2 Απριλίου - Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου


Η Κάκια Ξύδη με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου, θα βρίσκεται! 1.- την Παρασκευή (1-4-2016) 11 η ώρα το πρωί στο 12ο Δημοτικό Σχολείο Χαλκίδας για δύο παρουσιάσεις! 2.- το Σάββατο το απόγευμα στο βιβλιοπωλείο Agora στο Περιστέρι! Πάρτε τα παιδιά σας και ελάτε να περάσουμε όμορφα και να γιορτάσουμε!

Ο Ἀγιος Άθεος γράφει για την Ελεύθερη πτώση





Η Kάκια Ξύδη θέλοντας να αναλύσει και να εμβαθύνει το θέμα των προσωπικών ιδιαίτερων σχέσεων, γράφει ένα μυθιστόρημα, χρησιμοποιώντας κάποια προσωπικά στοιχεία που όμως, δεν είναι απαραίτητα τόσο για την ίδια όσο για τον αναγνώστη, που σίγουρα "κάτι" του θυμίζουν! Είναι εκείνα, που πάντα αποκαλύπτουν, την κρυμμένη αλήθεια! Το μυστικό, που σαφώς διαμορφώνει τον χαρακτήρα και αλλάζει την πορεία μιας ολόκληρης ζωής, μια γυναίκας που ποτέ δεν διεκδίκησε δυναμικά, το δικαίωμα, στην αληθινή ευτυχία!!! Μια ευτυχία, θαμμένη λες, σε "τάφο" κρυψώνα, του πραγματικού της εαυτού, με αποτέλεσμα άθελα της να πληγώνει και να πληγώνεται!
Η ηρωίδα του βιβλίου σίγουρα είναι προϊόν μυθοπλασίας, αλλά όχι μυθολογίας! Εύκολα κανείς μπορεί να την συναντήσει παντού! Από την διπλανή πόρτα έως τις έδρες των Δικαστηρίων!!! Καλή σας Ανάγνωση!!!

Γιάννης Παρασκευόπουλος, 
δημοσιογράφος-συγγραφέας

Ανάρρωση...

Τα Βιβλιομαγειρέματα επανέρχονται δριμύτερα.  Μετά από μια εγχείριση στο μάτι που με κράτησε αρκετά μακριά απο το αγαπημένο μου μπλογκ, αρχίζω να αναρρώνω και να κάνω δειλά δειλά βήματα ξανά. Σύντομα θέλω να πιστεύω ότι θα είμαι ...ετοιμοπόλεμη. Και έχουμε να πάρω πολλές συνεντεύξεις, να γράψουμε πολλές κριτικές και να σας ενημερώσουμε για πολλές παρουσιάσεις βιβλίων. Σύντομα λοιπόν και πάλι...κοντά σας.

Τέσσερις συγγραφείς μας μιλάνε για την Γυναίκα

8 Μαρτίου, ημέρα της Γυναίκας. Τέσσερις γυναίκες - συγγραφείς μας μιλάνε για την Γυναίκα, η κάθε μια από την δική της σκοπιά. Χαρά Ανδρεϊδου, Βιολέττα Κουμπή, Ελένη Αργυροπούλου, Κάκια Ξύδη.

8 Μαρτίου, Ημέρα της Γυναίκας… Σίγουρα θα υπάρχει και Ημέρα του Άνδρα, σίγουρα ο δυτικός μας πολιτισμός θα έχει φροντίσει και γι’ αυτό. Αναρωτιέμαι, υπάρχει Ημέρα του Ανθρώπου; Υπάρχει Ημέρα για τα νοήμονα, σκεπτόμενα και συναισθανόμενα όντα στο σύνολό τους, χωρίς να γίνεται διάκριση ανάμεσα σε άνδρες και γυναίκες, σε αρσενικά και θηλυκά; Είναι τόσο βαθιές, τόσο ουσιώδεις οι διαφορές ανάμεσά τους που να επιβάλει αυτό το διαχωρισμό; Μια ηρωίδα μου αναφέρεται στους άνδρες ως «η άλλη φυλή». Είναι πράγματι άλλη φυλή; Ίσως και να είναι… Ίσως οι διαφορές ανάμεσα στο θηλυκό και στο αρσενικό ανθρώπινο γένος να είναι θεμελιώδεις, αξεπέραστες, αγεφύρωτες. Ίσως να μιλάμε άλλη γλώσσα, να νιώθουμε διαφορετικά συναισθήματα, να κάνουμε διαφορετικές σκέψεις, να αντιμετωπίζουμε τον κόσμο, τη ζωή, τους άλλους, τα πάντα, με μια διαφορετική ματιά. Τόσο διαφορετική που να μην αφήνει περιθώρια ουσιαστικής επικοινωνίας ανάμεσά μας. Ίσως πάλι να μην υπάρχουν πραγματικά όλες αυτές οι διαφορές και να χτίζουμε μόνοι μας, αυθυποβαλλόμενοι, τα τείχη μας που μας χωρίζουν και μας απομονώνουν, καθένας από τη δική του πλευρά, καθένας με τα δικά του υλικά… καθένας πλάθοντας τη δική του δυστυχία. Γιατί, όσο διαφορετικοί κι αν είμαστε, έχουμε απόλυτη ανάγκη να επικοινωνήσουμε, να «χαρούμε», να ενωθούμε με την άλλη φυλή. Μόνος του δεν ευτυχεί κανείς. 8 Μαρτίου, Ημέρα της Γυναίκας… Για μένα Ημέρα της Γυναίκας είναι κάθε μέρα που κάποιος κάνει μια γυναίκα να χαμογελάσει… κι εκείνη του το ανταποδίδει… 
Χαρά Ανδρεΐδου


Η γιορτή της γυναίκας λέγεται γιορτή της γυναίκας γιατί γιορτάζουν οι γυναίκες. Αν γιόρταζαν οι άντρες θα λεγόταν γιορτή του άντρα αν και αυτός από ότι λέει η μαμά μου γιορτάζει κάθε μέρα με πίτσες, μπύρες, φίλους και ματς τις Κυριακές. Γι αυτό οι άντρες δεν έχουν παγκόσμια μέρα γιατί δεν τη χρειάζονται. Κάθε μέρα τ' Αγιαννιού. Οι γυναίκες που τη χρειάζονται έχουν. Και ντύνονται και στολίζονται και πάνε στον Πλούταρχο. Και όταν γυρίζουνε αρχίζουν να κανονίζουν που θα πάνε του χρόνου τέτοια μέρα. Και αντί να ευχαριστήσει τον μπαμπά που την άφησε να γιορτάσει του είπε ότι της έχει κάνει τη ζωή κόλαση και ο μπαμπάς της είπε να κόψει τον Πάριο και τα ληγμένα κι εκείνη του είπε ότι ούτε ένα λουλούδι δεν της πήρε, λόγω της ημέρας, ούτε ένα σοκολατάκι με λικέρ σε σχήμα καρδιάς έστω σαν αυτό που ΔΕΝ της είχε πάρει του Αγίου Βαλεντίνου, άλλη βαριά γιορτή γιατί πάλι η μαμά ζητάει λουλούδια και ο μπαμπάς νευριάζει και τη λέει κολλημένη και ούτε τότε γιορτάζουν γιατί δεν μπορούν να γιορτάσουν δύο άνθρωποι που δε μιλιούνται. Πως θα πούνε εβίβα κι άσπρο πάτο; Και στη γιορτή της γυναίκας πάλι ο μπαμπάς ξέχασε τα λουλούδια και δεν της είπε και χρόνια πολλά και η μαμά πήρε την αδερφή της να της κάνει παράπονα και η αδερφή της της εξήγησε ότι τέτοια μέρα δε θα έπρεπε να πάει στον Πάριο αλλά στον Οικονομόπουλο. Και λύθηκε η παρεξήγηση και φάγαμε τυροπιτάκια και είδαμε και γουέστερν, ενώ η μαμά ήθελε να δούμε την Καζαμπλάνκα είδαμε και την Καζαμπλάνκα, λόγω της ημέρας, και η μαμά είπε ότι κάθε μέρα απλώνει, στύβει, σιδερώνει και ούτε ένα λουλούδι. Εγώ αν ο άντρας μου δε μου παίρνει λουλούδια δε θα γκρινιάζω γιατί δε μου αρέσουν τα λουλούδια προτιμώ τα πιτόγυρα. Πέρασα πολύ ωραία τη γιορτή της γυναίκας και ανυπομονώ να έρθει πάλι του χρόνου να μου φέρει η μάνα μου αυτόγραφο από τον Σφακιανάκη. Violetta Koubi



Γυναίκα. Τότε και σήμερα. Στην Ελλάδα και αλλού. Γυναίκα που κάποτε δεν της επιτρεπόταν να μιλά, να λέει τη γνώμη της. Επειδή… ήταν γυναίκα! Γυναίκα που σήμερα κάπου, είναι καλυμμένη με τη μπούργκα, επειδή… είναι γυναίκα! Γυναίκα που πέφτει θύμα εκμετάλλευσης και σεξουαλικής κακοποίησης. Γυναίκα που έχει πολλούς ρόλους. Σύντροφος, μητέρα, κόρη, νοικοκυρά. Όλοι την ψάχνουν, κάτι θέλουν από αυτή, φωνάζοντάς τη άλλοτε με το δικό της όνομα και άλλοτε με κάποια από αυτά που έχει δανειστεί από τους πολλούς της ρόλους. Ελληνίδα γυναίκα που παλεύει με τις ευθύνες που της έχει φορτώσει το κοινωνικό πρότυπο της άψογης εργαζομένης, νοικοκυράς, συντρόφου, μητέρας. Γυναίκα που ψάχνει λίγο χρόνο και για τον εαυτό της. Να ανασάνει για μια στιγμή μόνη της. Να βρει ποια πραγματικά είναι, δίχως όλα αυτά που την έχουν πείσει πως είναι. Άλλοτε και σήμερα. Χρόνια πολλά σε όλες! Ελένη Αργυροπούλου




Γυναίκα, ένα πλάσμα μυστήριο που ποτέ δεν μπόρεσε κανένας άντρας να καταλάβει. Ένα πλάσμα ανεξιχνίαστο όπως το χαμόγελο της Μόνα Λίζα. Το αδύνατο φύλλο την ονόμασαν θέλοντας να την προστατεύσουν. Δεν ξέρω ποιος άντρας είχε αυτή τη φαεινή ιδέα, αλλά μάλλον η μητέρα του θα του την εμφύσησε ή η γυναίκα του θα τον έπεισε ότι είναι έτσι ή μήπως έτσι έβλεπε την πανέμορφη κόρη του; Η αλήθεια όμως είναι ότι η γυναίκα είναι πολύ περίεργο πλάσμα, πώς να την καταλάβουν οι άντρες που αλλάζει συνεχώς και τους μπερδεύει. Γιατί μπορεί από την μια στιγμή στην άλλη να μεταμορφωθεί. Από Σταχτοπούτα μπορεί να γίνει Φόνισσα, από Υπατία μπορεί να γίνει Λολίτα, από Κλεοπάτρα μπορεί να γίνει Λαϊδα. Όχι η γυναίκα δεν είναι το αδύνατο φύλλο, είναι εκείνη που κινεί όλα τα νήματα, που βρίσκεται πίσω από όλα τα επιτεύγματα με οποιαδήποτε από τις μορφές της και όταν θελήσει κάτι δεν της ξεφεύγει ποτέ. Τις πιο πολλές φορές αφιερώνει τη ζωή της στην οικογένειά της και κινείται στα παρασκήνια αφήνοντας τους άλλους να φαίνονται, κάνοντάς τους να πιστεύουν ότι μόνοι τους τα καταφέρνουν κι εκείνη χαίρεται με τις επιτυχίες τους ειδικά όταν πρόκειται για τα παιδιά της. Τα τελευταία χρόνια αποδείχτηκε ιδιαίτερα δυναμική κατακτώντας όλο και νέες κορυφές σε όλους τους τομείς της τέχνης, της επιστήμης και της τεχνολογίας μη ξεχνώντας  ποτέ ότι είναι η Γυναίκα, η Μάνα, η Κόρη, η αρχή και το τέλος των πάντων. Χρόνια μας πολλά Γυναίκες. Κάκια Ξύδη



Την ανάρτηση επιμελήθηκε η Κάκια Ξύδη, συγγραφέας.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΡΙΑ ΦΛΩΡΑ ΟΡΦΑΝΟΥΔΑΚΗ


Γνώρισα την Φλώρα Ορφανουδάκη σε μαθήματα δημιουργικής Γραφής που δημιούργησε ο σύλλογος ΟΙΚΟΠΟΛΙΣ, στον οποίο είναι και ενεργό μέλος  και από την πρώτη στιγμή ένοιωσα ότι βρήκα μια φίλη. Η Φλώρα είναι μια μεγάλη αγκαλιά που χώνεσαι μέσα της και νιώθεις οικεία.

Κάπως έτσι ξεκίνησε μια φιλία που σιγά-σιγά εξελίσσεται με σταθερά βήματα. Κοντά της απολαμβάνω συζήτηση εποικοδομητική και φιλική παρέα με το καφεδάκι μας και με τις γατούλες που και οι δύο λατρεύουμε. Κάποια στιγμή μου χάρισε την τελευταία συλλογή των ποιημάτων της, το πρώτο που μου έκανε εντύπωση είναι ότι γράφει σε πολυτονικό. Η παρακάτω συνέντευξη πρέπει να ομολογήσω ότι πέρασε από σαράντα κύματα μέχρι να πραγματοποιηθεί. Αλλά, τέλος καλό όλα καλά.
Πριν περάσουμε όμως στην κυρίως συνέντευξη αξίζει να πούμε ότι η ποιήτρια έχει σπουδάσει Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Φιλολογία στον τομέα Βυζαντινών και Νεοελληνικών σπουδών του Πανεπιστημίου Κρήτης.


ΜΚ:  Γιατί ποίηση κι όχι πεζό; Σου είναι πιο εύκολο;

ΦΟ: Ουσιαστικά μου έχεις κάνει δύο ερωτήσεις: με την πρώτη με ρωτάς γιατί προτίμησα την ποίηση και με την δεύτερη αν την προτίμησα, επειδή είναι πιο εύκολη για μένα. Κανένας καλλιτέχνης δεν επιλέγει με ποιο είδος τέχνης θα εκφραστεί, γιατί αυτό θα σήμαινε ότι έχει τη δυνατότητα να συνθέσει μουσική ή να ζωγραφίσει, αλλά για κάποιο λόγο προτιμά να φτιάχνει γλυπτά. Αυτόν τον λόγο τον έχουμε ονομάσει «κλίση» ή «ταλέντο», ας χρησιμοποιήσω αυτή τη λέξη για να γίνει πιο εύκολη η επικοινωνία μας. Ποίηση μπορούσα να γράψω και ποίηση έγραψα, τόσο απλά. Επίσης, κυρίαρχη επιθυμία μου ήταν να εκφράσω με δύναμη τα συναισθήματά μου κι όχι τη μυθοπλασία, δηλ. να αφηγηθώ μια ιστορία. Όσον αφορά το αν η ποίηση είναι πιο εύκολη, είναι γνωστό ότι είναι από τις δυσκολότερες τέχνες γιατί το υλικό της, δηλ. οι λέξεις, είναι κακοπαθημένες από την καθημερινή χρήση που τους κάνουμε, αφού αυτές χρησιμοποιούμε για να επικοινωνήσουμε. 

ΜΚ.: Τι είναι η ποίηση για σένα;

ΦΟ : Ένας Άγγλος θεωρητικός της λογοτεχνίας ο Richards έχει πει ότι η ποίηση είναι η ύψιστη συγκινησιακή-συναισθηματική χρήση της γλώσσας! Αλλά με συναρπάζει και η αίσθηση του καθήκοντος του ποιητή απέναντι στη γλώσσα του, το χρέος να την διαφυλάξει, καθώς και το παιχνίδι του καινούργιου στον τομέα της έκφρασης, ο αγώνας κι η αγωνία να προχωρήσεις ένα βηματάκι πάρα πέρα… κι αυτό το βηματάκι μόνο οι ποιητές ξέρουν πόσο δύσκολο είναι να γίνει…   

ΜΚ:  Πότε άρχισες να γράφεις ποίηση;

ΦΟ: Άρχισα να γράφω στα 19 με 20 περίπου, αν θυμάμαι καλά! Μου πήρε περίπου 4 χρόνια, μέχρι να ολοκληρώσω την πρώτη μου συλλογή.  Όμως είμαι ολιγογράφος, δεν δημοσιεύω συχνά, περνά περίπου δεκαετία για να εκδώσω μια καινούργια συλλογή.

ΜΚ:  Από πού αντλείς την έμπνευσή σου;

ΦΟ: Από την κοινή πηγή όλων των καλλιτεχνών, από τη ζωή.

ΜΚ:  Υποθέτω ότι διάβαζες από μικρή; Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου συγγραφείς;
      Ποιοι σε έχουν επηρεάσει;

ΦΟ: Όλοι οι συγγραφείς διαβάζουν από μικροί, δεν γίνεται αλλιώς, δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Όλοι οι κλασικοί ποιητές και πεζογράφοι, Έλληνες και ξένοι, είναι αγαπημένοι μου! Στην πεζογραφία θα μπορούσα ίσως να εκφράσω άπειρο θαυμασμό για τον Καζαντζάκη - η γλώσσα του με συγκλονίζει. Στην ποίηση όμως δεν μπορώ να κάνω διακρίσεις. Πώς να δηλώσω προτιμήσεις με τέτοια συγκλονιστική ποιητική ιστορία που έχουμε! Όλοι με έχουν επηρεάσει! Ίσως από την παγκόσμια ποίηση να δείχνω αδυναμία στους λεγόμενους «καταραμένους» Γάλους ποιητές, ιδιαίτερα στον Ρεμπώ, και στον μεγάλο Χιλιανό ποιητή Πάμπλο Νερούδα.


ΜΚ: Υπάρχουν αρκετοί εκπρόσωποι  λογοτέχνες  της νέας γενιάς που θαυμάζεις;

ΦΟ: Είναι μια ερώτηση στην οποία δεν μπορώ να απαντήσω, αφού δεν τους γνωρίζω αρκετά.

ΜΚ:  Πόσο εύκολο είναι να γράψει κανείς σήμερα γενικά και ειδικότερα ποίηση.

ΦΟ: Όσο εύκολο ή δύσκολο ήταν πάντοτε! Μιλάνε για αντιποιητικούς καιρούς, μα πότε ήταν ποιητικοί οι καιροί; Τον Μεσαίωνα με τους ιππότες και τις δεσποσύνες; Δεν νομίζω… Οπωσδήποτε είναι ιδιαίτεροι καιροί οι σημερινοί, η τεχνολογία παρέχει απίστευτες ευκολίες, πληροφόρηση και γνώση, αλλά ταυτόχρονα κρύβει τους δικούς της σοβαρότατους κινδύνους - πολύ κοινότοπα βέβαια είναι πλέον όλα αυτά, μοιάζει ταυτόχρονα να επιτρέπει την ανάγνωση ποιητικών έργων στην άλλη άκρη της Γης, αλλά ταυτόχρονα να διαβρώνει την ποιητική αίσθηση και την ανάγκη για ποίηση… 

ΜΚ:  Έρευνες δείχνουν ότι μόνο ένα 10% των σημερινών Ελλήνων διαβάζουν. Ποια 
     είναι η γνώμη σου;

ΦΟ: Πάσχουμε από έλλειψη παιδείας, είναι μια μεγάλη αλήθεια. Στο σχολείο θα έπρεπε τα παιδιά να έρχονται σε επαφή με ολοκληρωμένα έργα και όχι μόνο με αποσπάσματα. Θα έπρεπε να μαθαίνουν να διαβάζουν βιβλία κι όχι μια δυο σελίδες από κάποιο μυθιστόρημα. Είναι απωθητικός ο βαθμοθηρικός σχολικός τρόπος. Αλλά δεν φταίει μόνο το σχολείο, είναι και οι γονείς που δεν ασχολούνται ιδιαίτερα με τα παιδιά τους ή ασχολούνται με λάθος τρόπο, είναι και το σκουπιδαριό, η τηλεόραση, που δημιουργεί και κατευθύνει τα γούστα  του κοινού.

ΜΚ:  Τι γίνεται με τους εκδοτικούς οίκους; Πόσο εύκολα ή δύσκολα είναι τα πράγματα;

ΦΟ: Οι εκδοτικοί οίκοι είναι επιχειρήσεις, οι οποίες έχουν για στόχο τους το κέρδος. Απλά πράγματα! Οπότε η ποίηση, με το περιορισμένο αναγνωστικό κοινό της, δεν τους ενδιαφέρει. Δεν μπορούν να περιμένουν ότι θα βγάλουν χρήματα από την έκδοση μιας ποιητικής συλλογής, ακόμα και καταξιωμένου ποιητή. Θυμάμαι μάλιστα ότι πριν από ένα δυο χρόνια είχε τιμηθεί η κα Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ με το κρατικό βραβείο ποίησης και πήγα να αγοράσω την ποιητική της συλλογή, είχε εξαντληθεί και δεν την επανακυκλοφόρησαν για οικονομικούς λόγους. Τόσο ασφυκτικά τα πράγματα! 

ΜΚ: .Έχεις εκδώσει τέσσερεις ποιητικές συλλογές. Είναι κάποιο ποίημα που ξεχωρίζεις  περισσότερο; Γιατί; Θέλεις να μας το αφιερώσεις;

ΦΟ:  Οπωσδήποτε κάποια έργα μας τα αγαπάμε περισσότερα. Δεν μπορώ όμως να πω ότι έχω ένα ποίημα που το προτιμώ περισσότερο από τα άλλα. Απλώς θα επιλέξω ένα που πιστεύω ότι μπορεί να ενδιαφέρει .
Η ζάχαρη των λέξεων
Μὲ λέξεις ποὺ λυώνουν ὅπως ἡ ζάχαρη στὸ στόμα
κι ἀφήνουν μιὰ λύπη σὰν τύχει καὶ τὶς ἀποχωριστεῖς
θέλησα νὰ δανειστῶ τὰ ρήματα ποὺ ἔχουν διαφύγει
–παρ’ ὅ,τι νοσεῖ ἡ φωνή μου ἀπὸ τὶς βόμβες οὐρανίου–
μὲ τὴ χορεία τῶν νοημάτων
καὶ τὴν πληθώρα τῶν αἰσθήσεων ποὺ ἀνασύρουν
σὰν τύχει καὶ ἐμφανιστοῦν στὶς γλωσσικὲς ἀνίες τοῦ παρόντος

Ὅμως κάτι ξερόχορτα πιάστηκαν κατὰ λάθος στὴν πόρτα
τοῦ αὐτοκινήτου μου καὶ δὲν λένε νὰ φύγουν

Παρεμπιπτόντως, ἐντάσσοντας τὴ ζάχαρη τῶν λέξεων
στὸ καθημερινὸ λεξιλόγιο
καταλαβαίνεις πὼς ὁ ἄνθρωπος θέλει νὰ ζεῖ
χωρὶς αὐταπάτες τὶς μέρες καὶ τὶς νύχτες του

Κι ἂν ὁ λυρισμός μας σκόνταψε σὲ πολιτεῖες
καμωμένες γιὰ ἑταιρεῖες
ποὺ ἀφήνουν ἄνεργα τὰ ὄνειρά μας,
μᾶλλον τοὺς ποταμοὺς τῆς αἰωνιότητας ἀναζητήσαμε

Πῶς νὰ παραδοθοῦμε, φιλενάδες μου, σ’ αὐτοὺς
ποὺ προστάζουν τὰ ζιζάνια τοῦ πόθου νὰ θέλουμε μόνο
καὶ ὄχι τὰ μυστήρια τῆς ἀνερμήνευτης ζωῆς…

Ἴσως καὶ νὰ μὴν ἔχω ἀκροατήριο!

ΜΚ.: Ευχαριστούμε πολύ την Φλώρα Ορφανουδάκη κι ευχόμαστε κάθε επιτυχία.

Οι ποιητικές συλλογές της κυρίας Ορφανουδάκη είναι:

        
 Το χαμένο Ίλιον (εκδόσεις Ζαχαρόπουλος)
Η αντιλόπη της αίσθησης (εκδόσεις Ζαχαρόπουλος)
Δάνειος Έρως (εκδόσεις Ζαχαρόπουλος) 
Τα θαύματα το Καλοκαίρι (εκδόσεις Γαβριηλίδης)