A Father in the Iron Cage

 This is my first time as an author and book reviewer in  Multicultural Children’s Book Day and I feel a little bit anxious. My first idea was to help as much as I can, informing parents about very good books for their children. I believe that being a mother/parent  the best we can do for our children is  teach them to read. Reading is not only a huge advantage for all of us, but also an opening to mind, knowledge and life.

I’ve read the book  “A Father in the Iron Cage”  written by the author Demetra Socratous from Cyprus. Demetra Socratous is a teacher, animator of theatrical play and she writes tales, short stories and poetry. She has also been awarded for another tale that is about cancer.

1.- The book “A Father in the Iron Cage” is the story of Danai, a young girl who finds out that her beloved father is in the iron cage (jail). She gets very sad. Is that her fault? Where is this iron cage? Why does her father have to stay there? How is he doing, what is he eating? When will he come back home to her and her mother? In this difficult period, the only companion she has, is Babis her parrot.
Her world has totally changed. Her mother is crying all day. Children at school do not want her to play with them because of the father. She feels alone, scared and disappointed.
One day, her mother informs her that it is the time to visit her father in the iron cage and she becomes very happy and anxious. She meets her father and she realizes that beside the fact that her father is not free to go where he wants, he seems happy, he has many things to do and think there in and most of all he loves her and her mother.  Her father informs her that they all have to be a little patient, and very soon they will be all together again. The time passes easily after the first visit, with many more visits, exchanges of letters and drawings. The children at school change their minds after speaking with Danai’s mother and their parents and they accept her at school again.
And finally, the most beautiful day in her life comes, when her father returns home and in their neighborhood where everybody is waiting for him.
I believe that this story is given in such a way to children to understand the subject of the parent's incarceration and to cope with it. I cried a lot but I found out that explaining to children is much better than ignoring them as not adults.

 2.- Activities
Children can play some parts of this book. Like the scene where Danai and her mother meet Danai’s father. Or the part, where the children do not want Danai in their company to play together. After these, a nice discussion can follow with teachers or parents about bullying and people in the iron cages.

Another nice subject is the release of Babis the parrot from its cage, so we can discuss about freedom, rules in family, in school, in life. And of course, the results of breaking these rules.

Moreover, instructions about single parents and if it is possible, visiting a court where somebody has to explain them about laws and how they lawyers and judges work with them.


"ΤΟ ΑΝΘΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ" της Ιωάννας Γκανέτσα

Βιογραφικό συγγραφέως
Η Ιωάννα Γκανέτσα είναι αστυνομικός και συγγραφέας. Αρθρογραφεί σε ηλεκτρονικές σελίδες από το 2012, γράφει λογοτεχνικά κείμενα, ποίηση και μυθιστορήματα για μικρούς και μεγάλους. Το πρώτο βιβλίο της «Ο έρωτας δε θέλει τίτλο» κυκλοφόρησε το 2014. Έχει παρακολουθήσει παιδαγωγικά μαθήματα στο Βρετανικό Συμβούλιο και είναι κάτοχος πτυχίου του Πανεπιστημίου Cambridge ως καθηγήτρια αγγλικής γλώσσας. Γνωρίζει επίσης γαλλικά και ισπανικά. Είναι ιδρυτικό μέλος της Δράσης Αστυνομικών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα.


ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ:

Θυμάσαι την πρώτη φορά που αποφάσισες να εκδώσεις; Μπορείς να μας πεις τι σε ώθησε στην συγγραφή;

Θυμάμαι τον ενθουσιασμό, την πίστη πως όλα θα πάνε καλά, την όρεξη να προσπαθήσω, τη διαδικασία της δημιουργίας. Είναι όλες τους αισθήσεις αγαπημένες, τις οποίες κρατώ στη ­-νεανική ακόμη- συγγραφικά καρδιά μου και συνεχίζω με το ίδιο πάθος να γράφω και να αναζητώ μέσα από τα γραπτά μου αναγνώστες στους οποίους οι λέξεις μου θα φθάσουν ως βαθιά μέσα τους.

Πώς ένοιωσες όταν είδες για πρώτη φορά ένα βιβλίο σου τυπωμένο;
Όπως ένα παιδί που μόλις έχει ανακαλύψει το βάζο με τις καραμέλες! Η συγγραφή ήταν πάντοτε δεύτερη φύση μου και η έκδοση βιβλίων με την υπογραφή μου αποτελούσε παιδικό όνειρο και μετέπειτα στόχο. Είμαι τυχερή που το βλέπω να γίνεται πραγματικότητα και μάλιστα κάτω από τις καλύτερες συνθήκες, μέσα στην εκδοτική οικογένεια ΝΙΚΑΣ, έναν εκδοτικό οίκο με εβδομήντα χρόνια στο χώρο του βιβλίου και πολλή όρεξη να στηρίξει και να αναδείξει τη δουλειά μου.

Πόσα και ποια βιβλία έχεις γράψει;
Αν και αρθρογραφώ συστηματικά σε ηλεκτρονικά μέσα από το 2012, σε έντυπη μορφή έχω εκδώσει το βιβλίο «Ο έρωτας δε θέλει τίτλο», μια συλλογή σαράντα κειμένων με θέμα τις ποικίλες εκφάνσεις του έρωτα, και «Το άνθος της ζωής», για το οποίο είμαι διπλά περήφανη. Είναι το αποτέλεσμα έρευνας  χρόνων πάνω σε τοποθεσίες της Σκοτίας και του Εδιμβούργου, όπου και διαδραματίζεται στο μεγαλύτερο μέρος του και πάνω σε φυτά και τη σύνδεση τους με τον έρωτα, τον οποίο έρωτα –δεν σου κρύβω- μελέτησα και δοκιμιακά για να μπορέσω να τον αποτυπώσω ρεαλιστικά.

Από πού αντλείς τα θέματά σου; Έχεις γράψει αληθινές ιστορίες ή έχεις καταθέσει προσωπικά σου βιώματα στα βιβλία σου;
Είμαι από εκείνους τους συγγραφείς που γράφουν με γνώμονα τις ανθρώπινες συμπεριφορές γενικά, όχι τις δικές μου. Θεωρώ πως ο συγγραφέας εξελίσσεται  όταν απεγκλωβίζεται από το Εγώ του και χρησιμοποιεί στα γραπτά του ιστορίες και συμπεριφορές έξω από αυτόν. Δεν υπάρχει ένας μόνο τρόπος να βλέπεις ή να αντιμετωπίζεις τη ζωή και τις καταστάσεις και ένας συγγραφέας οφείλει πρωτίστως να τις παρατηρεί και να τις καταγράφει όλες, όχι μόνο τις δικές του.

Υπάρχει κάποιο από τα βιβλία σου που ξεχωρίζεις;
«Το άνθος της ζωής» (Εκδόσεις ΝΙΚΑΣ) για το παράθυρο που η συγγραφή του μου άνοιξε στον κόσμο της φύσης, της Σκοτίας και της φιλοσοφίας διαφόρων λαών ή θρησκειών ανά τους αιώνες στο θέμα του έρωτα.

Ποιοι Έλληνες ή ξένοι συγγραφείς σε έχουν επηρεάσει;
Έχω «ζηλέψει» περιγραφές, ιστορίες κι έχω πει πως θα ήθελα να τα έχω γράψει ή να τα έχω σκεφτεί αλλά δεν ένιωσα ποτέ την ανάγκη να υιοθετήσω κάτι από αυτά. Ένα από τα πράγματα που κάνει –ή οφείλει να κάνει– ένας συγγραφέας κατά το μακρύ και δύσκολο ταξίδι της συγγραφής είναι να προσπαθεί να ανακαλύψει τη δική του συγγραφική ταυτότητα και να την εξελίξει. Το συγγραφικό στίγμα είναι μια δύσκολη διαδικασία αλλά είναι και η μόνη που μπορεί αν σε οδηγήσει στην πολυπόθητη –και ίσως ματαιόδοξη για πολλούς– υστεροφημία.

Πιστεύεις ότι οι Έλληνες διαβάζουν; Κι αν όχι, τι προτείνεις για την εξάπλωση της φιλαναγνωσίας;
Συγκαταλεγόμαστε στη λίστα χωρών της Ευρώπης με τα μικρότερα ποσοστά φιλαναγνωσίας, εντούτοις, κατά παράδοξο τρόπο, τα ξέρουμε όλα, ειδικά όταν καθόμαστε μπροστά στο πληκτρολόγιό μας. Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, με τα αυτονόητά, την παραδοχή δηλαδή πως δεν γίνεται να τα γνωρίζουμε όλα, να έχουμε άποψη για όλα και συγχρόνως να μην ενημερωνόμαστε ή να μην διαβάζουμε για να εξελιχθούμε. Ίσως τότε καταλάβουμε πως τα όποια κενά μας δεν καλύπτονται προσποιούμενοι πως τα ξέρουμε όλα. Καλύπτονται με τη γνώση. Η φιλαναγνωσία είναι τρόπος ζωής, κουλτούρα, και το παιχνίδι με τις παλαιότερες γενιές έχει, θεωρώ, χαθεί. Έγκειται καθαρά στη θέληση του καθενός μας ως άτομο. Πρέπει να ξεκινήσουμε από τις μικρές ηλικίες. Να μυήσουμε τα παιδιά όσο νωρίτερα γίνεται στους υπέροχους κόσμους των βιβλίων. Το μέλλον τους ανήκει.

Πες μας λίγα λόγια για το νέο σου βιβλίο. Ποιο ακριβώς είναι το μήνυμα που θες να περάσεις;
«Το άνθος της ζωής» είναι ένα ερωτικό ψυχογράφημα, το οποίο πέρα από αφήγηση της ερωτικής ιστορίας του Οδυσσέα, ο οποίος ερωτεύεται τη Φρέγια, (και τα δυο ονόματα καθόλου τυχαία επιλεγμένα), είναι την ίδια στιγμή έναυσμα, ερέθισμα, για να ξεκινήσει ο ήρωας το δικό του ταξίδι προς την αυτογνωσία. Ο έρωτας είναι ένα τόσο σφοδρό συναίσθημα που έχει τη δύναμη να αλλάξει τη ρότα μας. Και στο βιβλίο, στη διάρκεια των τεσσάρων εποχών, ο αναγνώστης γίνεται μάρτυρας των αλλαγών που συμβαίνουν στον ήρωα εξ αιτίας του έρωτα. Το βιβλίο δεν έχει ένα μόνο μήνυμα. Είναι βέβαιο πως κάθε αναγνώστης θα συναντήσεις συμπεριφορές γνώριμες και ταυτόχρονα θα γνωρίσει συνθήκες έξω από αυτόν και θα προσπαθήσει να βάλει τον εαυτό του στη θέση των ηρώων. «Το άνθος της ζωής» είναι ένα ταξίδι γεμάτο μηνύματα. Ο χρόνος θα δείξει κατά πόσο αυτά τα μηνύματα βρήκαν τους παραλήπτες τους, δηλαδή τους αναγνώστες.

Τι συμβουλή θα έδινες σε έναν νέο συγγραφέα;
Με μόλις δυο βιβλία στο ενεργητικό μου, αν και χρόνια στο χώρο της αρθρογραφίας, δεν είμαι σε θέση να δώσω συμβουλές. Μπορώ, ωστόσο, να παροτρύνω κάθε έναν που γράφει από εσωτερική ανάγκη –και όχι απλώς για να γίνει γνωστός– να μην σταματά. Η εξέλιξη είναι ο καλύτερος τρόπος να υπηρετήσεις το κοινό.

"ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΖΩΗΣ" της Πόλυς Μίλτου

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: 

Θυμάσαι την πρώτη φορά που αποφάσισες να εκδώσεις; Μπορείς να μας πεις τι σε ώθησε στην συγγραφή;
Η συγγραφή ήταν μάλλον μέσα μου, επειδή από μικρή έγραφα και ζωγράφιζα ιστοριούλες και μετά τις κατέστρεφα. Σπάνια είχα πάρει το θάρρος να δείξω κάποιες από αυτές σε πολύ έμπιστες φίλες μου. Συνήθως τις έκρυβα γιατί το σπίτι μου ήταν επικριτικό για όλα όσα έκανα και ήμουν σίγουρη ότι θα με κοροϊδεύουν μετά συνέχεια και μάλιστα μπροστά σε όλους. Όταν ήμουν περίπου δεκαπέντε χρόνων, σε ώρες απόγνωσης, άρχισα να γράφω μια ιστορία που αργότερα μετονομάστηκε σε ιστορία της Λίνας. Συχνά τα έσκιζα και τα έγραφα από την αρχή, ώσπου αποφάσισα να τα βάλω σε μια λογική σειρά και να συνεχίσω με μεθοδικότητα και να τα κρατήσω σαν συνέχεια, γιατί ένιωθα ότι μέσω των βιβλίων μου ξέφευγα σε έναν άλλον κόσμο, τον δικό μου και έβρισκα ανακούφιση και θάρρος για τη ζωή.
Για να εκδώσω, φυσικά, δεν έπαιρνα απόφαση, χρόνια ολόκληρα. Κανείς δεν ήξερε. Όταν η σειρά τελείωσε, την έσκισα πάλι. Μόλις πριν λίγα χρόνια και επειδή πολλοί που με γνώριζαν, ιδιαίτερα ένα συγγενικό μου πρόσωπο, σε κάθε μας συζήτηση μου έλεγαν «εσύ πρέπει να γράφεις αυτά που λες και σκέφτεσαι…», πήρα το θάρρος και ομολόγησα το «ατόπημά μου». Ήμουν πάλι σε ώρες απόγνωσης και η ψυχή μου πιεζόταν. Έτσι, άρχισαν να ξαναγράφω τα βιβλία μου από την αρχή με ώριμη σκέψη και ένιωσα ότι λυτρώθηκα. Όταν κάποιοι που τα διάβασαν με πίεσαν έντονα να τα εκδώσω, τότε, το αποφάσισα κι εγώ να κάνω την πρώτη δειλή δοκιμή…

Πώς ένοιωσες όταν είδες για πρώτη φορά ένα βιβλίο σου τυπωμένο;
Α, τι αν πω; Έκανα σα να είδα ένα θαύμα, σα να είχα γεννήσει παιδί ένιωθα. Το αγκάλιαζα, το κοιτούσα, πήρα την εκδοτική και ρώτησα αν ήταν δικό μου… τόσο όμορφο που μου φάνηκε. Και ήμουν σίγουρη απόλυτα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με μένα έτσι που έκανα, μέχρι που κάποια αγαπημένη φίλη μου, έμπειρη συγγραφέας η ίδια, με διαβεβαίωσε ότι οι αντιδράσεις μου στην πρώτη έκδοση βιβλίου ήταν απόλυτα φυσιολογικές…

Πόσα και ποια βιβλία έχεις γράψει;
Έχω γράψει πολλά βιβλία, τουλάχιστον δέκα τελειωμένα. Ένα παραμύθι, το πρώτο του μέρος, τη σειρά Λίνα ως το έκτο και έπεται η συνέχεια που καταστράφηκε, και αυτό το βιβλίο με τα διηγήματα ζωής. Έχω επίσης αφήσει στη μέση ένα φαντασίας και ένα Μυθιστόρημα για ενήλικες. Έχουν εκδοθεί ως τώρα το πρώτο της σειράς Λίνα και το Εκείνο το ένα ευρώ, που εμπλουτίστηκε και πήρε νέα μορφή με τον καινούριο τίτλο Κομμάτια ζωής και κυκλοφορεί πλέον από τις Εκδόσεις Ελκυστής.

Από πού αντλείς τα θέματα σου; Έχεις γράψει αληθινές ιστορίες ή έχεις καταθέσει προσωπικά σου βιώματα στα βιβλία σου;
Ποτέ δε μου άρεσαν οι θεωρίες, το επιτηδευμένο και το ψεύτικο. Εξάλλου, δεν είχα καμιά όρεξη να γράψω για να κάνω εντύπωση. Η ανάγκη η δική μου ήταν να εκφραστώ, όταν κανείς δε με άκουγε ή για όσα δεν τολμούσα να μιλήσω, να πω αυτά που με πίεζαν, με έθλιβαν, με καταπίεζαν ή με χαροποιούσαν και ονειρευόμουν. Μετά, είδα πολλούς που δεν μπορούσαν να μιλήσουν ελεύθερα για όσα περνούσαν και ένιωθαν την ίδια πίεση μέσα τους. Έτσι, τα βιβλία μου όλα έχουν γραφτεί για να μπω εγώ και να ζήσω σε έναν άλλον κόσμο, να φτιάξω έναν κόσμο όπου να υπάρχει και το καλό, να δω τι φταίει, να καταδικάσω έμμεσα όσα με πόνεσαν ή πόνεσαν άλλους γνωστούς ή άγνωστους.Όλοι οι άνθρωποι, αυτό που επιζητούμε είναι, τελικά, μια κατανόηση και όχι μια συνεχόμενη κριτική. Έτσι, όλα τα βιβλία μου, όλα, ακόμα και το παραμύθι, έχουν γραφτεί κάτω από αυτή τη φιλοσοφία. Μέσα σε όλα κάπου υπάρχω και περιπλανιέμαι με τους ήρωές μου αναζητώντας έναν καλύτερο κόσμο, που εμείς μπορούμε να φτιάξουμε, αν θέλουμε. Εκεί που είμαι ακόμα πιο σκληρή και άτεγκτη είναι το Κομμάτια ζωής, που το έγραψα καθαρά για ενήλικες. Πρόκειται για αλήθειες που κρύβονται πίσω από κλειστές πόρτες και κλειστές καρδιές και πολλά προσωπεία…

Υπάρχει κάποιο από τα βιβλία σου που ξεχωρίζεις;
Όλα είναι παιδιά της ψυχής μου και όλα κάτι θέλουν να πουν… Δεν μπορώ να τα ξεχωρίσω ιδιαίτερα. Παρόλα αυτά, η Λίνα γεννήθηκε από δικά μου έντονα συναισθήματα, έζησε και μεγάλωσε μαζί μου χρόνια ολόκληρα και περιέχει πολλά περισσότερα από ό,τι ένα βιβλίο. Θα ήθελα κάποτε να κυκλοφορήσουν όλα της τα βιβλία. Ίσως τότε νιώσω ότι περπάτησα στη γη των ονείρων μου και δικαιώθηκα, έστω μέσα από τις χάρτινες σελίδες της.

Ποιοι Έλληνες ή ξένοι συγγραφείς σε έχουν επηρεάσει;
Η αλήθεια είναι πως διαβάζω μετά μανίας από νηπιακή ηλικία, διαβάζω συνέχεια, διαβάζω τα πάντα.
Οι πιο ωραίες μου στιγμές που θα θυμάμαι για πάντα είναι όταν ξέφευγα από το σπίτι με τη δικαιολογία της εργασίας για το σχολείο και έβρισκα καταφύγιο στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της πόλης μου, όπου είχα μόνιμα το δικό μου φαρδύ τραπέζι γεμάτο με στίβες βιβλίων, που η βιβλιοθηκάριος είχε ήδη τοποθετήσει για μένα για να μην ψάχνω και χάνω ώρα.
Βέβαια, αυτοί που θεωρώ πως ήσαν δάσκαλοί μου, ας το πω έτσι, είναι όλοι οι μεγάλοι κλασικοί. Από τους Έλληνες συγγραφείς αδυναμία μου πρώτη και μεγάλη είναι η πρωτοπόρος Π. Δέλτα και μετά… Μυριβήλης,  Παπαδιαμάντης Καρκαβίτσας…, από τους ξένους ο Ντοστογιέφσκι ο αξεπέραστος, ο Τολστόι, η Έμιλυ και η Σαρλότ Μπροντέ,  ο Κρόνιν, ο Όσκαρ Ουάιλντ, η Περλ Μπακ… και ο κατάλογος δεν τελειώνει, γιατί συμπληρώνεται διαρκώς και με αμέτρητα έργα σύγχρονων συγγραφέων.
Με ένα βιβλίο κοιμάμαι, με ένα βιβλίο ξυπνάω…

Πιστεύεις ότι οι Έλληνες διαβάζουν; Κι αν όχι, τι προτείνεις για την εξάπλωση της φιλαναγνωσίας;
Νομίζω πως οι Έλληνες δε διαβάζουν αρκετά και είναι κρίμα. Σε αυτό έχουν παίξει ρόλο πολλά. Αλλά το πιο τραγικό, το ότι η λογοτεχνία αποτελούσε κάτι σαν αναγκαστική εργασία στο σχολείο, κάτι σαν βάρος, κάτι σαν άγχος ανάλυσης κειμένου ανάλογα με το τι περίμενε ο κάθε δάσκαλος, κάτι σαν τυπική και ξερή διδασκαλία έκθεσης με την ανάλογη αυστηρή κριτική μέσα σε αυστηρά πλαίσια και… από ψυχρά βοηθήματα…
Υπάρχουν και εκπαιδευτικοί που δε διαβάζουν τίποτα. Πώς να σεβαστούν και πώς να διδάξουν κάτι που οι ίδιοι δεν έχουν κατανοήσει;
Να σκεφτείτε, στην έκθεση στο Γυμνάσιο- Λύκειο είχα πάντα τη χειρότερη βαθμολογία… Πρώτη φορά πήρα άριστα, όταν έγραψα αυτά που ένιωθα ελεύθερα, χωρίς κανόνες και μουρμούρες της φιλολόγου, η οποία συνέχεια γκρίνιαζε για τη… φτώχια της έκφρασής μου, στις εισαγωγικές για το Πανεπιστήμιο. Εκεί βαθμολογήθηκα και από τους δύο βαθμολογητές με άριστα. Αστείο; Κάτι δείχνει αυτό.
Η λογοτεχνία είναι πλούτος και ελευθερία ψυχής. Είναι άνοιγμα παραθύρου στον κόσμο, είναι απόλαυση, είναι συναισθήματα… Αν αυτό δοθεί στα παιδιά με έναν τρόπο όμορφο, βιωματικό και δημιουργικό, αν και οι γονείς διαβάζουν πάντα κάτι, τα ίδια θα αναζητήσουν  το βιβλίο σαν πολύτιμο και αναγκαίο για να νιώθουν πληρότητα στη ζωή τους.

Πες μας λίγα λόγια για το νέο σου βιβλίο. Ποιο ακριβώς είναι το μήνυμα που θες να περάσεις;
Το βιβλίο μου «Κομμάτια ζωής» περιέχει διηγήματα δυνατά και σκληρά, όπως σκληρή είναι η αλήθεια. Ή είναι ιστορίες για πρόσωπα και καταστάσεις που έζησα η ίδια ή εμπνευσμένα πάλι από καθημερινές αλήθειες που επιμελώς κρύβονται πίσω από χαμογελαστές βιτρίνες μιας απόλυτης απόγνωσης. Θα το χαρακτήριζα σαν καθρέφτη αυστηρό και καθαρό χωρίς ωραιοποιήσεις του σάπιου και εξιδανίκευσης του αισχρού. Δεν έχει καμιά θρησκευτική χροιά, όπως θα περίμεναν κάποιοι, δεν περιέχει ούτε νουθεσίες ούτε συμβουλές ούτε διδάσκει ούτε οδηγεί τον αναγνώστη σε καθορισμένα πλαίσια. Εγώ απλά διηγούμαι το τι ακριβώς συνέβη και ο αναγνώστης είναι ελεύθερος να μπει στην ιστορία, να τη νιώσει μόνος του, να ζήσει ο ίδιος την υπόθεση και να τελειώσει την ανάγνωση, βγάζοντας ο καθένας τα δικά του συμπεράσματα. Είναι πολύ σκληρό βιβλίο, όλοι όμως κάτι παίρνουν και εκείνο που με ικανοποιεί ιδιαίτερα είναι ότι στο τέλος, όλοι νιώθουν γαλήνη. Ίσως επειδή αυτό ένιωθα εγώ ότι έχει ανάγκη η κοινωνία, ίσως επειδή λειτουργεί σαν ατομική ψυχανάλυση για κάθε ψυχή, δεν ξέρω. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι ότι ο κάθε ένας, όποιος κι αν το διάβασε, πήρε ένα μήνυμα, ο καθένας το δικό του, που το έφτιαξε μόνος του με τα συναισθήματά του. Απόλυτη ελευθερία, σεβασμός, κατανόηση…

Τι συμβουλή θα έδινες σε έναν νέο συγγραφέα;
Να διαβάζει πολύ, να διαβάσει πρώτα και με προσοχή και σεβασμό τους κλασικούς, να διαβάζει ατέλειωτα, να διαβάζει όλες τις μορφές λογοτεχνίας, να διαβάζει και αυτά που δεν του αρέσουν και αυτά που δεν ταιριάζουν στην ιδιοσυγκρασία του.
Και προπαντός να σέβεται και όσους άλλους γράφουν, γιατί όλοι έχουν να δώσουν κάτι. Επίσης, κάποιοι που προηγήθηκαν είναι σίγουρα δάσκαλοί του σε πολλά. Δε θα αντιγράψει, αλλά μέσα από αυτούς θα βρει το δικό του προσωπικό στυλ και το ύφος.
Να δώσει έπειτα τα έργα του να τα διαβάσουν πολλοί και άγνωστοι για να τα κρίνουν και να αντέξει την κριτική όποια κι αν είναι. Μετά,… υπομονή, επειδή η έκδοση είναι το επόμενο δύσκολο βήμα. Αλλά, αν η συγγραφή κυλάει στο αίμα του, ποτέ να μην την αφήσει, γιατί δε θα μπορέσει να ισορροπήσει μέσα του και να νιώσει ολοκληρωμένος.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Πόλυ Μίλτου είναι απόφοιτος του ΠΤΔΕ του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και εργάζεται ως δασκάλα. Είναι κάτοχος του TOEIC στα αγγλικά, ενός Bachelor στην αλβανική γλώσσα και λογοτεχνία, και του Master των Επιστημών στην αλβανική Γλωσσολογία. Έχει λάβει μαθήματα ζωγραφικής, και είναι γνώστης της βυζαντινής μουσικής. Έχει εργαστεί για 17 ολόκληρα χρόνια ως δασκάλα – μέλος του ιεραποστολικού κλιμακίου του Αρχιεπισκόπου Αλβανίας κ.κ. Αναστασίου, από τον οποίο έγινε αργότερα Μοναχή. Τα τελευταία χρόνια δίδασκε στα ΙΕΚ Αργυροκάστρου την ελληνική γλώσσα, έχοντας συγχρόνως την ευθύνη για την επιλογή και την κριτική λογοτεχνικών και άλλων βιβλίων που προορίζονταν για τη Βιβλιοθήκη της Σχολής. Η πρώτη εκδοτική της παρουσία έγινε με τα βιβλία Εκείνο το ένα ευρώ και Λίνα, για την καρδιά του Φωτεινού, για τα οποία απέσπασε πολύ καλά σχόλια και θαυμάσιες κριτικές. Έχουν επίσης, δημοσιευτεί κάποια μικρά αποσπάσματα με τη συνοδεία χριστουγεννιάτικων ευχών στον ιστότοπο Με αρέσει το βιβλίο αφού (meareseitobiblioafou.blogspot.gr). Διατηρεί λογαριασμό στο αγγλικό λογοτεχνικό site spillwords (spillwords.com/author/polimiltou) όπου θα βρείτε ποιήματά της μεταφρασμένα από τη συγγραφέα-μεταφράστρια Σοφία Κορωνίδου. Στην ιστοσελίδα αυτή είχε προταθεί τον Ιούλιο του ’18, για συγγραφέας του μήνα. Ποιήματα και κείμενά της έχουν δημοσιευτεί κατά καιρούς και σε άλλα λογοτεχνικά site, όπως το bluefields (bluefields.eu) και στο ιστολόγιο του Χρήστου Παπαχρυσάφη (poetry-road-dream.blogspot.com). Πολλά από αυτά έχουν απαγγελθεί σε ραδιοφωνικές εκπομπές. Δημοσιεύει συχνά μικρά διηγήματα, ποιήματα, κριτικές και πεζά κείμενα γενικού ενδιαφέροντος στη σελίδα της στο facebook(facebook.com/PoliMiltou), όπως και στο προσωπικό της blog (polimiltou.weebly.com) Είναι ένα από τα ιδρυτικά μέλη της συντακτικής ομάδας του silverybooks στο facebook (facebook.com/groups/770924186572027) και του ομώνυμου blog (silverybooks.blogspot.com)




"ΑΝ ΕΙΧΑ ΑΚΟΜΑ ΜΙΑ ΖΩΗ" του Γιώργου Παπαθανασίου

ΑΝ ΕΙΧΑ ΑΚΟΜΑ ΜΙΑ ΖΩΗ

ΠΕΡΙΛΗΨΗ:
Δυο ψυχές που φαίνεται πως δε διάλεξαν η μια την άλλη. Μάνα και κόρη. Μα εκτός από τον ομφάλιο λώρο, ήταν δεμένες και με της ζωής τα απρόβλεπτα. Και τα γραμμένα που κανείς δε μπορεί να εμποδίσει. Μια σπαρακτική αφήγηση. Ένα ταξίδι γεμάτο απόγνωση, τύψεις και ενοχές, αλλά πλημμυρισμένο από τη χαμένη νοσταλγία και την ανάγκη που νιώθουμε για περισσότερη αγάπη. Το δικαίωμα στην τρυφερότητα, τη στοργή, την αποδοχή, για τη δύναμη της συγχώρησης και την αποκατάσταση της αδικίας. Μια ελεγεία για τη μητρότητα, την απουσία του Θεού στις πιο παγωμένες κι απελπισμένες νύχτες της ψυχής. Κι εκεί που αχνοφέγγει μια χαραμάδα ελπίδας. Από την ασπλαχνία στην ωριμότητα και στη μετάνοια. Από τον πόνο ως την ανάγκη για συμφιλίωση και εξιλέωση. Ο αγώνας μια γυναίκας να ζήσει με αξιοπρέπεια και το τίμημα που πληρώνει στη ζωή. Κι όταν ο Θεός απλώνει μια μορφή σχεδόν απόκοσμης αγιότητας σε αυτά τα πλάσματα, ίσως αυτό να είναι το χρέος που ξεπληρώνουν οι αθώοι και οι εγκαταλειμμένοι. Μια καταβύθιση στα άδυτα της γυναικείας ψυχής. Η αποκάλυψη ενός μυστικού. Κι όμως κάπου οι ζωές τους θα συναντηθούν.
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ:
Θυμάσαι την πρώτη φορά που αποφάσισες να εκδώσεις; Μπορείς να μας πεις τι σε ώθησε στην συγγραφη;
Η πρώτη φορά ήταν τον Μάιο του 2014, όταν κυκλοφόρησε το πρώτο μου μυθιστόρημα: Η μορφιά σταμάτησε στα βλέφαρα. Κάθε άνθρωπος έχει μέσα του έμφυτη την κλίση για δημιουργία. Από μεράκι, ή από κάποια εσωτερική ανάγκη να εκφραστεί. Όταν αυτό που κάνει το αγαπάει και θέλει να το μοιραστεί με όλο και πιο πολύ κόσμο, για να πει κάτι με τον δικό του τρόπο, αυτό με έκανε να προχωρήσω στην έκδοση του βιβλίου μου.

Πώς ένοιωσες όταν είδες για πρώτη φορά ένα βιβλίο σου τυπωμένο;
Δικαίωση και χαρά, επειδή βλέπεις ότι έχεις σκεφτεί και δημιουργήσει να το διαβάζουν οι αναγνώστες.

Πόσα και ποια βιβλία έχεις γράψει;
Δύο μυθιστορήματα.

Από πού αντλείς τα θέματα σου; Έχεις γράψει αληθινές ιστορίες ή έχεις καταθέσει προσωπικά σου βιώματα στα βιβλία σου;
Από τη ζωή. Μέσα και στα δύο βιβλία μου υπάρχουν αληθινές ιστορίες. Στο πρώτο υπάρχουν και κάποια αυτοβιογραφικά ίχνη.

Υπάρχει κάποιο από τα βιβλία σου που ξεχωρίζεις;
Και τα δυο τα αγαπώ σαν πνευματικά μου παιδιά

Ποιοι Έλληνες ή ξένοι συγγραφείς σε έχουν επηρεάσει;
Από Έλληνες ο Μυριβήλης, ο Παπαδιαμάντης. Από ξένους ο Τολστόι.

Πιστεύεις ότι οι Έλληνες διαβάζουν; Κι αν όχι, τι προτείνεις για την εξάπλωση της φιλαναγνωσίας;
Γενικά δε διαβάζουν. Αλλά πάντα σ’ αυτή τη χώρα καλλιεργείται μια επίπονη προσπάθεια από πνευματικούς φορείς για την προώθηση του βιβλίου.

Πες μας λίγα λόγια για το νέο σου βιβλίο. Ποιο ακριβώς είναι το μήνυμα που θες να περάσεις;
Το ΑΝ ΕΙΧΑ ΑΚΟΜΑ ΜΙΑ ΖΩΗ κυκλοφόρησε πριν από ένα χρόνο. Μιλάω για τον αγώνα μιας γυναίκας να ζήσει με αξιοπρέπεια. Για τη σχέση μητέρας-κόρης, για την ανάγκη του ανθρώπου να κερδίσει την αγάπη, την αποδοχή και να βρει ένα νόημα στη ζωή του που να τον λυτρώσει.

Τι συμβουλή θα έδινες σε έναν νέο συγγραφέα;
Να διαβάζει. Πολύ


ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ:
Ο  Γιώργος Παπαθανασίου γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Λιβαδειά. Έλαβε το πρώτο βραβείο στον Παμβοιωτικό διαγωνισμό Ποίησης Νέων το 1989 και διακρίθηκε στον Πανελλήνιο διαγωνισμό Ποίησης στην Καλλιθέα. Όταν, από πολύ μικρός, έγραψε μια ιστορία, συνειδητοποίησε πόσο τον έλκυε η γραφή. Πριν από δύο χρόνια όμως, διαμορφώθηκε μέσα του η ιδέα γι’ αυτό το μυθιστόρημα. Όσο έγραφε, η σκέψη του δεν μπορούσε να σταματήσει παρά μονάχα σ’ εκείνη τη δύναμη που κρατάει ακόμα το σύμπαν ενωμένο. Και αυτή η δύναμη που τον μαγνήτισε δεν είναι άλλη από τη δύναμη της αγάπης. Από κει ξεκίνησε, κρατώντας την άκρη του νήματος για να βρει το δρόμο του. Πιστεύει ότι χωρίς τη δύναμη της αγάπης κανένα θαύμα δεν μπορεί να συμβεί στον κόσμο. Αυτή είναι η κεντρική ιδέα του μυθιστορήματός του που σήμερα σας παρουσιάζει.

Αφιέρωμα Παιδικό Βιβλίο - Ζωή Παπαδάκη


Βιογραφικό
H Ζωή Παπαδάκη γεννήθηκε στην Πάτρα το 1988, αλλά κατάγεται από τα Παπαδιάνικα Λακωνίας. Σπούδασε στο Παιδαγωγικό Τμήμα Νηπιαγωγών στα Ιωάννινα. Έχει συμμετάσχει σε πολλά σεμινάρια παιδαγωγικής και έχει ασχοληθεί με επιμόρφωση για παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες και δυσλεξία. Αυτή την περίοδο φοιτά στο Πανεπιστήμιο Κύπρου για την απόκτηση Μάστερ Ειδικής Αγωγής. Τα τελευταία χρόνια ζει και εργάζεται στη Μονεμβασιά, στο Εκκλησιαστικό Ίδρυμα Βρεφών και Νηπίων «Παναγία η Χρυσαφίτισσα» ως νηπιαγωγός. Η συγγραφή παραμυθιών και ποιημάτων αποκαλύπτει μια παιδική της πτυχή, καλά φυλαγμένη. Η απεριόριστη αγάπη που τρέφει για τα παιδιά τής δίνει τη δύναμη και την έμπνευση να εργάζεται σκληρά για να γίνει όλο και καλύτερη και να τους προσφέρει ό,τι πιο όμορφο έχει στην καρδιά της. Στόχος της είναι να αγαπήσουν τα παιδιά τα βιβλία και να διδαχθούν από αυτά. Το 2015 κυκλοφόρησε το πρώτο της παραμύθι με τίτλο «Η ευχή της Αστεράτης» από τις εκδόσεις Φυλάτος. Ο «Ρίνος, το πιο ξεχωριστό μπαλόνι», κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή.



Οπισθόφυλλο
Πώς νιώθει άραγε κάποιος όταν είναι διαφορετικός από τους άλλους;
Ο πρωταγωνιστής της ιστορίας μας, ο Ρίνος, είναι ένα μικρό κίτρινο μπαλόνι σε αντίθεση με τους εντυπωσιακούς κατοίκους της Μπαλονούπολης. Μέσα από μια συναρπαστική περιπέτεια, ο μικρός Ρίνος θα καταφέρει να δώσει ένα μάθημα ζωής σε όλα τα μπαλόνια της πόλης και θα ανακαλύψει ότι η πραγματική ομορφιά και η μοναδικότητα δεν βρίσκονται σε έναν καθρέπτη… αλλά βαθιά μέσα μας.


Συνέντευξη:

Περιγράψτε μας με λίγα λόγια την υπόθεση του βιβλίου σας.

Πώς νιώθει άραγε κάποιος όταν είναι διαφορετικός από τους άλλους; Ο πρωταγωνιστής της ιστορίας μας, ο Ρίνος, είναι ένα μικρό κίτρινο μπαλόνι σε αντίθεση με τους εντυπωσιακούς κατοίκους της Μπαλονούπολης. Μέσα από μια συναρπαστική περιπέτεια, ο μικρός Ρίνος θα καταφέρει να δώσει ένα μάθημα ζωής σε όλα τα μπαλόνια της πόλης και θα ανακαλύψει ότι η πραγματική ομορφιά και η μοναδικότητα δεν βρίσκονται σε έναν καθρέπτη… αλλά βαθιά μέσα μας.

Τι έχει να προσφέρει το βιβλίο σας στους αναγνώστες. Πείτε μας ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να περάσετε σε γονείς και παιδιά.

Το παραμύθι μου θα έλεγα πως συνοψίζει με απλό τρόπο την ανάγκη όλων μας να υπάρξουμε, να ακουστούμε, να μπορούμε να σταθούμε στα πόδια μας και να γαληνέψει η ψυχή μας ανακαλύπτοντας την δύναμη που κρύβουμε μέσα μας. Θέλει να μεταδώσει το μήνυμα πως η διαφορά είναι δικαίωμα και ο καθένας μας είναι μοναδικός και ξεχωριστός!!!

Για ποιο λόγο ο γονιός να επιλέξει το δικό σας βιβλίο για το παιδί του ή για να το κάνει δώρο.
Κάθε γονέας πρέπει να δώσει στο παιδί του, τα «φτερά» για να πετάξει ψηλά και να του μεταδώσει το μήνυμα πως είναι ξεχωριστό ως οντότητα, να το παροτρύνει ώστε να ανακαλύψει τον εαυτό και τις εσώτερες δυνάμεις του, ώστε να προχωρά με επιτυχία και σιγουριά στα δύσβατα μονοπάτια της ζωής. Ο μικρός και ξεχωριστός Ρίνος γίνεται «βοηθός» του γονέα για την επίτευξη των παραπάνω στόχων.

Αφιέρωμα Παιδικό Βιβλίο - Γιολάντα Τσορώνη

 

Περιγράψτε μας με λίγα λόγια την υπόθεση του βιβλίου σας.

Τα σπουργιτάκια παρακαλούν δυο χελιδονάκια φίλους τους να μη φύγουν το φθινόπωρο για την Αφρική. «Μείνετε ως τα Χριστούγεννα να μοιραστούμε αγάπη» λένε. «Αν μας λέγατε να μοιραστούμε νερό, σπίτι, παρέα, παιχνίδι ή ζεστασιά, θα το καταλαβαίναμε. Αλλά αγάπη; Πώς γίνεται να μοιραστούμε αγάπη;» απόρησαν τα χελιδόνια. Ύστερα φόρεσαν το καπελάκι τους κι έφυγαν μετανάστες! Κι όμως… Ένα μελομακάρονο, όχι οποιοδήποτε μελομακάρονο αλλά ο Μέγας μελοΜακάρων, απέδειξε πως και η αγάπη μοιράζεται γιατί, όταν θέλουμε, όλα γίνονται.

Τι έχει να προσφέρει το βιβλίο σας στους αναγνώστες. Πείτε μας ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να περάσετε σε γονείς και παιδιά.

Με κείμενο που αγγίζει την καρδιά των παιδιών και με εικονογράφηση που αναδεικνύει κρυφές πτυχές και συναισθήματα των ηρώων το βιβλίο αυτό προσφέρει στον αναγνώστη αισθητικό αποτέλεσμα υψηλής αξίας. Δεν είναι ένα το μήνυμά του, ωστόσο το κυρίαρχο όλων είναι πως τα «Χριστούγεννα είναι μοίρασμα και μοίρασμα είναι αγάπη».

Για ποιο λόγο ο γονιός να επιλέξει το δικό σας βιβλίο για το παιδί του ή για να το κάνει δώρο.

Επειδή θα βοηθήσει το παιδί να καλλιεργήσει την ενσυναίσθηση, θα το διασκεδάσει, αλλά και θα το κάνει να σκεφτεί κάτι που δεν του είχε περάσει από το μυαλό ποτέ πριν.

Ευχαριστώ θερμά για τη φιλοξενία στα «Βιβλιομαγειρέματα»



Βιογραφικο συγγραφέως:

Η ΓιολάνταΤσορώνη-Γεωργιάδη είναι πτυχιούχος της Νομικής Σχολής, της Παιδαγωγικής Ακαδημίας, του Παιδαγωγικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών και έχει μετεκπαιδευτεί στο Μαράσλειο Διδασκαλείο. Εργάστηκε για πολλά χρόνια στη δημόσια εκπαίδευσηως δασκάλα, είναι ενεργό μέλος της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς και έχει εκδώσει πολλά βιβλία για παιδιάκάθε ηλικίας, καθώς και μελέτες λαογραφικού περιεχομένου.
Έχει ενταχθεί στο Μητρώο Επιμορφωτών του Προγράμματος «Καινοτόμες Δράσεις Ενίσχυσης της Φιλαναγνωσίας των Μαθητών» και έχει αναλάβει επιμορφωτικό έργο σε ημερίδες επιμόρφωσης εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης.

Με αφορμή τα βιβλία της επισκέπτεται νηπιαγωγεία, σχολεία και βιβλιοθήκες, ενημερώνει με ομιλίες της γονείς  σχετικά με το «Πώς θα μπορούσαν τα παιδιά να αγαπήσουν το λογοτεχνικό βιβλίο» και πραγματοποιεί βιωματικές συναντήσεις με ομάδες νηπιαγωγών και δασκάλων για τηνενίσχυση κοινωνικών δεξιοτήτων των μαθητών, όπως η Ενσυναίσθηση.  

Αφιέρωμα Παιδικό Βιβλίο - Παναγιώτης Δημητρόπουλος

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

Βιογραφικό:
Γεννήθηκε την 1η Ιουνίου του 1976 στα Χανιά, αλλά έζησε ως και τα εφηβικά του χρόνια στην Αμαλιάδα. Είναι νυμφευμένος με την Κυριακή Σεραφειμίδου, Διοικητική υπάλληλο της ΕΡΤ, μαζί με την οποία απέκτησε ένα κοριτσάκι, την Καλλιόπη.
Το 1997 πέτυχε σε Πανελλαδικό Διαγωνισμό των Ενόπλων Δυνάμεων και κατατάχθηκε με τον βαθμό του Λοχία στον Ελληνικό Στρατό, όπου υπηρετεί μέχρι τώρα με τον βαθμό πλέον του Αρχιλογία (ΠΖ). Έλαβε μέρος σε ειρηνευτικές αποστολές στο Κόσοβο και για την προσφορά του αυτή τιμήθηκε με εύφημο μνεία από το ΝΑΤΟ, το ΥΠΕΘΑ και το ΓΕΣ.
Ενδιαφερόμενος για το συλλογικό καλό, υπήρξε το 2014 υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος Χανίων και σήμερα είναι Γενικός Γραμματέας του Πολιτιστικού Συλλόγου Κοντοπούλων Κεραμειών. Αναπτύσσει, επίσης, πλούσια δράση στα κινήματα Γονέων του δήμου Χανίων και Παλλήνης Αττικής.
Ασχολείται με τη συγγραφή παιδικών ιστοριών, μεταξύ των οποίων εξέδωσε στην Ελληνοεκδοτική το βιβλίο Ο Μπαμπάς μου, ο ήρωάς μου και Το Χρυσαφένιο κουκούτσι. Στις εκδόσεις Αρτέον εξέδωσε, Το μυστικό της Γαλέρας. Στις εκδόσεις Σαϊτη το, Τρεις νύχτες… Ένα Θαύμα.
Πιστεύει ότι κανείς δεν γράφει, εάν δεν διαβάζει συνεχώς, γι’ αυτό από το 2010 παρακολουθεί μαθήματα στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο και συγκεκριμένα στο Τμήμα Ανθρωπιστικών Σπουδών του Ελληνικού Πολιτισμού.

 



ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ:

Περιγράψτε μας με λίγα λόγια την υπόθεση του βιβλίου σας.
«Το Χρυσαφένιο κουκούτσι» που κυκλοφορεί από την ΕΛΛΗΝΟΕΚΔΟΤΙΚΗ και σε εικονογράφηση της Μαριάννας Φραγκούλη, είναι μια  γευστική ιστορία που με διασκεδαστικό τρόπο μαθαίνει στους μικρούς μας αναγνώστες να ξεχωρίζουν τις ωφέλιμες από τις βλαβερές τροφές για τον ανθρώπινο οργανισμό και τις συνέπειες της κακής διατροφής στην υγεία τους.

Τι έχει να προσφέρει το βιβλίο σας στους αναγνώστες. Πείτε μας ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να περάσετε σε γονείς και παιδιά.
Πρόκειται για ένα παραμύθι που ευαισθητοποιεί μικρούς και μεγάλους, όχι μόνο σε θέματα ισορροπημένης διατροφής, αλλά και στην υιοθέτηση υγιών συμπεριφορών, όπως η άσκηση, η αγάπη και ο σεβασμός για τη φύση, η αξία της συνεργασίας και η ανεκτίμητη αξία του δεσμού με τον παππού, μιας σχέσης που διέπεται από τη σοφία, την ενθάρρυνση, τη συναισθηματική ασφάλεια.
                        
Για ποιο λόγο ο γονιός να επιλέξει το δικό σας βιβλίο για το παιδί του ή για να το κάνει δώρο.
Η καλή απόδοση των παιδιών-μαθητών στο σχολείο και η σωστή τους βιολογική ανάπτυξη εξαρτάται, μεταξύ άλλων, από τις διατροφικές τους συνήθειες. Καθώς η χώρα μας διατηρεί την παγκόσμια πρωτιά στην παιδική παχυσαρκία, το Χρυσαφένιο Κουκούτσι αναδεικνύει τη διατροφική διαπαιδαγώγηση των παιδιών ως επιτακτική προτεραιότητα. Ελπίζουμε  το θετικό μήνυμα του βιβλίου μας να γίνει κτήμα των μικρών & μεγάλων μας φίλων–αναγνωστών και η υγιεινή διατροφή μέσα από τα φρούτα ένας απαραίτητος τρόπος ζωής.