Η Προσευχή μιας Δασκάλας

Διάβασα πρόσφατα, και ψάχνοντας το βρήκα σε πολλά μπλογκ και σελίδες, την "Προσευχή της δασκάλας" της Χιλιανής ποιήτριας Gabriela Mistral, που πήρε το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1946, σε μετάφραση Μαριάννας Τζανάκη.
H Gabriela Mistral έγινε γνωστή για την λυρική της ποίηση, η οποία εμπνευσμένη από έντονα συναισθήματα, έχει κάνει το όνομά της σύμβολο των ιδεαλιστικών προσδοκιών ολόκληρης της Λατινικής Αμερικής. Μερικά κεντρικά θέματα των ποιημάτων της είναι η φύση, η προδοσία, η αγάπη, η θλίψη και τα ταξίδια.
Σας παραθέτω το ποίημα που πραγματικά με συγκλόνισε και με έκανε να αναρωτηθώ πόσοι εκπαιδευτικοί άραγε συγκεντρώνουν έστω και κάποια από αυτά που προσεύχεται η εν λόγω δασκάλα;
Η προσευχή της δασκάλας

Κύριε! Εσύ που δίδαξες, συγχώρα με που διδάσκω·
που φέρω το όνομα της δασκάλας,
που Εσύ έφερες όταν ήσουν στη Γη.
Δώσε μου την μοναδική αγάπη για το σχολειό μου·
που ούτε το κάψιμο της ομορφιάς να είναι ικανό
να κλέψει την τρυφεράδα μου απ’ όλες τις στιγμές.
Δάσκαλε, κάνε ακατάπαυστο τον ενθουσιασμό μου
και περαστική την απογοήτευση.
Βγάλε από μέσα μου αυτό τον ακάθαρτο πόθο
για δικαιοσύνη που εξακολουθεί να με ταράζει,
το γελοίο απομεινάρι της διαμαρτυρίας
που βγαίνει από μέσα μου όταν με πληγώνουν.
Να μην πονάει η αγνόηση και να μην θλίβομαι
για την λήθη αυτών που μας δίδαξαν.
Κάνε με να είμαι πιο μάνα από τις μάνες,
για να μπορέσω ν’ αγαπήσω
και να υπερασπίσω όπως αυτές,
αυτό που δεν είναι σάρκα της σάρκας μου.
Βόηθά με να πετύχω να κάνω για καθένα
απ’ τα παιδιά μου τον στίχο μου τέλειο
και να σου αφήσω αυτή την άφωνη,
την πιο δυνατή μου μελωδία,
για όταν τα χείλη μου δεν θα τραγουδούν πια.
Δείξε μου τη δύναμη του Ευαγγελίου σου έγκαιρα,
για να μην εγκαταλείψω τη μάχη της κάθε μέρας
και της κάθε ώρας γι αυτό.
Βάλε στο δημοκρατικό σχολειό μου,
τη λάμψη που σκορπίζεται
από το τρέξιμο των ξυπόλυτων παιδιών.
Κάνε με δυνατή,
ακόμα και στη γυναικεία αδυναμία μου
και στη γυναικεία φτώχεια μου·
κάνε με αδιάφορη για ότι μπορεί
να μην είναι αγνό,
για κάθε πίεση που δεν είναι
της θερμής θέλησής σου στη ζωή μου.
Φίλε, συντρόφεψέ με! Στήριξέ με!
Πολλές φορές δεν θα έχω άλλο
από Σένα στο πλευρό μου.
Όταν το δίδαγμά μου θα είναι πιο αγνό
και πιο θερμή η αλήθεια μου,
θα παραμείνω χωρίς τα εγκόσμια·
αλλά Εσύ τότε θα με κυβερνήσεις
ενάντια στην καρδιά σου,
που γνώρισε αρκετά
τη μοναξιά και την αδυναμία.
Δεν θ’ αναζητήσω παρά
στη ματιά σου τη γλυκύτητα της αποδοχής.
Δώσε μου απλότητα και βάθος·
λύτρωσέ με απ’ το να είμαι
περίπλοκη ή κοινότυπη στο καθημερινό μου μάθημα.
Δώσε μου δύναμη να υψώσω τα μάτια
πάνω από το στήθος μου με τις πληγές,
μπαίνοντας κάθε πρωί στο σχολειό μου.
Να μη φέρνω στην έδρα μου τις υλικές μου ανησυχίες,
τις καθημερινές μικροαστικές θλίψεις μου.
Ελάφρυνε το χέρι μου στην τιμωρία
κι απάλυνέ το, ακόμα πιο πολύ στο χάδι.
Να μαλώνω με πόνο,
να ξέρω ότι έχω διορθώσει αγαπώντας!
Κάνε να γεμίσει με πνεύμα
το χτισμένο με τούβλα σχολειό μου.
Να τυλιχτεί με τη λάμψη του ενθουσιασμού μου
η φτωχή του αυλή, η γυμνή του αίθουσα.
Η καρδιά μου να είναι η κολώνα του
και η αγνή μου θέληση πιο δυνατή
από τις κολώνες και το χρυσάφι
των πλούσιων σχολείων.
Και, τέλος, θύμιζέ μου
από την ωχρότητα του καμβά του Velazquez,
ότι το να διδάσκεις
και ν’ αγαπάς παράφορα στη Γη
είναι να φτάνεις με τη λόγχη του Λογγίνου
στην καυτή πλευρά του έρωτα.
Αφιερωμένο σε όλους τους εκπαιδευτικούς αλλά και τους γονείς.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΕΝΗ ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΥ

Η Ελένη Αργυροπούλου, συγγραφέας του βιβλίου «Η μαμά μου είναι αναπληρώτρια δασκάλα» μας έδωσε την παρακάτω συνέντευξη.


Ελένη είσαι σχετικά πρωτοεμφανιζόμενη στη συγγραφή. Αυτό είναι το δεύτερο βιβλίο σου. Πες μας πώς ξεκίνησες να γράφεις και δυο λόγια για το πρώτο σου βιβλίο.

Η γραφή είναι για μένα τρόπος έκφρασης, μέσω αυτής εξωτερικεύω σκέψεις και συναισθήματα. Με τη συγγραφή ασχολούμαι από μικρή ηλικία, πιο συστηματικά άρχισα να γράφω από όταν πήγαινα στο λύκειο και αργότερα στο πανεπιστήμιο. Το πρώτο βιβλίο μου που έχει εκδοθεί με τίτλο «Μονομάχος» γράφτηκε θαρρείς από μόνο του, όταν ήμουν πολύ συναισθηματικά φορτισμένη από αληθινές καταστάσεις που βίωνα ζώντας με τον πατέρα μου που έπασχε από ΣΚΠ και για περίπου 15 χρόνια ήταν ανάπηρος. Το βιβλίο κυκλοφόρησε σχεδόν αμέσως μετά την κοίμησή του, σαν ένα μνημόσυνο, και μέσω αυτού γνώρισα σημαντικούς για τη ζωή μου ανθρώπους. Η εικονογράφησή του έγινε από την υπέροχη αγιογράφο, εκπαιδευτικό, πρώην σχολική σύμβουλο Αγγέλα Μάλμου και μέσω αυτής το βιβλίο έγινε ένα κόσμημα.

Στο βιβλίο σου «Η μαμά μου είναι αναπληρώτρια δασκάλα», μιλάει ένα παιδί, ίσως το μελλοντικό σου παιδί μιας και είσαι κι εσύ αναπληρώτρια δασκάλα. Πώς θα αντιδρούσες αν όντως το παιδί σου σου έλεγε όλα αυτά;

Το βιβλίο αυτό εκφράζει μια πραγματικότητα του εκπαιδευτικού συστήματος της Ελλάδας που για πολλά χρόνια στηρίζεται σε πλήθος εκπαιδευτικών που εργάζονται έχοντας τις ίδιες υποχρεώσεις αλλά όχι τα ίδια δικαιώματα με τους εκπαιδευτικούς που διορίστηκαν πριν από πολλά χρόνια. Η κατάσταση αυτή είναι πάρα πολύ δύσκολη και δεν τη γνωρίζει ο κόσμος που δεν ασχολείται με την εκπαίδευση. Πολλοί νομίζουν ότι έχουμε σταθερή δουλειά κ.λπ. Η πραγματικότητα είναι ότι απολυόμαστε κάθε χρόνο και δεν γνωρίζουμε αν θα ξαναδουλέψουμε την επόμενη χρονιά καθώς και το πού θα είναι το σχολείο μας. Δεν γνωρίζουμε ούτε πότε, αν και πού θα δουλέψουμε. Το σύστημα αλλάζει κάθε χρόνο και πολλές αδικίες γίνονται και βιώνονται από τους περισσότερους. Όλα αυτά είναι δοσμένα μέσα από τα μάτια ενός μικρού παιδιού που όντως θα μπορούσε να είναι και το δικό μου παιδί αφού η κατάσταση στη χώρα δεν προβλέπεται να αλλάξει σύντομα. Εδώ και χρόνια ακούμε από πολλούς υπουργούς παιδείας ότι θα διοριστούμε και εδώ και χρόνια αυτό μένει μια υπόσχεση. Δεν ξέρω αν ποτέ οι κόποι μας θα ανταμειφθούν και σίγουρα δεν μπορώ να σχεδιάσω κάτω από αυτές τις συνθήκες δημιουργία οικογένειας… Και δυστυχώς αυτό δεν αποτελεί μια προσωπική μου μόνο δυσκολία αλλά και πρόβλημα χιλιάδων συναδέλφων μου. Όσοι «τόλμησαν» να κάνουν οικογένεια αντιμετωπίζουν πάρα πολλά προβλήματα. Αν όντως έκανα ένα παιδί πάντως κάτω από αυτές τις συνθήκες και μου έκανε αντίστοιχες ερωτήσεις θα ντρεπόμουν. Θα ντρεπόμουν για τον κόσμο στον οποίο θα καλούνταν να ζήσει και για τις διακρίσεις και την αδικία που πρυτανεύουν σε όλους τους τομείς δυστυχώς.

Ποια είναι η αντίδρασή σου όταν βλέπεις πρωτοτυπωμένο το καινούργιο σου βιβλίο;
Συγκίνηση νιώθω και χαρά. Το να βλέπεις το πνευματικό σου παιδί έτοιμο να ταξιδέψει και να διαβαστεί από άλλους ανθρώπους που ο καθένας αλλιώς θα το κατανοήσει, σύμφωνα με τις εμπειρίες και το υπόβαθρό του, είναι πράγματι πολύ όμορφο και προτρέπω τους ανθρώπους να γράφουν. Είναι μια λύτρωση, είναι δημιουργία και αποτελεί μια καλή ευκαιρία να γνωρίσεις ανθρώπους…

Διαβάζεις; Ποιοι έλληνες ή ξένοι λογοτέχνες είναι οι αγαπημένοι σου ή σε έχουν επηρεάσει;

Από μικρή διαβάζω. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Η οικογένειά μου αγαπούσε το βιβλίο και αυτό μου το μετέδωσε. Θυμάμαι όταν ζούσα στη Λαμία επισκεπτόμουν κάθε εβδομάδα ένα όμορφο βιβλιοπωλείο, το «Λυχνάρι» και αγόραζα ένα βιβλίο. Ο βιβλιοπώλης με ήξερε και θυμάμαι μια φορά μου είχε κάνει δώρο και ένα βιβλίο. Επίσης πήγαινα πολλές φορές τον μήνα στη δημοτική βιβλιοθήκη. Ήταν μια συνήθεια και μια ανάγκη όπως άλλοι πηγαίνουν στο σούπερ μάρκετ. Η ανάγνωση σίγουρα με βοήθησε και στη γραφή. Θυμάμαι τις δασκάλες μου να ενημερώνουν τους γονείς μου πως είχα πολύ καλό γραπτό λόγο και έγραφα όμορφες εκθέσεις. Τα βιβλία που διάβαζα ήταν και από έλληνες και από ξένους συγγραφείς. Αγάπησα πολύ τη Λίτσα Ψαραύτη, τον Μάνο Κοντολέων, τη Διδώ Σωτηρίου, τον Ρόαλντ Νταλ, τον Ντιμίτερ Ινκιόφ και πολλούς άλλους. Μεγαλώνοντας ξεχώρισα τον Ι. Ζουργό, την Jennifer Donnelly κ.α.


Νομίζεις ότι οι Έλληνες σήμερα διαβάζουν;
Γενικά θεωρώ ότι υπάρχει κόσμος που διαβάζει πολύ και αγαπά το διάβασμα και άλλοι που δεν ακουμπάνε το βιβλίο γιατί μάλλον το συνέδεσαν με δύσκολα σχολικά χρόνια και δεν έχουν λάβει απόλαυση μέσα από την ανάγνωση αλλά τη βίωσαν σαν κάτι καταπιεστικό.

Ετοιμάζεις κάτι καινούργιο;
Φέτος είναι μια πολύ δύσκολη χρονιά για μένα από άποψη χρόνου καθώς πέρα από τη δουλειά στο σχολείο που είμαι φέτος, κάνω μεταπτυχιακό και παράλληλα έχω και πολλές άλλες ασχολίες οπότε δεν προλαβαίνω να γράψω. Έχω βέβαια πολλές ιδέες στο μυαλό μου και ελπίζω να βρω κάποια στιγμή τον χρόνο να τις αποτυπώσω και στο χαρτί!

Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;


Με ενδιαφέρει να συνεχίσω να διαβάζω και να γράφω, να είμαι σε επαφή με το βιβλίο, να ολοκληρώσω το μεταπτυχιακό μου, να δουλεύω στο αντικείμενό μου και να συνεχίσω να μαθαίνω, να δημιουργώ, να βελτιώνω τον εαυτό μου, να ταξιδεύω, να περνώ ποιοτικό χρόνο με τους ανθρώπους που αγαπώ…

Ευχαριστούμε την Ελένη και της ευχόμαστε κάθε επιτυχία...

Τα Βιβλιομαγειρέματα για την Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου.



Παρακαλέσαμε μερικές φίλες να μας πουν δυο λόγια για την Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου και σας παραθέτουμε τι μας είπαν:
Μαρία Χανιώτου (συγγραφέας)


Ημέρα γιορτής. Μιας διαφορετικής γιορτής. Θα έλεγες κάποιος πως δεν γιορτάζουν τα άψυχα. Μα ποιος είπε κάτι τέτοιο! Πόσες ψυχές αναπνέουν μέσα σε αυτά. Πόσες κινούνται, κάνουν όνειρα, έχουν ελπίδες, συναισθήματα. Μακάριοι αυτοί που ξέρουν να πάρουν ένα βιβλίο στο χέρι και να κλείσουν την τηλεόραση. 
Ευτυχείς όσοι αναζητούν την ηρεμία, την γαλήνη, την μόρφωση μέσα στις σελίδες τους. 
Χρόνια πολλά Βιβλίο.



Ειρήνη Φραγκάκη (συγγραφέας)

"Πόσο εύκολα μπορούν τελικά να μεταφραστούν κάποια συναισθήματα σε αγάπη. Σε τι παγίδα πέφτουν οι άνθρωποι. Ανοίγουν καρδιά και αγκαλιά να υποδεχτούν το «άλλο τους μισό» χωρίς να σκεφτούν πως, αν δεν έχουν πρώτα τον δικό τους εαυτό ολόκληρο, δεν μπορούν να κάνουν βήμα παραπέρα. Ανοίγουν πόρτες και παράθυρα γιορτάζοντας τον έρωτα, σαν θα ̓ρθει, μα σαν περάσει εκείνος, τότε που μετατρέπεται σε αγάπη ή συνήθεια, λιποτακτούν. Φοβούνται ν’ αναμετρηθούν με τις αλήθειες. Τις φοβούνται τις αλλαγές οι άνθρωποι. Φοβούνται να συνηθίσουν, φοβούνται να αγαπήσουν. Γιατί και τα δύο έχουν ευθύνες. Ενώ ο έρωτας είναι τρελός. Δε σου δίνει λογαριασμό. Δε σε καταπιέζει. Μέσα στον έρωτα είσαι ελεύθερος. Δε σε πνίγει, δε σου βάζει θηλιά, ούτε το μαχαίρι στον λαιμό. Τολμάει ο έρωτας να κάνει βουτιά. Χωρίς ανάσα, χωρίς σωσίβια, χωρίς πανιά να ταξιδεύει. Ναι, τολμάει ο έρωτας πάνω σε αυτοσχέδια βάρκα να διαπερνά θάλασσες, να παλεύει με φουρτούνες. Σκοτεινιασμένους ουρανούς. Ο έρωτας δεν είναι φως. Σκοτάδι είναι. Για καντήλι έχει μοναχά ένα άστρο. Σκοτάδι πυκνό που λούζεται μόνο από το φεγγαρόφωτο. Από κεραυνούς που ρίχνουν φωτιά να κάψουν τις καρδιές. Αλίμονο σ’ αυτούς που δεν κατάλαβαν τη διαφορά. Αλίμονο σε όποιον έψαχνε αγάπη κι αντ’ αυτού ερωτεύτηκε. Αλίμονο σε όποιον ερωτεύτηκε και μετά συνήθισε. Φοβάται ο άνθρωπος τη συνήθεια, φοβάται την αγάπη."


Καφούρου Εβίτα (ποιήτρια-συγγραφέας)

Βιβλίο... ο μόνος σύντροφος με τον οποίο ταξιδεύεις, δραπετεύεις, μαθαίνεις την ζωή... σπάνιο να σε απογοητεύσει και πάντα πλούσιο ως προς την θεματολογία του και το κοινό που απευθύνεται... ημέρα βιβλίου σήμερα, και εύχομαι πάντα να έχουμε λόγους να αναζητούμε την παρέα του 



Άννα Αθανασιάδου (εκπαιδευτικός-συγγραφέας)

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΒΙΒΛΙΟΥ
Η έννοια της καθιέρωσης εορτασμού «παγκόσμιων ημερών» είναι αμφιλεγόμενη. Άλλοι την υποστηρίζουν θεωρώντας ότι δίνει ερεθίσματα και ευκαιρίες να προβληθούν τα αντίστοιχα θέματα και άλλοι διαφωνούν, αφού πιστεύουν ότι λόγοι εμπορικοί  και κερδοσκοπικοί στηρίζουν το όλο εγχείρημα. Πού βρίσκεται η αλήθεια; Ίσως κάπου στη μέση. Το ένα δεν αποκλείει το άλλο. Πάντως,  ανεξάρτητα από το πόσο θεμιτή ή μη είναι η καθιέρωση μιας παγκόσμιας ημέρας βιβλίου, φαίνεται ότι το βιβλίο δεν την έχει πραγματικά ανάγκη...  Γιατί το βιβλίο έχει δύναμη. Η δύναμή του έγκειται στον ρόλο του. Δεν έχει σημασία αν είναι έντυπο ή ψηφιακό, αν κάνει πολλές επανεκδόσεις ή όχι, αν είναι  για μικρούς ή μεγάλους. Το βιβλίο έχει δύναμη μεγάλη και καθολική, ανεξάρτητα από το είδος του. Η δημιουργία ενός  βιβλίου είναι « ενέργεια και όχι κατάσταση». Είναι ενέργεια πανανθρώπινη, έξω από χρονικούς και τοπικούς περιορισμούς. Το βιβλίο είναι δυνατό και αθάνατο, όχι μόνο γιατί επηρεάζει αυτόν που θα το διαβάσει, αλλά κυρίως γιατί αλλάζει για πάντα τον κόσμο αυτού που το γράφει. Για αυτό δεν θα σταματήσουν ποτέ να υπάρχουν βιβλία. Γιατί δεν θα πάψουν ποτέ να υπάρχουν άνθρωποι που γράφουν βιβλία. 


Ευχαριστούμε πολύ. Χρόνια Πολλά Βιβλίο!!!

23 Απριλίου 2017: Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου

Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου - 23 Απριλίου


Η 23η  Απριλίου έχει καθιερωθεί από την Unesco  ως Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου, αφιερωμένη σε δύο μεγάλους δημιουργούς της παγκόσμιας λογοτεχνίας που "έφυγαν" την ίδια ημέρα από τη ζωή (23 Απριλίου 1696),  τους Μιγκέλ ντε Θερβάντες και Ουίλιαμ Σέξπιρ.

Όσοι λοιπόν ενδιαφερόμαστε και αγαπάμε τα βιβλία, σήμερα γιορτάζουμε. Και μαζί με μας κι όλος ο πλανήτης.
Πολλές εκδηλώσεις έχουν ξεκινήσει ήδη και προγραμματιστεί για την σημερινή ημέρα. Ενδεικτικά:

Δήμος Αθηναίων:Σήμερα, ο Δήμος Αθηναίων τιμά την Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου με μία σειρά δράσεων. Στίχοι από τη «Γυναίκα της Ζάκυθος» του Διονυσίου Σολωμού και από την «Έρημη Χώρα» του Τ Σ Έλιοτ, με τη φωνή της Αλεξάνδρας Σακελλαροπούλου και του Χρήστου Λούλη, αντιστοίχως, θα ακούγονται από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς της Αθήνας, στίχοι από την «Κίχλη» του Γιώργου Σεφέρη θα εμφανίζονται σε πίνακες και οθόνες της «Αττικό Μετρό», του Διεθνούς Αερολιμένα Ελευθέριος Βενιζέλος, του λιμανιού του Πειραιά, κα.

Υπουργείο ΠολιτισμούΤο υπουργείο Πολιτισμού διοργανώνει ποικιλία δράσεων σε διάφορες πόλεις: από την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη μέχρι τον Βόλο, τη Βέροια, την Κοζάνη και τη Ρόδο. Στο Επιγραφικό Μουσείο της Αθήνας θα πραγματοποιηθούν ξεναγήσεις και συζητήσεις με αναγνωρισμένους συγγραφείς της νέας γενιάς, ενώ το απόγευμα της Κυριακής στη Βιβλιοθήκη του Αδριανού, στη Ρωμαϊκή Αγορά, το Εθνικό Θέατρο και το Θέατρο Τέχνης θα παρουσιάσουν μελοποιημένα ποιήματα Ελλήνων ποιητών, που θα διαβαστούν από ηθοποιούς και από συγγραφείς. Συμμετέχουν οι πεζογράφοι Βασίλης Αλεξάκης, Ρέα Γαλανάκη, Χρήστος Αρμάντο Γκέζος, Θεόδωρος Γρηγοριάδης, Δημήτρης Καλοκύρης, Ευγενία Μπογιάνου, Ιωάννα Μπουραζοπούλου, Χρήστος Οικονόμου, Γιάννης Παλαβός, Δημοσθένης Παπαμάρκος, Κώστας Περούλης, Έρση Σωτηροπούλου, Ευγένιος Τριβιζάς και Χρήστος Χρυσόπουλος. Το βράδυ η Ταινιοθήκη θα κάνει ένα αφιέρωμα σε ταινίες που σχετίζονται με το βιβλίο: «Δάφνις και Χλόη», «Χάππυ Νταίη» του Παντελή Βούλγαρη, «Το μόνο της ζωής μου ταξίδιον» του Λάκη Παπαστάθη και «Ζ» του Κώστα Γαβρά.

Ανωτάτη Σχολή Καλών ΤεχνώνΗ Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών ανοίγει τις πύλες της με εικαστικά εργαστήρια για παιδιά και αναγνώσεις παιδικών βιβλίων Ελλήνων συγγραφέων. Οι γονείς μπορούν να επισκεφθούν την έκθεση της Documenta 14. Παράλληλα, ο Φάρος των Τυφλών της Ελλάδος θα ξεναγήσει τους επισκέπτες του στη Βιβλιοθήκη Braille και στο Μουσείο Αφής που στεγάζονται στις εγκαταστάσεις του, ενώ θα ακουστούν αποσπάσματα βιβλίων από τυφλούς και βλέποντες αναγνώστες.

Και φυσικά υπάρχουν και πολλές ιδιωτικές πρωτοβουλίες για τον καλύτερο φίλο του βιβλίου.

Ας επισκεφτούμε όσες περισσότερες μπορούμε.