ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΕΝΗ ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΥ

Η Ελένη Αργυροπούλου, συγγραφέας του βιβλίου «Η μαμά μου είναι αναπληρώτρια δασκάλα» μας έδωσε την παρακάτω συνέντευξη.


Ελένη είσαι σχετικά πρωτοεμφανιζόμενη στη συγγραφή. Αυτό είναι το δεύτερο βιβλίο σου. Πες μας πώς ξεκίνησες να γράφεις και δυο λόγια για το πρώτο σου βιβλίο.

Η γραφή είναι για μένα τρόπος έκφρασης, μέσω αυτής εξωτερικεύω σκέψεις και συναισθήματα. Με τη συγγραφή ασχολούμαι από μικρή ηλικία, πιο συστηματικά άρχισα να γράφω από όταν πήγαινα στο λύκειο και αργότερα στο πανεπιστήμιο. Το πρώτο βιβλίο μου που έχει εκδοθεί με τίτλο «Μονομάχος» γράφτηκε θαρρείς από μόνο του, όταν ήμουν πολύ συναισθηματικά φορτισμένη από αληθινές καταστάσεις που βίωνα ζώντας με τον πατέρα μου που έπασχε από ΣΚΠ και για περίπου 15 χρόνια ήταν ανάπηρος. Το βιβλίο κυκλοφόρησε σχεδόν αμέσως μετά την κοίμησή του, σαν ένα μνημόσυνο, και μέσω αυτού γνώρισα σημαντικούς για τη ζωή μου ανθρώπους. Η εικονογράφησή του έγινε από την υπέροχη αγιογράφο, εκπαιδευτικό, πρώην σχολική σύμβουλο Αγγέλα Μάλμου και μέσω αυτής το βιβλίο έγινε ένα κόσμημα.

Στο βιβλίο σου «Η μαμά μου είναι αναπληρώτρια δασκάλα», μιλάει ένα παιδί, ίσως το μελλοντικό σου παιδί μιας και είσαι κι εσύ αναπληρώτρια δασκάλα. Πώς θα αντιδρούσες αν όντως το παιδί σου σου έλεγε όλα αυτά;

Το βιβλίο αυτό εκφράζει μια πραγματικότητα του εκπαιδευτικού συστήματος της Ελλάδας που για πολλά χρόνια στηρίζεται σε πλήθος εκπαιδευτικών που εργάζονται έχοντας τις ίδιες υποχρεώσεις αλλά όχι τα ίδια δικαιώματα με τους εκπαιδευτικούς που διορίστηκαν πριν από πολλά χρόνια. Η κατάσταση αυτή είναι πάρα πολύ δύσκολη και δεν τη γνωρίζει ο κόσμος που δεν ασχολείται με την εκπαίδευση. Πολλοί νομίζουν ότι έχουμε σταθερή δουλειά κ.λπ. Η πραγματικότητα είναι ότι απολυόμαστε κάθε χρόνο και δεν γνωρίζουμε αν θα ξαναδουλέψουμε την επόμενη χρονιά καθώς και το πού θα είναι το σχολείο μας. Δεν γνωρίζουμε ούτε πότε, αν και πού θα δουλέψουμε. Το σύστημα αλλάζει κάθε χρόνο και πολλές αδικίες γίνονται και βιώνονται από τους περισσότερους. Όλα αυτά είναι δοσμένα μέσα από τα μάτια ενός μικρού παιδιού που όντως θα μπορούσε να είναι και το δικό μου παιδί αφού η κατάσταση στη χώρα δεν προβλέπεται να αλλάξει σύντομα. Εδώ και χρόνια ακούμε από πολλούς υπουργούς παιδείας ότι θα διοριστούμε και εδώ και χρόνια αυτό μένει μια υπόσχεση. Δεν ξέρω αν ποτέ οι κόποι μας θα ανταμειφθούν και σίγουρα δεν μπορώ να σχεδιάσω κάτω από αυτές τις συνθήκες δημιουργία οικογένειας… Και δυστυχώς αυτό δεν αποτελεί μια προσωπική μου μόνο δυσκολία αλλά και πρόβλημα χιλιάδων συναδέλφων μου. Όσοι «τόλμησαν» να κάνουν οικογένεια αντιμετωπίζουν πάρα πολλά προβλήματα. Αν όντως έκανα ένα παιδί πάντως κάτω από αυτές τις συνθήκες και μου έκανε αντίστοιχες ερωτήσεις θα ντρεπόμουν. Θα ντρεπόμουν για τον κόσμο στον οποίο θα καλούνταν να ζήσει και για τις διακρίσεις και την αδικία που πρυτανεύουν σε όλους τους τομείς δυστυχώς.

Ποια είναι η αντίδρασή σου όταν βλέπεις πρωτοτυπωμένο το καινούργιο σου βιβλίο;
Συγκίνηση νιώθω και χαρά. Το να βλέπεις το πνευματικό σου παιδί έτοιμο να ταξιδέψει και να διαβαστεί από άλλους ανθρώπους που ο καθένας αλλιώς θα το κατανοήσει, σύμφωνα με τις εμπειρίες και το υπόβαθρό του, είναι πράγματι πολύ όμορφο και προτρέπω τους ανθρώπους να γράφουν. Είναι μια λύτρωση, είναι δημιουργία και αποτελεί μια καλή ευκαιρία να γνωρίσεις ανθρώπους…

Διαβάζεις; Ποιοι έλληνες ή ξένοι λογοτέχνες είναι οι αγαπημένοι σου ή σε έχουν επηρεάσει;

Από μικρή διαβάζω. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Η οικογένειά μου αγαπούσε το βιβλίο και αυτό μου το μετέδωσε. Θυμάμαι όταν ζούσα στη Λαμία επισκεπτόμουν κάθε εβδομάδα ένα όμορφο βιβλιοπωλείο, το «Λυχνάρι» και αγόραζα ένα βιβλίο. Ο βιβλιοπώλης με ήξερε και θυμάμαι μια φορά μου είχε κάνει δώρο και ένα βιβλίο. Επίσης πήγαινα πολλές φορές τον μήνα στη δημοτική βιβλιοθήκη. Ήταν μια συνήθεια και μια ανάγκη όπως άλλοι πηγαίνουν στο σούπερ μάρκετ. Η ανάγνωση σίγουρα με βοήθησε και στη γραφή. Θυμάμαι τις δασκάλες μου να ενημερώνουν τους γονείς μου πως είχα πολύ καλό γραπτό λόγο και έγραφα όμορφες εκθέσεις. Τα βιβλία που διάβαζα ήταν και από έλληνες και από ξένους συγγραφείς. Αγάπησα πολύ τη Λίτσα Ψαραύτη, τον Μάνο Κοντολέων, τη Διδώ Σωτηρίου, τον Ρόαλντ Νταλ, τον Ντιμίτερ Ινκιόφ και πολλούς άλλους. Μεγαλώνοντας ξεχώρισα τον Ι. Ζουργό, την Jennifer Donnelly κ.α.


Νομίζεις ότι οι Έλληνες σήμερα διαβάζουν;
Γενικά θεωρώ ότι υπάρχει κόσμος που διαβάζει πολύ και αγαπά το διάβασμα και άλλοι που δεν ακουμπάνε το βιβλίο γιατί μάλλον το συνέδεσαν με δύσκολα σχολικά χρόνια και δεν έχουν λάβει απόλαυση μέσα από την ανάγνωση αλλά τη βίωσαν σαν κάτι καταπιεστικό.

Ετοιμάζεις κάτι καινούργιο;
Φέτος είναι μια πολύ δύσκολη χρονιά για μένα από άποψη χρόνου καθώς πέρα από τη δουλειά στο σχολείο που είμαι φέτος, κάνω μεταπτυχιακό και παράλληλα έχω και πολλές άλλες ασχολίες οπότε δεν προλαβαίνω να γράψω. Έχω βέβαια πολλές ιδέες στο μυαλό μου και ελπίζω να βρω κάποια στιγμή τον χρόνο να τις αποτυπώσω και στο χαρτί!

Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;


Με ενδιαφέρει να συνεχίσω να διαβάζω και να γράφω, να είμαι σε επαφή με το βιβλίο, να ολοκληρώσω το μεταπτυχιακό μου, να δουλεύω στο αντικείμενό μου και να συνεχίσω να μαθαίνω, να δημιουργώ, να βελτιώνω τον εαυτό μου, να ταξιδεύω, να περνώ ποιοτικό χρόνο με τους ανθρώπους που αγαπώ…

Ευχαριστούμε την Ελένη και της ευχόμαστε κάθε επιτυχία...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου