ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ


Τα "Βιβλιομαγειρέματα" και ο διαδικτυακός ραδιοφωνικός σταθμός Syzefxi Web Radio διοργανώνουν ένα αφιέρωμα στην ποίηση. Παρακαλούμε όλους τους ποιητές που θέλουν να συμμετάσχουν να μας στείλουν στο mail: mary.kolovou@ymail.com :

  • 1 - 2 ποιήματά τους
  • φωτογραφία τους και
  • μίνι βιογραφικό.
Όλα τα ποιήματα με τα βιογραφικά και τις φωτογραφίες σας θα ανέβουν στο μπλογκ Βιβλιομαγειρέματα και θα απαγγελθούν και από το σταθμό Syzefxi Web Radio σε εβδομαδιαία εκπομπή που σύντομα θα ανακοινωθεί η μέρα και η ώρα.

Περιμένουμε τις συμμετοχές σας.








"ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ΨΕΜΑ" της Μαρίας Παπαδάκη

 Βιογραφικό Μαρίας Παπαδάκη
Η Μαρία Παπαδάκη γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Ηράκλειο Κρήτης. Σπούδασε λογιστικά και αγγλικά. Το πρώτο της βιβλίο ήταν η ποιητική συλλογή με τίτλο “Αγάπες δροσουλίτες” και απέσπασε θετικά σχόλια από την εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» και το περιοδικό «Έξοδος». που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις “Γκοβόστης”. Το δεύτερο ήταν το μυθιστόρημα με τίτλο “Τι γυρεύω εγώ εδώ” που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις “Φίλντισι”.
Το τρίτο βιβλίο της ήταν μυθιστόρημα με τίτλο "Κλειστό λόγω αγάπης" που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις "Ωκεανίδα"
Το τέταρτο βιβλίο της ήταν μυθιστόρημα με τίτλο "Κρουσταλλένια μου" και κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις "Ωκεανίδα" 
Συνεργάστηκε με το διαδικτυακό περιοδικό “Μουσικόραμα” με συνεντεύξεις και άρθρα.
Στη στιχουργική της πορεία συνεργάστηκε και συνεργάζεται με πολλούς και αξιόλογους συνθέτες όπως... Βάσω Αλαγιάννη, Χρήστο Νικολόπουλο, Γιάννη Νικολάου, Αντώνη Μιτζέλο, Ζωή Τηγανούρια, Αρετή Κοκκίνου, Πασχάλη Τόνιο, Βαγγέλη Σίμο, Γιώργο Βασιλάκη, Τάσο Ζαφειρίου, Δημήτρη Γαλίτη, Στέλιο Τζανετή, Γιώργο Γελαράκη, Χάρη Καλαμπακάκη, Παναγιώτη Κελάνδρια, Νάνσυ Κανέλλη, Ξένια Δικαίου, Αλέξη Καραβέργο, Μάρθα Οικονομοπούλου, Χριστόδουλο Σιγανό, Μπάμπη Χαλκίδη κ. α.
Εκτός Ελλάδας συνεργάστηκε με τον Ελληνοαμερικανό συνθέτη Daniel Alcheh, γράφοντας τους στίχους σε τέσσερα τραγούδια που ερμήνευσαν ο Βασίλης Λέκκας, ο Παντελής Θαλασσινός και η Σοφία Παπάζογλου, στο soundtrack της ταινίας του Χόλιγουντ “Τhe trouble with Bliss” που διακρίθηκε στα Media awards του Χόλυγουντ. Συνεργάστηκε και συνεργάζεται επίσης με τους αξιόλογους ερμηνευτές... Βασίλη Λέκκα, Γιώργο Νταλάρα, Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, Παντελή Θαλασσινό, Λένα Αλκαίου, Μελίνα Κανά, Αρετή Κετιμέ, Σοφία Παπάζογλου, Μιχάλη Κουνάλη, Ερωφίλη, Μπάμπη Τσέρτο, Μαρία Σουλτάτου, Δήμητρα Μαστορίδου, Μάκη Σεβίλογλου, Γιολάντα Δαναού, Βασιλική Στεφάνου, Γιώργο Γελαράκη, Βασίλη Παϊτέρη, Ξένια Ροδοθεάτου, Γεωργία Αγγέλου, Γιώργο Σέμη, Κώστα Βουτυρά, Παρασκευή Χαιροπούλου, Άγγελο Παναγάκη, Αντιγόνη Κατσούρη κ. α.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΒΙΒΛΙΟΥ:

Η ιστορία ενός ανθρώπου που επιθυμούσε να γίνει τραγουδιστής.
Όμως, σ’ ένα κρίσιμο σταυροδρόμι της ζωής, η ίδια η μοίρα, μ’ έναν παράξενο τρόπο, τον επιλέγει να γίνει ιερέας. Χάνει την αγάπη τραγικά κι αναγκάζεται να βιώσει έναν γάμο συμβιβασμού για να μπορέσει να χειροτονηθεί. Ο Γιάννης γίνεται ένας εντελώς εναλλακτικός ιερέας, που βρίσκεται πάντα κοντά στις χαρές και στις πίκρες των ανθρώπων της ενορίας του κι όχι μόνο. Αγαπιέται πολύ απ’ το ποίμνιό του, που τον υποστηρίζει και τον υπερασπίζεται με νύχια και με δόντια.
Το ξεκίνημα και η πορεία του στην ιεροσύνη εξελίσσονται με αναπάντεχες εναλλαγές, που διαφοροποιούν όλα τα μέχρι τότε δεδομένα και οδηγούν τον παπα-Γιάννη μπροστά σε ανατροπές που αλλάζουν ριζικά την καθημερινότητά του. Στην παρ’ ολίγον απώλεια της επαφής του με την πραγματικότητα και την ίδια τη ζωή, εμφανίζεται ένας άνθρωπος που μόλις έχει ξεφύγει από την άβυσσο της κατάθλιψης. Η Μαρία θα δει σαν θείο δώρο τη συνάντησή της με τον παπα-Γιάννη και θα τον φέρει κοντά της μ’ ένα απροσδόκητο και ευφάνταστο ψέμα... Όμως, όταν μια επιλογή στηρίζεται σ’ ένα ψέμα, έστω κι ευλογημένο, που σώζει και σκορπά ευτυχία, αργά ή γρήγορα οι ίδιες οι περιστάσεις, καμιά φορά κι η τύχη, θα ανασύρουν στο φως την αλήθεια! Και τότε... είναι μοιραίο τα πράγματα να πάρουν εντελώς ανεξέλεγκτη τροπή.  Ένας άνδρας ανάμεσα σε μια αλήθεια σκληρή κι ένα ψέμα ευλογημένο! Τι θα διαλέξει;
            Μια γυναίκα που απαρνιέται την πραγματικότητα και μπλέκεται στα δίχτυα του απόλυτου έρωτα. Θα μπορέσει να βρει διέξοδο; Ένα παιδί που βιώνει την εγκατάλειψη στους 



14 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ - ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΩΝ


Φέτος είπαμε να πρωτοτυπήσουμε! Κι έτσι ζητήσαμε τη γνώμη του αρσενικού πληθυσμού. Άσχετα αν είναι υπέρ ή κατά, θέλαμε τη δική τους γνώμη. Κάποιοι ανταποκρίθηκαν, κάποιοι όχι.Ίσως δεν ήθελαν να ρισκάρουν να δώσουν την απάντησή τους. Άλλοι μας έστειλαν ένα ποίημα κι άλλοι μας έγραψαν.
Είστε έτοιμοι να ακούσετε τι μας είπαν;


Κωνσταντίνος Ιωακειμίδης (συγγραφέας)

"Είμαι καψούρης με την ίδια τη ζωή. Όχι ερωτευμένος. Καψούρης. Χτυπιέμαι στα πατώματα. Εγώ τη Θέλω σαν τρελός. Εκείνη όλο παιχνίδια μου κάνει. Τη μια με σνομπάρει, την άλλη με ποθεί! Είμαι καψούρης μαζί της. Με όλο της το είναι. Με τις ηλιόλουστες μέρες της και με τα ήσυχα βράδια της. Για πάρτη της μπορώ να κόψω και φλέβες. Είμαι καψούρης σας λέω. Παίρνω ένα μπουκάλι αγκαλιά και στη διαπασών τα σκυλάδικα. Μου αρέσουνε τα πάντα πάνω της. Το χρώμα των ματιών της. Η γεύση των φιλιών της. Το άρωμα του δέρματός της. Αποφάσισα να την κάνω ποίημα. Γιατί αυτό είναι η ζωή. Ένα ποίημα...
Αχ ζωή μου εσύ!
Με ρουφάς σαν το κρασί.
Κλέβεις την κάθε μας στιγμή
και με στέλνεις φυλακή.
Αχ ζωή μου εσύ!
Στο Θεό σαν προσευχή.
Του Παράδεισου τις πύλες
μου κλειδώνεις κι ούτε ένα Γιατί!

Γιώργος Παπαθανασίου (συγγραφέας)

"Με την ευκαιρία της εκπομπής σας θα ήθελα να πω δυο λόγια. Ο έρωτας είναι μια κατάσταση συναισθηματική, η οποία συνήθως ξεκινάει με τις καλύτερες προδιαγραφές: ενθουσιασμό, υπέρμετρο ζήλο για το αντικείμενο της έλξης, θαυμασμό, αισιοδοξία, πίστη και χαρά. Όλα αυτά όμως αν δεν συνοδευτούν στην πορεία από κάποιους συμβιβασμούς, από τη συνεργασία και το σεβασμό, όπως και ο αγώνας για συνεχή τροφοδοσία και ανανέωση του υπέροχου αυτού όσο και ανθρώπινου δικαιώματος, τότε ο έρωτας από θρίαμβος μπορεί να καταλήξει σε πανωλεθρία. Η αίσθηση της απόρριψης και του χωρισμού μπορεί να γίνει τότε πολύ οδυνηρή. Και όπως πάντα ο ένας από τους δύο είναι αυτός που θα υποφέρει ενώ ο άλλος όσο και αν συμμερίζεται τον πόνου του άλλου, έχει ήδη πάρει την απόφαση του. Εκείνο το πρόσωπο που κάποτε σε έβλεπε σαν τον ίδιο το Θεό, τώρα σε βλέπει σαν κάτι ξένο και απόμακρο. Οι μέρες και οι νύχτες που γέμιζαν αγάπη, μοίρασμα και ηδονή και σωματική και πνευματική, τώρα για τον πάσχοντα γίνονται ένα μακρύ θάμπωμα τραυματικών αναμνήσεων. Για κάποιους χρειάζεται χρόνος πολύς για να ξεπεράσουν αυτή την οδύνη. Και όταν υπάρχει μεγάλη λατρεία και ένα είδους προσκόλληση στο πρώην αγαπώμενο πρόσωπο, γίνεται πένθος. Όμως αυτές είναι οι αρνητικές πλευρές του έρωτα. Αν δεν υπήρχε όμως ο έρωτας δε θα υπήρχε καν ζωή. Είναι η απαραίτητα μαγιά, ο ήλιος της καρδιάς μας. Όμως είναι δύσκολο να κρατήσει μια ολόκληρη ζωή. Συναντάται πιο πολύ στις παλιές γενιές οι οποίοι κατάφεραν να κάνουν τέχνη τη σύζευξη του ενθουσιασμού με την πραγματικότητα περνώντας σε ανώτερα επίπεδα αγάπης και συμπόνοιας.
Σας ευχαριστώ για την φιλοξενία. Εύχομαι να αγαπάτε και να χαίρεστε με τα αγαπημένα σας πρόσωπα.


Δημήτρης Μωρόγιαννης, ποιητής

ΠΟΘΟΣ

Πόθος είναι η ματιά σου.
Πόθος και το άγγιγμά σου.
Πόθος είν' το λίκνισμά σου.
Πόθος και το βάδισμά σου.

Πόθος είναι το στόμα σου.
Πόθος και το σώμα σου.
Πόθος είναι η αγκαλιά σου.
Πόθος είναι τα φιλιά σου.

Πόθος είναι, όταν κοιμάσαι.
Πόθος , όπως με θυμάσαι.
Πόθος είναι, όταν θυμώνεις.
Πόθος, κι όταν με μαλώνεις.

Πόθος είναι όπως κλαίς.
Πόθος κι ότι δεν μου λες.
Πόθος είναι η καρδιά σου.
Πόθος όλα τα δικά σου!


Κωνσταντίνος Μενούνος, ηθοποιός-χορογράφος 


Η  ημέρα αυτή κάθε 14 Φεβρουαρίου είναι μια μέρα για μένα που συμβολίζει τον έρωτα και την αγάπη σε όλες του τις εκφάνσεις. Δώρα κάθε είδους χαρίζονται τη μέρα εκείνη από ερωτευμένο σε ερωτευμένο: τριαντάφυλλα, μπαλόνια σε σχήμα καρδιάς, λούτρινα παιχνίδια, σοκολάτες, κάρτες, ρομαντικά γεύματα…είναι μια ξεχωριστή μέρα μέσα στον χρόνο που πιστεύω ότι όλοι το έχουμε ανάγκη να θυμόμαστε λίγο περισσότερο να εκφράζουμε την αγάπη μας στο έτερον μας ήμισυ με τρόπο έκπληξη!


Αντρέας Πασσάς, συγγραφέας
Ο έρωτας είναι μια βίαιη αλλαγή στη βιοχημεία που συμβαίνει από το ιδανικό άθροισμα των προδιαγραφών της προσωπικής μας πορνογραφίας πάνω σε ένα τυχαίο πρόσωπο. Η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου, για έναν κυνικό μηδενιστή, όπως είμαι εγώ, είναι μια μέρα που κανονικά θα έπρεπε να μας θυμίζει πόσο μόνοι είμαστε μόλις η χημεία επιστρέψει στην αρχική της κατάσταση. Από την άλλη είναι ένα τρομερό κόλπο για να πουλήσεις λουλούδια, εσώρουχα και να δουλέψουν τα ξενοδοχεία περιορισμένης διαμονής. Αυτή την Πέμπτη, φέτος, μπορεί να τη θυμάσαι για πολλά, καλά ή κακά, αλλά μόνο από θαύμα θα έχει να κάνει με έρωτα. Εκτός αν σου τη φυλάει το  σύμπαν όπως πηγαίνεις στη δουλειά με το μετρό. Μετά θα είσαι ο μαλάκας που θα έχει επέτειο κάθε 14.

Βαγγέλης Μαργιωρής, συγγραφέας

            Αν και εδώ που βρίσκομαι, πλέον δεν έχει κανένα νόημα, εντούτοις πρέπει να σας το δηλώσω από την αρχή. Εγώ τον Βαλεντίνο τον μισώ θανάσιμα, έχουμε τσακωθεί άσχημα. Τι γιατί; Γιατί δεν με χωνεύει! Κάτι θα του έχω κάνει, κάποια στιγμή στη ζωή μου και δεν το έχω ακόμη καταλάβει. Φυσικά δεν ήμασταν πάντα έτσι. Στα χρόνια της εφηβείας μου, αλλά και λίγο αργότερα, ο Άγιος μου φερόταν καλά. Κι εγώ τον τιμούσα βέβαια μιας και αγόραζα αρκουδάκια, μπαλόνια-καρδούλες, σοκολάτες και γενικά όλα τα είδη με τα οποία χαίρεται ο Άγιος και τα οποία, με βοηθούσαν να κλέψω κανένα επιπλέον φιλί. Μετά άρχισε να με περνάει από δοκιμασίες και κάπου εκεί οι σχέσεις μας διερράγησαν. Θυμάμαι ακόμη την Κατερίνα.
Η Κατερίνα ήταν η πρώτη μου μεγάλη καψούρα. Είχαμε γνωριστεί στις διακοπές τον Αύγουστο και από τότε ήμασταν συνέχεια μαζί. Οι φίλοι μου με δούλευαν, αλλά δεν έδινα δεκάρα. Κάποια μέρα, αρχές Φλεβάρη θα ήταν, γυρίζει η Κατερίνα και μου λέει. «Τι θα έλεγες να κάναμε κάτι πιο ιδιαίτερο του Αγίου Βαλεντίνου; Πέφτει Τετάρτη φέτος» Εγώ πολύ ήθελα να της πω ότι θα κάναμε ότι ήθελε το κορίτσι μου, αλλά είχαμε κανονίσει με την παρέα να πάμε γήπεδο. Έπαιζε πρώτη φορά μετά από χρόνια η ομάδα στο champions League και το συζητούσαμε και το σχεδιάζαμε από το Δεκέμβριο. «Αγάπη μου έχουμε κανονίσει με τα παιδιά γήπεδο για τις 14. Να κάνουμε την επόμενη ότι θέλεις» είπα και νόμιζα ότι ήμουν εντάξει στις υποχρεώσεις μου. Η Κατερίνα πάλι, δεν είχε την ίδια γνώμη. «Μάλιστα… Δηλαδή αν είναι να διαλέξεις ανάμεσα σε εμένα και τους φίλους σου και την ομάδα σου, εγώ έρχομαι τρίτη και καταϊδρωμένη! Ευχαριστώ που μου έδωσες να καταλάβω το ρόλο που έχω στη ζωή σου». Μέχρι να κατανοήσω τι είχα ακούσει, να σκεφτώ μια απάντηση, να ψελλίσω μια κουβέντα βρε αδελφέ, η Κατερίνα είχε γίνει καπνός και δεν ήθελε ούτε να ακούσει ξανά για εμένα. Έχασα το κορίτσι μου έχασε κι η ομάδα λίγες μέρες μετά. Ο Άγιος είχε δείξει τις προθέσεις του, εγώ ήμουν αυτός που αργούσα να μάθω.
Με τη Μάγια τα φτιάξαμε τον επόμενο Μάιο και ήταν πραγματικά το κορίτσι τον ονείρων μου. Με βοήθησε να ξεχάσω την Κατερίνα και μαζί της περνούσα υπέροχες μέρες. Την θεωρούσα πραγματικά ένα υπέροχο κορίτσι. Η φίλοι και οι γνωστοί μου έλεγαν να μην ενθουσιάζομαι πολύ, γιατί ήταν πολλοί αυτοί που θεωρούσαν την Μάγια υπέροχο κορίτσι. Εγώ δεν άκουγα κανέναν φυσικά, τόσο ερωτευμένος ήμουν. Φτάνει πάλι ο Φεβρουάριος, από δίπλα η Μάγια, «Θέλεις να με πας καμιά εκδρομή φέτος του Αγίου Βαλεντίνου; Πέφτει Σάββατο. Τι λες;» Είχα πάρει το μάθημα μου εγώ – είχε αποκλειστεί και η ομάδα- οπότε αποφάσισα να το παίξω άρχοντας. Είχα βέβαια κάτι δυσκολίες μιας και μου χρωστούσαν δύο μισθούς από τη δουλειά, αλλά είχα πιστωτική έτοιμη προς χρήση και δεν θα δίσταζα να την χρησιμοποιήσω. Είχα κι ένα αυτοκινητάκι, ένα μπλε Σιτροέν μεταχειρισμένο το είχα αγοράσει, οπότε βγήκα μπροστά με αέρα. «Όπου θέλει το κορίτσι μου!». «Ναύπλιο Θέλει το κορίτσι σου» είπε η Μάγια και συμφώνησα δίχως δεύτερη κουβέντα. Λογάριαζα όμως χωρίς τον Άγιο. Το επόμενο πρωί το αμάξι μπήκε συνεργείο. Το κοίταξε ο μάστορας, έσφιξε χείλια, κούνησε κεφάλι. «Το βιάζεσαι;» ρώτησε κοφτά κι εμένα με έκοψε κρύος ιδρώτας. «Να το έχω μέχρι το πρωί του Σαββάτου» είπα. Μούγκα ο μάστορας. Σκούπισε τα χέρια του στο μαυρισμένο στουπί που κρατούσε, κούνησε κεφάλι και ρουθούνισε. «Έχει πάρει κρεμαγιέρα αδελφέ. Δε θα σε προλάβω. Αν θες ρώτα κι αλλού, αλλά το βλέπω δύσκολο…». Μου έχωσε ένα μαχαίρι στη καρδιά. Μετά έχωσε το χέρι του στη τσέπη μου κι έψαξε για λεφτά. Δίχως αμάξι, δίχως χρήμα, γύρισα σπίτι και πήρα τη Μάγια τηλέφωνο να της ανακοινώσω ότι, Ναύπλιο για τώρα δεν είχε. «Καλά Θάνο δεν πειράζει. Κοίτα θα στο έλεγα κι εγώ. Κάτι μου προέκυψε για το Σάββατο και δεν θα μπορώ να είμαι εδώ. Θα τα πούμε όταν επιστρέψω, εντάξει;». Δεν τα είπαμε ποτέ, αν και είμαι σίγουρος ότι επέστρεψε! Έμαθα από κοινούς γνωστούς ότι είχε πάει τελικά Ναύπλιο με τον Αντρέα που είχε και τζιπ. Δεύτερη καμπάνα από τον Άγιο…

Πάνος Αντωνόπουλος, συγγραφέας

Την είδα μέσα στο πλήθος. Τα δάκρυα μου κυλούσαν αβίαστα, έτρεχαν από τα μάτια μου ακούσια, σαν πηγή που είχε στερέψει και άρχισε τώρα να βγάζει νερό ύστερα από χρόνια, σα να μάτωσε μια παλιά πληγή που δεν είχε κλείσει ποτέ. Με κοίταξε με αγάπη, απέραντη αγάπη όπως παλιά. Θυμήθηκα το ζεστό βλέμμα της. Πάντα έτσι με κοιτούσε. Τα σκούρα της μαλλιά μακριά ανέμιζαν, τα καστανά μεγάλα μάτια της το ίδιο εκφραστικά και σαγηνευτικά. Ξαφνικά προχώρησε, άρχισε να απομακρύνεται αλλά όχι με βιαστικά βήματα. Ήταν πάλι μπροστά μου, πολύ κοντά μου. Την ακολούθησα. Εκείνη όταν το κατάλαβε επιτάχυνε, σχεδόν έτρεχε και εγώ;  ξοπίσω της. Προσπαθούσα να μην την χάσω από τα μάτια μου. Το σώμα μου περνούσε ανάμεσα από τους περαστικούς. Το δικό της έμοιαζε με πέπλο που είχε αφεθεί στη δύναμη του αέρα που φυσούσε τώρα πιο δυνατά. Το γλυκό της άρωμα αναδυόταν στην ατμόσφαιρα, οδηγός για εμένα που ακολουθούσα, προς αυτή την άγνωστη κατεύθυνση. Σε λίγο ίσα που προλάβαινα τη θέα της. Προχωρούσα όμως μαζί της, την ακολουθούσα. Ξαφνικά την έχασα από τα μάτια μου. Στην επόμενη στροφή, την είδα πάλι,  πρόλαβα να διακρίνω τη φιγούρα της, την είδα να μπαίνει σε ένα σπίτι, στην είσοδο μιας παλιάς διώροφης κατοικίας. Έφτασα και εγώ εκεί. Η πόρτα ανοιχτή. Μπήκα μέσα βιαστικά. Πουθενά εκείνη. Άρχισα να φωνάζω. Άκουσα έναν ήχο, μια βοή από τη σκάλα. Ανέβηκα τα σκαλοπάτια γρήγορα. Όσο ανέβαινα τόσο ο ήχος γινόταν πιο δυνατός. Φώναξα το όνομα της. Καμία απάντηση. Στάθηκα  μπροστά από την πόρτα στο τέλος της σκάλας. Το κουδούνι χαλασμένο, χωρίς ρεύμα. Χτύπησα με το χέρι μου. Καμία απάντηση. Έσπρωξα δυνατά, με οργή, με βία, με ανυπομονησία, με σθένος με μια αλλόκοτη δύναμη σαν να ήρθε από αλλού, από άλλη διάσταση. Η παλιά πόρτα υποχώρησε, άνοιξε. Έπεσα μπροστά, στο πάτωμα, μέσα στο σπίτι, στο παλιό διαμέρισμα. Σήκωσα το βλέμμα μου και αντίκρυσα ένα άδειο παλιό εγκαταλελειμμένο χώρο και μια καρέκλα στο κέντρο του όπου καθόταν ένας άντρας και διάβαζε εφημερίδα. Πλησίασα και άλλο. Ο άντρας ακίνητος. Διέκρινα τα γράμματα στη βασική είδηση της εφημερίδας. «Πολύνεκρο δυστύχημα. Συγγενείς και φίλοι των θυμάτων σοκαρισμένοι». Πλησίασα και άλλο. Αυτός ο άντρας, ήμουν εγώ!
«Το φαγητό σας!».

Η φωνή με τάραξε.
«Ευχαριστώ» απάντησα χωρίς να κοιτάξω τον υπάλληλο, από ντροπή. Είχα αποκοιμηθεί στο τραπέζι του εστιατορίου και εκείνη βρήκε πάλι την ευκαιρία και τρύπωσε στο υποσυνείδητό μου.
Λίγη ώρα μετά πήρα το σακάκι και την τσάντα μου και βγήκα απ’ το μαγαζί. Ακολούθησα τον ίδιο δρόμο,  εκεί που τη συνάντησα τυχαία, εκεί που την είδα να με κοιτάζει πάλι με την ίδια αγάπη, όπως τότε, τόσα χρόνια πριν το χαμό της. Περπάτησα για κάμποση ώρα παρά την κούραση μου. Μέχρι που σταμάτησα.
 Δεν θα την έβλεπα ξανά, δεν θα την έβλεπα ποτέ, κανέναν Φλεβάρη.



Μάριος Καρακατσάνης, συγγραφέας
Εξομολόγηση Πως γίνεται να νιώσει κάποιος την μοναδικότητα της αγάπης ακόμα πιο κοντά του, όταν αυτή η ψυχή που λατρεύει βρίσκεται ήδη μέσα του; Θα σου απαντήσω εγώ φως μου. Με την διαφορετικότητα της αίσθησης. Αυτό το απαλό άγγιγμα που ποτίζει το κάθε μας κύτταρο τόσο βαθιά, που όλα χάνονται γύρω μας. Αυτή η μοναδική φευγαλέα ματιά του κλάσματος του δευτερολέπτου, που όμως μόλις ανταμώσουν τα βλέμματα μας, ανταλλάζουν τόσο δυνατά συναισθήματα, που ο οποιοσδήποτε άνθρωπος θα ήθελε χρόνια να εκφράσει με απλά λόγια. Ένα "τυχαίο" σκούντημα, απλά και μόνο για να νιώσω λίγο από την ζεστασιά της απαλής επιδερμίδας σου. Η πρόφαση του "κάτι έχεις στο πρόσωπο σου, άσε με να στο καθαρίσω" απλά και μόνο για να χαϊδέψω το μάγουλο σου. Η σιωπή των χειλιών. Η κραυγή των ματιών. Όλα αυτά και ακόμα περισσότερα, είναι για εμένα μέρος ενός αληθινού και πραγματικά μοναδικού έρωτα, που μόνο το σώμα μπορεί να βιώσει χωρίς αναγκαία την επίκαιρη ηδονή μιας σαρκικής απόλαυσης. Αυτή η ερωτική εξομολόγηση... Είναι έρωτας... κΑρμΑ

Μαίρη


 
Σπύρος Παπαλέξης, συγγραφέας

Αν και προσωπικά δεν τα πάω καλά με τους Αγίους, δεν βρίσκω κάτι μεμπτό στον Άγιο Βαλεντίνο, καθόσον μάλιστα γιορτάζουν οι απανταχού ερωτευμένοι. Ούτε βέβαια σημαίνει ότι οι ερωτευμένοι δε γιορτάζουν κάθε μέρα και άλλα τέτοια που ακούγονται συνήθως τέτοιες μέρες. Θεωρώ τη σημερινή μέρα μια χρήσιμη υπόμνηση και μια ακόμη ευκαιρία να γιορτάζουμε τον έρωτα και την αγάπη!

Επίσης, δε με ενοχλεί που είναι ξενόφερτος και καθολικός, όπως δε με ενοχλεί και το Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Αυτά!


Κάπου εδώ τελείωσε το αφιέρωμα μας. Ευχαριστούμε πάρα πολύ όλους όσους ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα μας και θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι σήμερα το απόγευμα 19.00 με 21.00 στο Syzefxi Web Radio και στην εκπομπή "Κόντρα στις λέξεις" θα μιλήσουμε για αγάπη και έρωτα. Και φυσικά πρωταγωνιστικό ρόλο όλοι οι παραπάνω ποιητές και συγγραφείς. Σας περιμένουμε όλους!

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ με την ΤΖΙΝΑ ΨΑΡΡΗ

 Καθηγήτρια γαλλική φιλολογίας και γλώσσας. Τι σε ώθησε στην συγγραφή;

Η γραφή  υπήρχε πάντα στη ζωή μου. Ό, τι έγραφα ωστόσο, το έκρυβα κυριολεκτικά και μεταφορικά στα συρτάρια του γραφείου αλλά και του μυαλού μου. Η ζωή δεν  ρωτά, σε σπρώχνει εκείνη σ’ όποιο δρόμο θέλει. Έτσι, υπήρχαν τεχνικές δυσκολίες διαχείρισης χρόνου που δεν μου επέτρεπαν την αγαπημένη αλλά επίπονη και πολύωρη εργασία της γραφής. Πιθανότατα έπαιξε ρόλο και μια έμφυτη ατολμία. Μια επιτακτική ανάγκη για ανατροπή ωστόσο, μαζί με την προτροπή λίγων αγαπημένων μου προσώπων, οδήγησε στην έκδοση του πρώτου μου βιβλίου το 2015. Φυσικά, είχα ήδη παραιτηθεί από την Υπηρεσία, αλλιώς θα ήταν αδύνατον να εκπληρώσω την επιθυμία μου.

Πώς ένοιωσες όταν είδες για πρώτη φορά ένα βιβλίο σου τυπωμένο;
Μεγάλη συγκίνηση. Ένα νιογέννητο παιδί μου ήταν κι αυτό, μια γέννα που κράτησε σχεδόν οκτώ χρόνια ώσπου να ολοκληρωθεί. Η μεγαλύτερη  αγωνία μου ήταν να δω το είδος της απήχησης που θα έχει στους αναγνώστες.

Έχεις γράψει δύο βιβλία. Μίλησε μας λίγο γι αυτά.
Το πρώτο μου βιβλίο είχε τον τίτλο «Μέχρι το πέμπτο σκαλοπάτι», από τις εκδόσεις Όστρια. Εξαντλήθηκε αφού πήγε σε δεύτερη έκδοση και ευελπιστώ πως θα επανεκδοθεί σύντομα αισθητά βελτιωμένο. Πρόκειται για την διαδρομή μιας γυναίκας από τα 17 της χρόνια έως τα 50, η οποία γέμισε την πορεία της με «θα» που δεν εκπληρώθηκαν, λόγω αναβλητικότητας, λανθασμένων προτεραιοτήτων, ατολμίας ή τραυμάτων που άφησαν ευδιάκριτες ουλές. Δοκιμάζεται από μια σειρά γεγονότων που σημαδεύουν την ζωή της, εμπιστεύεται την καρδιά ακόμα κι όταν το μυαλό την προειδοποιεί, υποχρεώνεται να λειτουργήσει ως ο από μηχανής θεός της και επιχειρεί να δώσει απαντήσεις σε ορισμένα βασικά ερωτήματα που την κατακλύζουν: Ποια αγάπη είναι αυτή που οδηγεί στη συχώρεση; της ερωτευμένης γυναίκας; της μάνας; ή μήπως η αγάπη στον πυρήνα της αυτοεκτίμησης; είναι τελικά η αγάπη ο μόνος αρωγός;
Το δεύτερο βιβλίο μου ονομάζεται «Οι κόρες της ανάγκης» και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Άνεμος. Πρόκειται για τις ζωές τριών γυναικών, άρρηκτα δεμένων μεταξύ τους. Καταπιάνομαι μ’ ένα θέμα που ακόμα και στις μέρες μας θεωρείται από πολλούς ταμπού. Το κύριο βιοηθικό ζήτημα που θέτω είναι αν πρέπει να γεννηθεί ένα παιδί το οποίο από τον προγεννητικό έλεγχο αποδεικνύεται ότι το πιθανότερο θα έχει κάποιου είδους αναπηρία. Στην δική μου ιστορία γεννιέται το παιδί και προσπαθώ να περιγράψω από όλες τις πλευρές τους, τις αντιδράσεις, τα συναισθήματα, τις επιλογές και τις αποφάσεις των άμεσα εμπλεκόμενων. Έρωτας, πόνος, θλίψη, απώλεια και διαχείριση πένθους είναι οι κύριοι πρωταγωνιστές, μέσα από τις ζωές των χαρακτήρων που δημιούργησα οι οποίοι αναρωτιούνται, απορούν, εκπλήσσονται, αποφασίζουν. Ελπίζω  να πέτυχα τον στόχο μου: να κατάφερα δηλαδή να τρυπώσω στο μυαλό των αναγνωστών απορίες, αναρωτήσεις και σκέψεις.

Από πού αντλείς τα θέματα σου; Έχεις γράψει αληθινές ιστορίες ή έχεις καταθέσει προσωπικά σου βιώματα στα βιβλία σου;
Παλιό και δηλωμένο χούι μου, η παρατήρηση των ανθρώπινων συμπεριφορών. Χρειάζομαι μια απλή αφορμή η οποία θα μου δοθεί από κάποιο συμβάν που θα κεντρίσει το ενδιαφέρον μου ακόμα κι αν στα μάτια των πολλών μοιάζει ασήμαντο, για να γεννηθεί μια ιστορία η οποία απαιτεί να γραφτεί. Με αυτή την έννοια, παίρνω μια πραγματική ιστορία και της φοράω τόσο φαρδύ μανδύα μυθοπλασίας που τελικά δεν αναγνωρίζεται. Έχω την πεποίθηση πως κανένας συγγραφέας δεν έχει ποτέ ξεφύγει από την περιγραφή προσωπικών του βιωμάτων, σε μικρή ή μεγαλύτερη έκταση.

Εκτός από τα βιβλία σου έχεις γράψει και πολλά διηγήματα από τα οποία κάποια έχουν βραβευτεί.
Όντως, πολλά διηγήματά μου έχουν δημοσιευθεί σε λογοτεχνικά περιοδικά όπως το Fractal και το Άνεμος magazine αλλά και σε λογοτεχνικά blogs. Το 2016, το διήγημά μου «Πρωινό αστέρι» απέσπασε το 1ο πανελλήνιο βραβείο στον διαγωνισμό που κάθε χρόνο διοργανώνει η Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών.

Διάβαζες; Διαβάζεις και ποιοι Έλληνες ή ξένοι συγγραφείς σε έχουν επηρεάσει;
Πρώτα δηλώνω μανιώδης αναγνώστης και ύστερα συγγραφέας. Διάβαζα από παιδί και εξακολουθώ να διαβάζω πολύ και ξένους και Έλληνες συγγραφείς. Δεν θα έλεγα ότι έχω επηρεαστεί, δηλώνω ωστόσο μεγάλη αδυναμία στην γραφή των συγγραφέων της Λατινικής Αμερικής και της Ιβηρικής Χερσονήσου.

Πιστεύεις ότι οι Έλληνες διαβάζουν; Κι αν όχι, τι προτείνεις για την εξάπλωση της φιλαναγνωσίας;
Είναι αποδεδειγμένα μικρό το ποσοστό των Ελλήνων που διαβάζουν και απαρτίζεται κυρίως από γυναίκες. Αν και δεν αισθάνομαι ειδική, πιστεύω - και ως μάνα και ως εκπαιδευτικός - πως το οικογενειακό περιβάλλον και το σχολείο έχουν την δύναμη να εμφυσήσουν στο παιδί την αγάπη της σοβαρής λογοτεχνικής ανάγνωσης.
Τι συμβουλή θα έδινες σε έναν νέο συγγραφέα;
Αποφεύγω γενικά τις συμβουλές, γιατί θεωρώ πως ο καθένας θα πρέπει μόνος του να βρει τον δρόμο του, με τον τρόπο που σ’ εκείνον ταιριάζει.
Θα έθετα ωστόσο υπόψη του τις 4 ερωτήσεις του Όργουελ:
α) τι προσπαθώ να πω;
β) ποιες λέξεις είναι ιδανικές για να το εκφράσω;
γ) ποια εικόνα ή ιδιωματισμός θα το κάνει σαφέστερο;
δ) αυτή η εικόνα που δημιούργησα είναι αρκετά φρέσκια ώστε να έχει κάποιου είδους επιρροή;
Θα πρόσθετα και μια ακόμη δική μου ερώτηση: μπορώ να πω το ίδιο πράγμα με λιγότερα λόγια;

ΤΩΡΑ ΞΕΡΕΙΣ της Άννας Φιλιππούση



Το Σάββατο 9 Φεβρουαρίου 2019, ώρα 18:00, στο Polis Art Cafe, (Αίθριο Στοάς βιβλίου - Πεζμαζόγλου 5 - Αθήνα) θα γίνει η παρουσίαση του βιβλίου της Άννας Φιλιππούση «Τώρα ξέρεις», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή.

Για το βιβλίο και τη συγγραφέα θα μιλήσουν και θα διαβάσουν: Η Μαρία Χανιώτου, συγγραφέας, η Μαίρη Κολοβού, συγγραφέας-ραδιοφωνική παραγωγός και ο Κωνσταντίνος Ιωακειμίδης, συγγραφέας.


Οπισθόφυλλο
Ο Ευάγγελος Σοφός με τη σύζυγό του Βασιλική καμαρώνουν για το απόκτημά τους, το αποθηκάκι τους στο Φρίουλι, που από το 1958 γίνεται επισήμως το κελάρι τους. Το όνομα αυτού Εντελβάις, σαν το όμορφο λουλούδι που φυτρώνει στις κορυφές των βουνών. Κάποια μέρα, όμως το λουλούδι αρχίζει να μαραίνεται, καθώς τα άσχημα γεγονότα διαδέχονται το ένα, το άλλο. Τριάντα δύο χρόνια αργότερα, το 1986, η επίσκεψη της Νεφέλης στο Εντελβάις θα φέρει τα πάνω κάτω. Χωρίς να το θέλει θα επηρεάσει τη ζωή αρκετών ανθρώπων, μα πιο πολύ τη δική της. Η επιστροφή του Πέτρου από την Ελλάδα στην Ιταλία επιφυλάσσει εκπλήξεις. Όσο και αν θέλει να ξεφύγει από το παρελθόν του, εκείνο δεν τον αφήνει. Μια δυνατή φιλία, ένας μεγάλος έρωτας, μυστικά, συνομωσίες και ενοχές περιπλέκονται και μπερδεύουν περισσότερο το νήμα. Η μέρα που θα αποκαλυφθούν όλα, πλησιάζει. Η αποκάλυψη θα συγκλονίσει όχι μόνο τη Νεφέλη αλλά και όσους γνώριζαν και δεν μιλούσαν.

Βιογραφικό
Η Άννα Φιλιππούση γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Εργάζεται ως ιδιωτική υπάλληλος. Το μυθιστόρημα «Τώρα ξέρεις» είναι το πρώτο της βιβλίο και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή. 

Τίτλος: Τώρα ξέρεις
Συγγραφέας: Άννα Φιλιππούση 
Σελ. 336 Διαστάσεις 14Χ21
Τιμή: 14,00 €
ΙSBN 978-618-5307-38-7
Ημερ. κυκλοφορίας 10/2018
Κωδικός: 1882

«Θα μ' αγαπούσες για πάντα... είχες πει!» της Νίκης Κούκου

«Θα μ' αγαπούσες 
για πάντα... είχες πει!»
της Νίκης Κούκου

Προλάβετε την τελευταία παράσταση την Παρασκευή 1η Φεβρουαρίου στις 21:00 
στο Θέατρο Ελπίδα


Το νεανικό, δροσερό θεατρικό έργο «Θα μ' αγαπούσες για πάντα... είχες πει», βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Νίκης Κούκου, έρχεται για να μιλήσει στην καρδιά όσων ζουν, ερωτεύονται και ονειρεύονται στην Ελλάδα της κρίσης, από 16 Νοεμβρίου και κάθε Παρασκευή στις 21:00 στο Θέατρο Ελπίδας (Αριστοτέλους 53 και Σμύρνης 5-7).

 

Teen Love” ή “Just love”; Όταν η ζωή κάνει κύκλους –ή σπιράλ– το μόνο που μετράει είναι η αποφασιστικότητα να ζήσεις τη ζωή σου όπως ακριβώς την ονειρεύεσαι, ακόμα και αν σε λένε… Αμφιτρίτη. Μέσα από 34 εικόνες-σκηνές ξεδιπλώνεται η ιστορία της κοπέλας που από το χωριό έρχεται στην πόλη, με πείσμα και θέληση να πραγματοποιήσει το παιδικό της όνειρο: να γίνει μία μορφωμένη και ανεξάρτητη γυναίκα. Όταν οι υποσχέσεις παντοτινής αγάπης μοιάζουν να ξεφτίζουν και να χάνονται μέσα στο θόρυβο της πόλης, η Αμφιτρίτη βάζει αυτί και χέρι στην καρδιά και κάνει βήμα πάντα μπροστά.
 


Η παράσταση τελεί υπό την αιγίδα του Ομίλου για την UNESCO Πειραιώς και Νήσων.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Διασκευή-σκηνοθεσία: Κλεοπάτρα Σβανά
Σκηνικά/Κοστούμια: Αλέξανδρος Πέτρου
Φωτισμοί: Σπύρος Ιωάννου
Μουσική: Thannos      
Φωτογραφίες/Βίντεο: Γιάννης Μαρινίτσης
Μουσική παραγωγή, ήχος, ενορχήστρωση:  Δημήτρης Μορφέας Σπανός




Παίζουν: Φανή Παρλή, Γιώργος Κουσκουλής, Μαρία Συρίγου      
Ακούγονται οι φωνές των Θανάση Παγώνα & Νάγιας Σούρσου    
Εμφανίζεται σε βίντεο η Βίκυ Μαυρέλη

INFO
Θέατρο Ελπίδας, Αριστοτέλους 53 και Σμύρνης 5-7


ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ΨΕΜΑ της Μαρίας Παπαδάκη



Οι Εκδόσεις Ωκεανός σας προσκαλούν στην παρουσίαση του νέου βιβλίου της συγγραφέως Μαρίας Παπαδάκη με τίτλο ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ΨΕΜΑ
Η παρουσίαση θα γίνει την Τετάρτη 30 Ιανουαρίου 2018, στις 20.00,
στο Polis Art Cafe (Πεσµαζόγλου 5, στάση µετρό Πανεπιστήμιο).

Για το βιβλίο θα μιλήσουν:
  • Γεωργία Ρετετάκου, διαχειρίστρια & blogger της βιβλιοφιλικής ομάδας «Βιβλίων Έργα»,
  • Ελένη Κεκροπούλου, εκδότρια-συγγραφέας.
Αποσπάσματα θα διαβάσει η ηθοποιός Κωνσταντίνα Τζώρτζη.

Τη βραδιά θα ντύσουν μουσικά οι:
Βασίλης Λέκκας - τραγούδι
Γιάννης Νικολάου - συνθέτης
Αντώνης Μιτζέλος - συνθέτης
Ζωή Τηγανούργια - συνθέτης, σολίστ ακορντεόν
Πέννυ Ξενάκη - τραγούδι
Μαρία Κανελλοπούλου - τραγούδι
Αρετή Κοκκίνου - συνθέτης
Μικαέλα Δαρμάνη - τραγούδι
Κώστας Τηγάνης - ερμηνευτής
Τάσος Ζαφειρίου - συνθέτης
Ανδρόνικος Λευκαρίτης - τραγούδι
Μαρία Νίττη - ακορντεόν
Γιάννης Σεβαστόπουλος - λαούτο
Μιχάλης Βερβελάκης - κιθάρα

Θα ακουστεί και το ομότιτλο τραγούδι του βιβλίου Ευλογημένο ψέμα.
Τους στίχους έγραψε η Μαρία Παπαδάκη, τη μουσική η Ζωή Τηγανούργια και το ερμηνεύει ο Κώστας Τηγάνης.