Συνέντευξη του Γιώργου Τζιτζικάκη

Γιώργος Τζιτζικάκης

Φιλοξενούμε σήμερα τη συνέντευξη του Γιώργου Τζιτζικάκη, ενός νέου ανθρώπου και καταξιωμένου συγγραφέα.  Οφείλω να ομολογήσω ότι ο Γιώργος είναι ένας καταδεκτικός και απλός άνθρωπος που κρύβει μέσα του μεγάλη ευαισθησία και γίνεται εύκολα φίλος με τον συνομιλητή του.
Πριν ξεκινήσω με την συνέντευξη ας πούμε και δυο λόγια για τον τόπο καταγωγής του και το έργο του.

Ο Γιώργος Τζιτζικάκης γεννήθηκε το 1981, ζει στην Αθήνα και κατάγεται από τα Χανιά. Εργάζεται στον τομέα της Καλλιτεχνικής Βιβλιοδεσίας, έχει σπουδάσει Διοίκηση Αθλητικών Επιχειρήσεων και Δημόσιες Σχέσεις, είναι Διαιτητής Ποδοσφαίρου του Συνδέσμου Αθηναίων Διαιτητών και από το 2008 κατέχει τον τίτλο του Reiki Therapist Of Usui System of Natural Healing. Η ενασχόλησή του με τη συγγραφή ξεκινά από τα εφηβικά του χρόνια όταν στα δεκαεπτά του κερδίζει βραβείο από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών για το διήγημά του «Ο Ζητιάνος».
Ακολουθούν τα έργα του : «...Σιωπή... η δυνατότερη κραυγή...», «Ένα γέλιο... που έκλαιγε...»   «Γυναίκα η κόλαση... Γυναίκα κι ο παράδεισος»και  «Να μην ξεχάσω να ξυπνήσω».  Το έργο του «Τ’ αηδονιού το δάκρυ» είναι το πέμπτο του βιβλίο.


ΜΚ.: Πώς ξεκινήσατε να γράφετε;
Γ.Τ.: Αφορμή στάθηκαν τα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια. Δεν ήταν και τα καλύτερα, καθώς ζούσα μέσα σε μια οικογενειακή αστάθεια με το διαζύγιο των γονιών μου να έχει έρθει από νωρίς και την απουσία της μητέρας στη ζωή μου. Είναι δύσκολο να μεγαλώνεις και να σε ρωτάνε ποιον αγαπάς περισσότερο, να λείπει πάντα ο ένας από τους δύο, να προσπαθούν να πάρουν εκδικήσεις μέσω εσένα και επιπλέον να μουδιάζεις καθώς γνωρίζεις νέα πρόσωπα στις ζωές των γονιών σου. Και στη δική μου περίπτωση, αυτές ήταν οι ήσυχες μέρες, καθώς ήρθαν και ακόμη δυσκολότερες.
Μέσα σε όλα αυτά λοιπόν, θες ένα καταφύγιο και το δικό μου καταφύγιο ήταν το γράψιμο αλλά και το διάβασμα, οι φίλοι, η μουσική και το γέλιο. Αυτά με έσωσαν! Ότι κι αν περνούσα, όσα κι αν κουβαλούσα μέσα μου, τίποτα δε με σταματούσε και κυρίως δεν το έβαζα με τίποτα κάτω. Θεωρώ πως ανήκω στους τυχερούς που είχαν το πείσμα να επιβιώσουν κάθε μάχης και ίσως γι' αυτό δεν ξέσπασα στη βία, την απομόνωση ή τα ναρκωτικά που πάντα σε βρίσκουν ευκολότερα όταν είσαι μόνος. Προσπαθούσα από νωρίς να κατανοήσω γιατί ο κόσμος λειτουργεί έτσι, και σήμερα πια, φροντίζω να θυμάμαι από πού έρχομαι, να βλέπω καλά που θέλω να πάω και να ευγνωμονώ εκείνες τις δύσκολές μου μέρες παρά τα ζόρια τους.

ΜΚ.: Ποια τα συναισθήματά σας όταν πρωτοείδατε τυπωμένο το πρώτο σας βιβλίο.
Γ.Τ.:: Το πρώτο βιβλίο ήρθε στα δεκαεπτά μου. Είχα κοπιάσει πολύ για να το δω τυπωμένο. Εργαζόμουν τότε σε δυο δουλειές, και η πρωινή ήταν ένα τυπογραφείο. Ένα μέρος από το βδομαδιάτικό μου το άφηνα στο αφεντικό για τα μελάνια του βιβλίου μου. Το είχα γράψει σελίδα σελίδα σε μια μεταχειρισμένη γραφομηχανή που είχα πάρει από το Μοναστηράκι και θυμάμαι πως έφαγα μήνες να το περάσω στον υπολογιστή του τυπογραφείου. Κάποτε κράτησα επιτέλους στα χέρια μου τα πρώτα αντίτυπα και αμέσως μου δημιουργήθηκε η ανάγκη να το κοινωνήσω στον κόσμο. Για να είμαι ειλικρινής, δεν το θυμάμαι ως κάτι το σπουδαίο, απλά ως την πλήρωση μιας ακόμη προσπάθειας. Ξεκίνησα να γυρίζω την Αθήνα, σε πλατείες, παζάρια, συναυλίες, να βρίσκω στέκια όπου μπορούσα να πουλήσω το βιβλιαράκι μου για να μαζέψω χρήματα, να τυπώσω τα επόμενα αντίτυπα και να συνεχιστεί ο κύκλος. Σε όποιον δεν μπορούσε να το πληρώσει, το χάριζα, ενώ πολλοί μου έδιναν ένα περιοδικό, ένα cd, μια ζωγραφιά, ακόμα κι ένα φιλί! Εμένα άλλωστε με ενδιέφερε να με διαβάσουν και να κάνω μερικούς νέους φίλους, πράγμα το οποίο έγινε. Για τον ίδιο λόγο συνεχίζω να γράφω σήμερα, για να μεγαλώσω την αγκαλιά μου με νέους φίλους και να έρθω πιο κοντά με τους ανθρώπους.

ΜΚ.: Πόσα βιβλία έχετε γράψει; Είναι κάποιο που ξεχωρίζετε περισσότερο;
Γ.Τ.:: Τώρα ετοιμάζεται να εκδοθεί το έκτο μου βιβλίο. Ξεχωρίζω τα δύο πρώτα μου, το "Σιωπή... η δυνατότερη κραυγή" και το "Ένα γέλιο που έκλαιγε" που σήμερα πια είναι εξαντλημένα. Τα αγαπώ γιατί σηματοδοτούν κάποιες ιδιαίτερες εποχές για εμένα και κουβαλούν αποκλειστικά τη χροιά του ερασιτεχνικού. Τότε δεν υπήρχε Facebook και blogs, υπήρχαν λογοτεχνικά περιοδικά που δύσκολα σου έδιναν χώρο στις σελίδες τους και μερικά ανεξάρτητα φανζίν όπου έγραφες κείμενα, άρθρα κ.τλ. Για ένα βιβλίο λοιπόν χωρίς εκδότη, κύριος άξονας ήταν ο δημιουργός, από τη συγγραφή, στην εκτύπωση και φυσικά τη διασπορά του μέχρι να φτάσει στα χέρια των αναγνωστών. Ίσως επειδή είμαι νοσταλγός κάποιας άλλης εποχής, ίσως και γι' αυτό να αγαπώ τα δύο πρώτα μου βιβλία περισσότερο, επειδή τα έζησα από την αρχή στην δημιουργία τους, τις δυσκολίες και την πορεία τους.

ΜΚ.: Από πού αντλείτε τα θέματά σας; Είναι και κάποια προσωπικά βιώματα ή πραγματικές ιστορίες;
Γ.Τ.:: Θυμάμαι ένα καλοκαιρινό βράδυ, λίγο πριν το ξημέρωμα, να κοιτάζω ένα όμορφο κορίτσι, καθισμένο σ' ένα από τα παγκάκια του λιμανιού των Χανίων, μόνο του, να χαζεύει τον φάρο που αναβόσβηνε και να δαγκώνει ένα παγωτό. Βλέποντας την είχα σκεφτεί πως θέλω να γράψω γι' αυτό το κορίτσι, να σεργιανίσω μέσα στο μυαλό της, να βρω τι γυρεύει εκείνη την ώρα ολομόναχη εκεί, τι σκέφτεται, τι της έχει συμβεί και αν δεν έχει ιστορία, να την ντύσω εγώ με μία. Συνεπώς, αντλώ τα θέματά μου από την ίδια τη ζωή που παρατηρώ να κυλάει γύρω μου, και εφόσον είμαι κι εγώ μέρος αυτού του κόσμου, σε όλα τα βιβλία μου θα συνυπάρχουν με τους ήρωές μου και προσωπικά μου βιώματα ως κομμάτι της ιστορίας τους. Θέλω να γράφω για ανθρώπους αληθινούς και καθημερινούς, που έζησαν στιγμές έντονες ή τόσο περιπετειώδεις που τους άλλαξαν τη ζωή. Οι ζωές όλων μας εξάλλου είναι αληθινές ιστορίες και εν δυνάμει μυθιστορηματικές, που εφάπτονται και τέμνονται σε κοινούς πόνους, αγώνες, πόθους, χαρές, όνειρα και αγωνίες. Κι άλλωστε... τι είναι η ζωή του καθενός αν όχι το προσωπικό του βιβλίο που αποτελεί κομμάτι από το βιβλίο του διπλανού του;

ΜΚ.: Πόσο εύκολο είναι να γράψει κανείς σήμερα; Χρειάζεται κάποια εκπαίδευση;
Γ.Τ.: Νομίζω πως κάποιους βασικούς κανόνες οφείλεις να τους γνωρίζεις αν θέλεις να γράψεις ένα ολοκληρωμένο βιβλίο. Με την ποίηση ίσως να είναι διαφορετικά καθώς πηγάζει εκ των έσω, αλλά για ένα ολοκληρωμένο μυθιστόρημα υπάρχουν κάποιοι κανόνες. Γενικότερα πάντως όταν γράφεις, είναι εξαιρετικά σημαντικό να μπορείς να αποδεχτείς την κριτική για τα λάθη σου, να ακούς εκείνους που γνωρίζουν καλύτερα από σένα και να μην επαναπαυτείς στα δυνατά σου σημεία. Για εμένα παίζει επίσης μεγάλο ρόλο το ταλέντο και η κλίση σε κάτι, θεωρώ όμως πως το ταλέντο εκπαιδεύεται και αντίστοιχα σε απογειώνει αν το οπλίσεις ή σε καθυστερεί αν περιμένεις να σ' τα κάνει όλα από μόνο του. Πάντως αν διαβάζεις δέκα φορές περισσότερο απ' όσο γράφεις κι αν σε απασχολεί να γράφεις για την ψυχούλα σου, τότε είσαι σε καλό δρόμο.

ΜΚ.: Αγαπημένοι συγγραφείς και βιβλία άλλων; Ποιοι σας έχουν επηρεάσει;
Γ.Τ.:: Είναι πάρα πολλοί και πραγματικά δεν υπάρχει λίστα που μπορεί να τους χωρέσει! Μερικά ονόματα είναι ο Καζαντζάκης, ο Καββαδίας, ο Κουμανταρέας, ο Μουρσελάς, ο Έσσε, ο Κάφκα, ο Στάινμπεκ, ο Κινγκ, ο Κερ, ο Λάμλεϊ και η λίστα δεν τελειώνει ούτε στα ονόματα, ούτε στα βιβλία. Όσο περισσότερο διαβάζω, τόσο περισσότερα μαθήματα παίρνω επάνω στο θέμα της συγγραφής, παρά το γεγονός όμως πως θαυμάζω πολλές πένες, προσπαθώ να μην επηρεάζομαι από τις γραφές τους· αυτή είναι μια παγίδα μέσα στην οποία μπορεί να πέσεις και είναι εύκολο να βαλτώσεις εκεί. Αν συμβεί αυτό, είναι πολύ πιθανό να μην ανακαλύψεις ποτέ τη δική σου γραφή που θα αποτελέσει την προσωπική σου σφραγίδα. Από μικρός, εργαζόμενος σε νυχτερινά μαγαζιά, ακούγοντας φωνές και μπάντες που έμοιαζαν σε άλλες φωνές και σε άλλες μπάντες, έβλεπα πως ο κόσμος, εκείνον που του θυμίζει κάποιον άλλον, δεν τον ακολουθούσε και σπάνια τον εκτιμούσε καθώς δεν υπήρχε λόγος να το κάνει αφού έχει τον αυθεντικό. Το ίδιο ισχύει και για τα βιβλία, ο αναγνώστης διαβάζει πολλά, όμως αγαπάει τη μοναδικότητα μιας πένας. Γι' αυτό προσπαθώ να διατηρώ μια δική μου γραμμή γραφής και απλά ελπίζω να αρέσει στον κόσμο.

ΜΚ.: Διαβάζουν σήμερα οι Έλληνες/Ελληνίδες;
Γ.Τ.:: Μέσα στην κρίση, γίνεται μια δυνατή προσπάθεια να επιστρέψουμε στα βιβλία, πιστεύω όμως πως έχουμε ακόμα μεγάλο περιθώριο βελτίωσης. Θα ήθελα να σου πω ότι διαβάζει πολύ, όμως το αναγνωστικό κοινό της Ελλάδας εξακολουθεί να είναι μικρό σε σχέση με τον πολιτισμό μας και αυτό μας κοστίζει περισσότερο από όσο θεωρούμε. Νομίζω όμως πως η εποχή που τρέχει με ιλιγγιώδεις ταχύτητες και δη ηλεκτρονικές, κατάφερε και έβγαλε κάπως από τη ζωή μας το βιβλίο και αυτό με θλίβει. Θα έπρεπε όλοι μας να κυκλοφορούμε με ένα βιβλίο στο χέρι και όχι ένα κινητό τηλέφωνο· αν μη τι άλλο, ένα βιβλίο σε γαληνεύει, σε ενώνει με τον κόσμο, ταξιδεύει τη φαντασία σου και διευρύνει τη σκέψη σου. Ακόμα λοιπόν κι αν διαβάζει ένα μέρος του κόσμου, εύχομαι και ελπίζω στο μέλλον να πολλαπλασιαστεί αυτό το νούμερο, και να φτάσει κάποτε το βιβλίο να μην είναι τρόπος διαφυγής μονάχα αλλά τρόπος ζωής.

ΜΚ.: Να περιμένουμε κάποιο καινούργιο βιβλίο σύντομα;
Γ.Τ.: Το νέο μου βιβλίο θα κυκλοφορήσει τέλος Μαΐου από τις εκδόσεις Ωκεανίδα. Μου δίνει μεγάλη χαρά που αυτό το βιβλίο βρήκε τον δρόμο του και είμαι εξαιρετικά ανυπόμονος για να ακούσω τις εντυπώσεις των αναγνωστών.
Είναι ένα μυθιστόρημα δράσης και ταυτόχρονα μια ιστορία για πώς μπορεί κάποιος που έρχεται αντιμέτωπος με αδιέξοδα, να δραπετεύσει διατηρώντας ένα μέρος της καρδιάς του αγνό και τρυφερό. Ο ήρωάς μας δεν είναι απλά ένα "κακό παιδί", είναι ολοκληρωτικά ένας άνθρωπος του υποκόσμου που έχει κάνει στη ζωή του φρικτά πράγματα· όλα όμως ξεκινούν από μια ρίζα και η δική του είναι το ότι μικρό παιδί ακόμα, άφησε το χωριό του μετά τον θάνατο των γονιών του και προσπάθησε να επιβιώσει ολομόναχος. Χαστούκι το χαστούκι στη ζωή, πέρασε πολλά άσχημα και σήμερα πια τον βλέπουμε να έχει εξελιχθεί σε έναν άνθρωπο της νύχτας, να ζυγίζει ολόκληρη τη ζωή του, να νιώθει εντελώς χαμένος μέσα στη νοσταλγία των παιδικών του χρόνων και να γυρεύει μια λύτρωση για την ψυχή του. Αυτή τη λύτρωση την αποτολμά, βάζοντάς τα με ένα ολόκληρο κύκλωμα υποκόσμου, για να σώσει από τα δίχτυα της νύχτας τρεις γυναίκες που αγάπησε την κάθε μία για άλλους λόγους. Είναι ένας άνθρωπος που ξεκινάει έναν πόλεμο που δε γνωρίζει πώς να τον κερδίσει, περπατάει ωστόσο άφοβα κατάφατσα στην κόλαση και στην πορεία ανακαλύπτει πως η δύναμή του, η δύναμη του σκοπού του κυρίως, αποτελεί μια δύναμη που όλοι τρέμουν και ούτε ο ίδιος περίμενε να κουβαλά κρυμμένη μέσα του.
Ελπίζω και εύχομαι πως ο αναγνώστης θα ταυτιστεί με το βιβλίο αυτό και παρά τη σκληρότητα του ήρωα, θα δει στο πρόσωπό του τον ίδιο του τον εαυτό, θα ταυτιστεί με τον σκοπό και το δίκιο του και θα γυρέψει και ο ίδιος τη δική του δύναμη, εκείνη που σίγουρα βρίσκεται κρυμμένη μέσα του. Πιστεύω ακράδαντα πως όλοι κουβαλάμε μέσα μας τεράστιες ποσότητες δύναμης. Είναι κρυμμένες βαθιά, ενεργοποιούνται σε εξαιρετικά κρίσιμες καταστάσεις και μερικές φορές αρκεί ένα σκούντημα για να τις ακούσεις να βρυχούνται έτοιμες να αντεπιτεθούν. Αν το θελήσεις, αυτές οι δυνάμεις είναι ικανές να σου αλλάξουν τη ζωή.
Μ.Κ.: Γιώργο σ' ευχαριστούμε για την συνέντευξη σου κι ευχόμαστε ολόψυχα το νέο σου βιβλίο να ξεπεράσει κάθε προσδοκία σου.





7 σχόλια:

  1. ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΜΑΙΡΗ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ!ΟΙ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΜΑΙΡΗΣ ΟΣΟ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΕ ΑΓΓΙΞΑΝ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ!Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤ ΕΜΕΜΕ ΕΝΑΣ ΣΠΟΥΔΑΙΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΔΩΣΕΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ.ΠΑΡΑ ΤΟ ΝΕΑΡΟ ΤΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ ΤΟΥ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΠΟΛΥ ΣΟΦΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ!ΟΜΩΣ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΠΟΛΥ ΚΑΛΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΕΝΑ ΑΞΙΟΛΑΤΡΕΥΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΕ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΕΣ ΤΡΥΦΕΡΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΡΔΙΑ!ΤΟΥ ΕΥΧΟΜΑΙ ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ευχομαι και αυτο το βιβλιο σου Γιωργο Τζιτζικακη να μας ταξιδεψει οσο και τ'αηδονιου το δακρυ.Το περιμενω λοιπον με χαρα.Καλοταξιδο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ΜΑΙΡΗ ΜΟΥ ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΕΝΑ ΜΠΡΑΒΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΛΙΓΟ.ΣΥΝΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΠΟΥ ΠΗΡΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΤΖΙΤΖΙΚΑΚΗ!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ναι η σειρά μου τώρα αγαπημένες και αγαπημένε Γιώργο. Να καταθέσω πως νιώθω χαρά που έχω τον Γιώργο στους αγαπημένους μου συγγραφείς και ανθρώπους. Ο συγγραφέας καταθέτει ότι έχει μέσα του Φλώρα. Και ο Γιώργος έχει πολλά όπως άλλωστε διαβάσαμε στην συνέντευξή του. Τα βιώματα σε κάνουν σοφό αν έχεις την γνώση να τα διαχειριστείς σωστά. Τι υπέροχο λοιπόν ο Γιώργος το αντιμετώπισε δημιουργικά. Πιστεύω πως είναι ένα κόσμημα για την Ελληνική λογοτεχνία και το κυριότερο είναι νέος με όρεξη που σημαίνει έχει πολλά να δώσει. Θα μπορούσα να γράφω πολλά για τον Γιώργο, αλλά θα κλείσω με το τελευταίο ως ευχή. Να είναι γερός, δυνατός, να κρατά πάντα την ματιά του παιδιού και την γνώση του γέροντα. Περιμένουμε με ιδιαίτερη χαρά το καινούργιο δημιούργημά του. Και τέλος ένα μπράβο και στην οικοδέσποινα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή