδιαλου.

Πρόκειται για ένα κοινωνικό-ερωτικό μυθιστόρημα με μυστήριο και δράση βασισμένο σε αληθινά γεγονότα.



Οπισθόφυλλο

Τυχαία συναντιούνται οι άνθρωποι στη ζωή; Τυχαία ερωτεύονται; Τι είναι αυτό που κινεί τα νήματα και οδηγεί τα βήματά μας; Η Νίκη και ο Ντεμίρ θα ζήσουν έναν συγκλονιστικό μα σύντομο έρωτα. Εκείνος θα εξαφανιστεί από τη ζωή της κι εκείνη θα μείνει πίσω να τον σκέφτεται και να αναρωτιέται γιατί την πρόδωσε. Η αλήθεια όμως είναι πάντα πολύ διαφορετική από αυτή που τα μάτια και η καρδιά μας μπορούν να καταλάβουν. Το κυνήγι ενός αμύθητου θησαυρού, μια παλιά προφητεία, ένα μοναστήρι, θα παίξουν απρόσμενο ρόλο στις ζωές τους. Η απληστία φέρνει μόνο καταστροφή και θάνατο. Μπορεί άραγε η αγάπη ν’ αλλάξει τη ροή των γεγονότων;



Βιογραφικό

Η Ιουλία Ιωάννου γεννήθηκε στο Ελαιόφυτο Αγρινίου και σπούδασε οπτικός στην Αθήνα. Ύστερα από διάφορες επαγγελματικές αναζητήσεις ασχολήθηκε με τη διαφήμιση και τις δημόσιες σχέσεις. Τα τελευταία πέντε χρόνια διαχειρίζεται την προσωπική της ιστοσελίδα,«vivlio-life.gr», όπου παρουσιάζει τις νέες κυκλοφορίες βιβλίων, κριτικές και σκέψεις αλλά και συνεντεύξεις Ελλήνων συγγραφέων. Διατηρεί επίσης την εκπομπή «Ξεφυλλίζοντας στον αέρα» στο web radio του «vivlio-life» όπου φιλοξενούνται συγγραφείς και τα βιβλία τους. Είναι παντρεμένη με τον αθλητικογράφο Χρήστο Στούμπο και μητέρα τριών παιδιών.

Έργα της συγγραφέα:

«Έτσι ξαφνικά έγιναν όλα», Εκδόσεις Λιβάνη, 2015

«Απώλειες», Εκδόσεις Λιβάνη, 2016

«Ασημένια μάτια», Εκδόσεις Πνοή, 2017


Ένας αλλιώτικος γάμος από την Χρύσα Ζανεσή Αλεξάκη


       ΠΝΟΗ για έναν αλλιώτικο προορισμό!

Κρατούσα στα χέρια μου το προσκλητήριο. Ο ανιψιός παντρευόταν και εγώ αδυνατούσα να παραβρεθώ στο γάμο του, στην πανέμορφη Κρήτη! Ένοιωθα τη λύπη και τη νοσταλγία να με καταβάλουν. «Καλά να πάθεις αφού φοβάσαι τα ταξίδια» μάλωσα τον εαυτό μου. Αμέσως όμως μετάνιωσα, το μυαλό μου ταξιδέψε στο  ΑΓΓΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΑΥΡΙΟ οπότε ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΟ ΘΑΝΑΤΟ, άφησα στην άκρη τις φοβίες μου  και σήκωσα το τηλέφωνο.

«Δύο εισιτήρια για το Ηράκλειο Κρήτης, παρακαλώ».

«Μόνο μέσω Θεσσαλονίκης έχουμε».  Μου απάντησε ευγενικά η κοπέλα που άσκουσε το ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ στην αεροπορική εταιρία.

«Μα αυτό είναι ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΙ ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΑ» αποκρίθηκα, αλλά μην έχοντας άλλη επιλογή έκλεισα τα εισιτήρια, θα με συνόδευε και ο γιος μου.

Αμέσως επικοινώνησα με τον ανιψιό μου λέγοντας του δήθεν  λυπημένα. «Μου είναι αδύνατον να έρθω Μανόλη…» σκεπτόμενη πως ΤΑ ΨΕΜΜΑΤΑ ΑΝΘΙΖΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ!

Σιγοτραγουδούσα την μαντινάδα «ΠΟΥΛΙ ΘΑ ΚΑΜΩ ΤΗ ΧΑΡΑ» καθώς ετοίμαζα την ΓΡΙΑ ΒΑΛΙΤΣΑ μου.  Η ΚΟΥΤΣΗ ΚΙΘΑΡΑ, μπλέχτηκε στα πόδια μου και με απόσπασε από ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΠΕΤΑΕΙ Ο ΝΟΥΣ.  Στην ΨΥΧΗ ΓΡΑΜΜΕΝΗ είναι η Κρήτη μου, η γενέτειρα μου! Εκεί που κατοικούν οι δικοί μου. Η ΑΓΑΠΗ ΔΕΝ ΠΟΝΑΕΙ όταν είσαι κοντά σε αυτούς που αγαπάς. Έριξα μέσα στις αποσκευές μου μερικά  ποιητικά και ποιοτικά βιβλία, όχι για να τα διαβάσω, άλλα για να τα δωρίσω.  Βιβλία που αγαπώ όπως ΤΑΞΙΜΙΑ, ΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΖΗΣΑ, Η ΑΝΕΙΔΩΤΗ ΠΟΛΗ και η ΜΑΜΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΡΙΑ ΔΑΣΚΑΛΑ, δώρο για την μικρή μου ανιψιά που είναι και δασκάλα! Πήρα στην τσάντα μου το βιβλίο, ΣΤΑ ΙΧΝΗ ΤΩΝ ΚΟΚΚΙΝΩΝ ΔΙΑΜΑΝΤΙΩΝ για να αποσπάσω το μυαλό μου από τυχόν φόβους και ξεκίνησα.

Στην αίθουσα αναμονής, ένα ζευγάρι τράβηξε το ενδιαφέρον μου. Καυγάδιζαν! Τους κοίταξα περίεργα και σκέφτηκα: «Τι κι αν έζησαν πολλά ΦΕΓΓΑΡΙΑ ΗΔΟΝΗΣ, πέρασε, έσβησε η αγάπη. Γιατί  δυσκολεύουν την ζωή τους, ας παρακούσουν τους κανόνες της εκκλησίας και να βγάλουν το «μη» από το ΟΥΣ Ο ΘΕΟΣ.. ΧΩΡΙΖΕΤΩ, χαμογέλασα στη σκέψη αυτή, που την διέκοψε η αναγγελία για την αναχώρηση της πτήσης μου

Ώρα 16:00 ήμουν πανέτοιμη για το ΙΔΑΝΙΚΟ ΠΕΤΑΓΜΑ ΤΟΥ ΕΜΠΙ! Έγινα η ΕΛΛΗ, Η ΕΓΓΟΝΗ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ, και έφευγα ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΕΦΥΡΑ για να φτάσω στο νησί μου! ΧΑΡΑΖΟΝΤΑΣ ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ, δίπλα στον γιο μου ένιωθα ότι είμαστε ΤΟΥΡΙΣΤΕΣ ΣΤΗΝ ΟΜΙΧΛΗ. Σαν να κατακτούσαμε τα ΕΠΤΑ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ!

Ώρα 19:00 το αεροπλάνο προσγειώθηκε στο αεροδρόμιο Ηρακλείου. Βγαίνοντας μύρισα τον αέρα της Κρήτης και αναφώνησα χαρούμενη αγκαλιάζοντας το παιδί μου:

«ΦΥΣΣΑΕΙ, κρητικός αέρας Στέφανέ μου» εκείνος με αγκάλιασε και κατευθυνθήκαμε προς τον σταθμό ταξί. «ΠΑΡΟΔΟΣ ΜΟΥΣΩΝ 9 παρακαλώ, στο χωριό μου, την Παναγία Πεδιάδος».

Ώρα 20:30. Βαθιά  η συγκίνηση καθώς αντίκρισα  την εξώπορτα του πατρικού μου. «Η ΚΑΓΚΕΛΟΠΟΡΤΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ!» σκέφτηκα  ανοίγοντας την και μπήκα μέσα φωνάζοντας δυνατά «ΚΟΡΟΙΔΑ ΣΑΣ ΤΗΝ ΕΣΚΑΣΑ! Είμαστε εδώ, ήρθαμε κι εμείς! Δεν μπορούσα να λείπω   να μη δώσω κι εγώ τις δικές μου ευχές, στα ΛΕΥΚΑ ΟΝΕΙΡΑ σας αύριο!»  Αγκαλιές, φιλιά, κλάματα και γέλια  ανακατεμένα ξέσπασαν σε αυτό το εκπληκτικό καλωσόρισμα.

Ένα γουργούρισμα γατιού με έκανε να γυρίσω το κεφάλι. Η μικρή μας Ραλλού άφηνε πίσω της τα ΒΕΛΟΥΔΙΝΑ ΙΧΝΗ ΤΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥ κρατώντας στο στόμα της ένα σπουργίτι. Λίγο παράμερα ο Μπαμ ο σκύλος μας, ήταν παραδομένος σ΄ έναν ήσυχο ύπνο. Τίποτα δεν τον ενοχλούσε, ούτε και ο ερχομός μου. Είναι άραγε ΒΑΣΙΛΙΑΣ Η ΣΚΥΛΟΣ; Αναρωτήθηκα χαμογελώντας και σήκωσα το ρακοπότηρο! «Στην υγειά μας! Καλώς ανταμώσαμε, η ώρα η καλή!» ευχήθηκα.

Την επομένη μέρα σηκώθηκα πρωί. «Κοίτα να δεις πόσα χάνω από τον φόβο μου για τα ταξίδια», σκέφτηκα. Χαμογέλασα, ως δια μαγείας ο φόβος είχε εξαφανιστεί. Για να τον ξορκίσω τον έγραψα ανάποδα στο μυαλό μου, ΣΟΒΟΦ. Ο ΚΙΝΟΥΜΕΝΟΣ ΗΛΙΟΣ μέσα ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ Τ΄ ΟΥΡΑΝΟΥ ξεπρόβαλε ολόλαμπρος ανάμεσα από τα όρη Μαδάρες! Το ξημέρωμα στο χωριό μου είναι μοναδικό! Τρεις μέρες πέρασαν γρήγορα, αφήνοντας ευχάριστες αναμνήσεις και μια πίκρα την ώρα του αποχωρισμού. Φεύγοντας και αποχαιρετώντας το πατρικό μου έδωσα υπόσχεση «ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΑΕΡΙΚΟ ΜΟΥ θα ξαναγυρίσω σύντομα!»

Αξίζει να επισκεφτείτε το νησί του Μίνωα, του Τάλου, του Καζαντζάκη.  Να γνωρίσετε τις μοναδικές ομορφιές της λεβεντογέννας Κρήτης. Να γεμίσετε με δύναμη και να επιστρέψετε με καινούργια  ΠΝΟΗ για να συνεχίσετε, ως τον επόμενο προορισμό σας»!




Λέττα Βασιλείου και η Πορταριά



Το Βουνό των Κενταύρων



Μια φορά είδα έναν Κένταυρο. Είχε μόλις τελειώσει μια δυνατή καταιγίδα που κράτησε ώρες. Καθόμουν στο μπαλκόνι που κοιτούσε τον απέναντι λόφο και η ομίχλη ήρθε και κάλυψε τα πάντα. Κοιτούσα λοιπόν το τίποτα χωρίς σκέψη. Μία από τις ελάχιστες στιγμές στη ζωή μου που η απουσία της σκέψης καλύπτει τα πάντα σαν ένα μεγάλο κενό μέσα στην ηρεμία της σιωπής. Η μόνη αίσθηση που είχα ήταν η μυρωδιά από το υγρό χώμα. Έτσι είναι τα καλοκαίρια στην Πορταριά. Κάποια στιγμή θα εμφανιστεί μία καταιγίδα για να σου υποσχεθεί το φθινόπωρο κι ας είναι ακόμα Ιούλιος ή Αύγουστος. Δεν έχει σημασία. Η υπόσχεση είναι πάντα εκεί.

Καθώς λοιπόν η ομίχλη διαλυόταν σιγά σιγά, ο Κένταυρος εμφανίστηκε μπροστά στα μάτια μου. Μισό ανθρώπινο σώμα από δυνατό άντρα και μισό από άλογο. Σηκώθηκε στα πίσω του πόδια απότομα και τα μακριά καστανά μαλλιά του -ίδιο χρώμα με την ουρά- ανέμισαν. Ύστερα η εικόνα του διαλύθηκε σιγά σιγά όπως και η ομίχλη της υπόσχεσης και η σκέψη μου επανήλθε. Αυτές οι εικόνες βλέπετε έρχονται μόνο με την φαντασία. Και ίσως η φαντασία δεν είναι καν σκέψη.

Στην Πορταριά του Πηλίου λοιπόν. Εκεί περνάω ένα μεγάλο μέρος του  καλοκαιριού μου κάθε χρόνο. Εκεί μέσα στα αιώνια πλατάνια και τα νερά από τις πηγές ζω τις στιγμές της μη σκέψης. Ύστερα θα γράψω, θα παίξω κιθάρα, θα ζωγραφίσω. Στην ρεματιά που λέγεται Μάνα κι είναι δίπλα στο σπίτι μου θα περπατήσω, θα σιγοτραγουδήσω έναν σκοπό, θα βγάλω φωτογραφίες. Μόνη μου. Πάντα μόνη μου. Αυτές οι στιγμές αποκτούν αξία μόνο στην μοναξιά. Όχι πως πάντα δεν θα υπάρχει μια παρέα να με ξελογιάσει. Να κατέβω μαζί της στην πλατεία να πιώ καφέ και να φάω ένα γλυκό του κουταλιού, να πιώ τσίπουρα και να γευτώ τους ωραιότερους μεζέδες που υπάρχουν στην Ελλάδα, ή να κάνω μια εκδρομή στα πίσω χωριά της Ζαγοράς, του Κισσού, της Τσαγκαράδας, ή να βουτήξω στις σμαραγδένιες παραλίες, των Άγιων Σαράντα, του Χορευτού, του Παπά «είναι» μου μαζί με τα τριζόνια που μου κρατούσαν συντροφιά στην απόλυτη ησυχία.


Εκεί ερωτεύτηκα. Παραπάνω από μία φορά. Βλέπετε ο έρωτας για μένα είναι και πάλι η απουσία της σκέψης. Ο παραλογισμός του να ενώνεσαι με το άπιαστο και το απλησίαστο. Άλλωστε όλα είναι μέσα στο μυαλό. Στην σκέψη, ή στη μη σκέψη. Φύση, φαντασία, ηρεμία, έρωτας. Σε κάθε περίπτωση ενδοσκόπηση.

Αν θέλετε λοιπόν να χάσετε και να βρείτε τον εαυτό σας, πρέπει να επισκεφτείτε έστω μία φορά το Πήλιο. Εγώ θα σας περιμένω στην Πορταριά να σας κεράσω γλυκό του κουταλιού και κρύο νερό από την πηγή. Κι ίσως μπορέσουμε να μιλήσουμε και για τους Κενταύρους. Για να δούμε. Θα είστε αρκετά τυχεροί να δείτε έναν από κοντά;



Εκδόσεις Γκοβόστη


Στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων, οι εκδόσεις Γκοβόστη και ο συγγραφέας Γιώργος Ρούσης σας προσκαλούν, την Τρίτη 14 Νοεμβρίου και ώρα 19.00, στην παρουσίαση του νέου βιβλίου "Ο Ελεύθερος Χρόνος Μέτρο του Πλούτου".
Θα μιλήσουν οι: Μαρία Παπαγεωργίου, Ευθύμης Φλέγκας, Αλέκος Χαλβατζής, Ζωή Χρυσή

Η Λέρος μέσα από τα μάτια της Νούλης Τσαγκαράκη


Το περίγραμμα της Λέρου μοιάζει με φύλλο βελανιδιάς που σαν από θειική παρέμβαση μεταμορφώθηκε σε στεριά. Στεριά καλυμμένη με δάση, για να μείνει για πάντα γοητευτικό, ένα καταπράσινο σμαράγδι που λαμπυρίζει στα μπλε νερά του Αιγαίου. «Λευρά», ονομάστηκε, που θα πει επίπεδο, ομαλό. Οι λιγοστοί κάτοικοι ζούσαν από τον πλούτο της γης και της θάλασσας κι είχαν προστάτιδα την Άρτεμη. Μα αλλάζοντας οι γενεές η αμεριμνησία έγινε αδιαφορία, οι λατρείες και οι θυσίες ατόνησαν, έμεινε ο ναός της θεάς απεριποίητος να πνίγεται στα καλάμια του βάλτου. Θύμωσε η Πότνια κι απέσυρε τη εύνοια της.
 
Ακολούθησαν χρόνοι ταραγμένοι. Μια σειρά αρχαίων λαών διεκδίκησαν και κατέλαβαν τον τόπο. Γέμισε το νησί σκοτωμένους, λαβωμένους, άστεγους… Σκόρπισε ο πόνος την ομορφιά κι οι κάτοικοι τα έβαλαν με τη θεά! Όταν, μεταγενέστερα, είδαν το ιερό της να γκρεμίζεται και με τα υλικά του να οικοδομείται καινούργιος ναός για μια άλλη θεά, παρότι άγνωστη την έκαναν δική τους. Έξαλλη η Κυνηγέτης εγκατέλειψε οριστικά το νησί, μα πριν, με το θυμό της ύφανε πέπλο αόρατο, με το οποίο το κάλυψε, καταδικάζοντας έτσι τους κατοίκους του να ζουν παντοτινά με συντροφιά τον πόνο και τα δάκρυα.
Στοιβάζονταν οι αιώνες κι οι κατακτητές διαδέχονταν ο ένας τον άλλον. Πότισε αίμα το χώμα, θάμπωσε το σμαραγδί χρώμα,  σκόρπισαν οι ποιητές. Το μόνο που απέμεινε ήταν μια υποβόσκουσα ελπίδα αλλαγής κι η ένωση με την πατρίδα έμοιαζε να σηματοδοτεί τον τερματισμό των δεινών.
Η καταδίκη ωστόσο της Άρτεμης έστεκε ζωντανή κι έτσι, μετά τους πανηγυρισμούς, άρχισαν να καταφθάνουν στο νησί οι καραβοτσακισμένοι της ζωής. Η πρώτη αποικία ψυχοπαθών εκεί δημιουργήθηκε, μετά ακολούθησαν οι πολιτικοί κρατούμενοι. Μα τούτοι οι τελευταίοι δεν έκλαιγαν! Μάζευαν τον πόνο και τον έκαναν προσφορά, τον έκαναν ποιήματα, τραγούδια, μουσικές και ζωγραφιές στην Αγία Κιουρά. Στη σιδερένια τους θέληση, μέχρι και το πέπλο της Άρτεμης πήρε να διαρρηγνύεται.


Βρήκε ευκαιρία ο Ποσειδώνας, που θεωρούσε σκληρή την τιμωρία της ανιψιάς του, κι έζωσε το νησί με σπόρους απ’ τα φυτά του. Ρίζωσαν αυτοί, βλάστησαν, αναδύθηκαν στην επιφάνεια τα πράσινα φύλλα, συναντήθηκαν με τις ηλιαχτίδες κι ο τόπος λαμπύρισε ξανά. Έφτασε η λάμψη στα μάτια της Άρτεμης, έσκυψε, αντίκρισε το σμαραγδένιο νησί αναστημένο, ξαφνιάστηκε! Μα τη νύχτα, σαν είδε τα αγάλματα να βγαίνουν από τα πηγάδια και ν’ ανεβαίνουν στα δέντρα, κατάλαβε και τους συγχώρεσε.

Αν πάτε στη Λέρο και δείτε τα φύκια που ζώνουν τις παραλίες φτάνοντας ίσαμε την επιφάνεια του νερού, θυμηθείτε πως δεν είναι φύκια, είναι τα φυτά του θεού. Κι αν κανένα βραδάκι αποφασίσετε να ξενυχτήσετε κι ανοιχτείτε στην ύπαιθρο, ίσως σταθείτε τυχεροί και δείτε κι εσείς τ’ αγάλματα ν’ ανασταίνονται. Όπου και να περπατήσετε πάντως, αν η αύρα του νησιού νιώσει ευλάβεια στα βήματα σας, θα ’ρθει ακάλεστη να σας σαγηνεύσει μιλώντας για τα δάση από πεύκα κι ευκάλυπτους, για τα νεοκλασικά και τα πυργόσπιτα, για τα ψαροχώρια και το κάστρο της Παναγιάς… Ψιθυριστά, θα σας αποκαλύψει (κομμάτι κομμάτι) την ιστορία του τόπου που χάνεται στα βάθη των αιώνων, μέχρι να σας κατακτήσει δένοντας σας για πάντα με τον τόπο.