ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΜΑΝΟΥΛΑ ΜΟΥ!

 Πριν από μερικά χρόνια είχα γράψει και δημοσιεύσει το παρακάτω κείμενο-αφιέρωμα στη μάνα κι θα ήθελα σήμερα να το μοιραστώ μαζί σας.

Αφιέρωμα στην Μητέρα
«Όταν θα γίνεις μάνα, θα με καταλάβεις» ήταν το καθημερινό κλισέ της μάνας μου και σταθερά σκεφτόμουν : «Άντε πάλι τα ίδια».
Δεν άργησε να ανατείλει ο Μάης που γεννήθηκε η κόρη μου. Βλέπετε αποφάσισε να δει τον ήλιο Μάη μήνα και κοντά στην γιορτή της μητέρας, σαν δώρο για μένα. Αλλά που τότε να καταλάβω τι μέλλει γενέσθαι με το μικρό πλασματάκι που αποφάσισε να είμαι εγώ η μάνα του.
Πέρασαν πολλά χρόνια από την γέννησή της και η φιλοσοφία μου όχι μόνο έχει αλλάξει αλλά θα έλεγα ότι έχει κάνει στροφή 360 μοιρών.
Πόσες φορές κατά την διάρκεια αυτών των χρόνων, πάνω στα ξενύχτια λόγω ασθένειας της μικρής μου δεν μονολόγησα: «Αχ μάνα μου πόσο σε σκέφτομαι». Πόσες φορές δεν έτρεξα εκεί στη μεγάλη Μάνα, να την παρακαλέσω για κάτι που πήγαινε στραβά και να αναστενάξω: «Αχ μάνα είσαι κι Συ, βοήθα το σπλάχνο μου».
Και μεγαλώνοντας η κόρη μου, μεγάλωναν και τα βάσανά μου, ακριβώς όπως έλεγε η μάνα μου. Και πάλι γύριζα το βλέμμα μου στη μάνα μου και μόνο κοιτάζοντας την έπαιρνα κουράγιο. Και πάλι πρόστρεχα στην μεγάλη Μάνα και άλλοτε την παρακαλούσα, άλλοτε την συμβουλευόμουν και άλλοτε διαφωνούσα μαζί της και της έριχνα το φταίξιμο. Γυναικείες κουβέντες μεταξύ μανάδων.
Και τα χρόνια πέρναγαν και μαζί με το κορμί ωρίμαζε και το μυαλό.  Άλλαζε ο μικρόκοσμος μου και τα μάτια μου, λες και πέταξαν αόρατα πέπλα, άρχισαν να βλέπουν πράγματα που πρέπει πάντα να ήταν εκεί αλλά μέχρι τότε δεν τα είχα προσέξει. Ίσως λόγω ηλικίας, ίσως λόγω απειρίας, ποιος ξέρει;
Πρόσεξα πρώτα την μάνα μου. Είδα τα άσπρα της μαλλιά, το άλλοτε νεανικό κορμί της που είχε πια βαρύνει, τις ρυτίδες στα όμορφα μάτια της, τη δυσκολία της να φέρει σε σειρά το σπίτι που κάποτε το πέρναγε δυο φορές την ημέρα. Κι μέσα από αυτά δεν είδα μια γερασμένη γυναίκα, αλλά μια σοφή μάνα. Κάθε ρυτίδα της, κάθε άσπρη τρίχα της, ένας πόνος για μένα το παιδί της. Ένα ξενύχτι  στην αρρώστια μου, μια λαχτάρα που, αθέλητα ή ηθελημένα της έδωσα, ένα καρδιοχτύπι για το μέλλον μου, μια αγωνία για τον γάμο μου η τη δουλειά μου. Και θυμήθηκα πόσες φορές έτρεξα κοντά της για να της πω πόσο ήμουν φουρκισμένη με το αφεντικό, τον σύζυγο, την κόρη ή με μια άστοχη κουβέντα κάποιου που τέλος πάντων με στεναχώρησε.
Και ρώτησα τον εαυτό μου:  «Εσύ που ήσουν το δικό της σπλάχνο, έτρεξες πολλές φορές να της πεις το πόνο σου. Εκείνη την ρώτησες να σου πει το δικό της πόνο;» Γιατί θεωρούσα δικαίωμά μου να λέω αλλά ξέχναγα την υποχρέωση μου να την ακούω.
Και ξαφνικά άλλαξε η συμπεριφορά μου και σε όλες τις άλλες μανάδες.. Έσκυβα να χαϊδέψω το άσπρο κεφάλι μιας γιαγιάς. Έβλεπα τον πόνο της μάνας που έχασε το παιδί της στον πόλεμο ή από τα ναρκωτικά. Είδα τον πόνο της χήρας μικρομάνας. Και κατάλαβα, τι θα πει Μάνα.
Αυθόρμητη αντίδραση μου ήταν να τρέξω σε κείνη την μεγάλη Μάνα και να την ευχαριστήσω. Γιατί η δική ου μάνα ευτυχώς είναι ακόμα στη ζωή και προλαβαίνω να της πω πόσο πολύ την είχα και την έχω ανάγκη. Να της πω ότι μπορεί να φαίνομαι αδιάφορη αλλά αυτό συμβαίνει επειδή είμαι σίγουρη ότι εκείνη είναι εκεί για μένα. Να της εξομολογηθώ ότι η παρουσία της είναι για μένα το απάνεμο λιμανάκι της της ζωής μου και ότι ακόμα κι αν γέρασε για μένα είναι Η ΜΑΝΑ ΜΟΥ, εκείνη που μου έμαθε να πρώτα μου λόγια, την πρώτη μου προσευχή και πώς να κάνω το σταυρό μου. Είναι εκείνη που με πήρε από το χέρι και με πήγε την πρώτη ημέρα στο σχολείο. Και ότι την αγαπώ πολύ.
Χρόνια Πολλά Μανούλα μου.
Χρόνια Πολλά Μανάδες όλου του κόσμου.
Χρόνια Πολλά γιατί το αξίζετε….!


Σήμερα, δέκα χρόνια μετά από το παραπάνω κείμενο και επτά μετά το θάνατο της μητέρας μου, το διαβάζω και ακόμα συγκινούμαι.
Μου λείπει τρομερά γιατί καμία μάνα δεν ξεχνιέται, δεν αντικαθίσταται. Ήταν και είναι ανεκτίμητη για μένα και το μόνο για το οποίο χαίρομαι είναι ότι έφυγε γνωρίζοντας πόσο πολύ την αγαπάμε όλοι. Και προλάβαμε να της το πούμε. Αυτό με παρηγορεί λίγο.
Χρόνια μανούλες όλου του κόσμου.


2 σχόλια:

  1. Μας συγκίνησες ακόμα μία φορά...υπέροχο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ ανώνυμε φίλε. Εύχομαι χρονια πολλα και στη δικη σου μανουλα

      Διαγραφή