Αφιέρωμα στην μητέρα μου!


Αφιέρωμα στην Μητέρα



«Όταν θα γίνεις μάνα, θα με καταλάβεις» ήταν το καθημερινό κλισέ της μάνας μου και σταθερά σκεφτόμουν «Άντε πάλι τα ίδια».

Δεν άργησε να ανατείλει ο Μάης που γεννήθηκε η κόρη μου. Βλέπετε αποφάσισε να δει τον ήλιο Μάη μηνα, σαν δώρο για τη γιορτή της μητέρας . Αλλά που τότε να καταλάβω τι μέλλει γενέσθαι με το μικρό πλασματάκι που αποφάσισε να είμαι η μάνα του.

Πέρασαν 17 ολόκληρα χρόνια αοπό την γέννηση της και η φιλοσοφία μου όχι μόνο έχει αλλάξει αλλά θα έλεγα ότι έχει κάνει στροφή 360 μοιρών.

Πόσες φορές κατά την διάρκεια αυτών των χρόνων, πάνω στα ξενύχτια λόγω ασθένειας της μικρής μου δεν μονολόγησα: «΄Αχ μάνα μου πόσο σε σκέφτομαι, πόσο σε χρειάζομαι». Πόσες φορές δεν έτρεξα εκεί στην μεγάλη Μάνα, να την παρακαλέσω για κάτι που πήγαινε στραβά και να αναστενάξω : «΄Αχ μάνα είσαι κι Συ, βοήθα το σπλάχνο μου».

Και μεγαλώνοντας η κόρη, μεγάλωναν και τα βάσανά μου, ακριβώς όπως έλεγε η μάνα μου. Και πάλι γύριζα το βλέμμα στη μάνα μου, και μόνο κοιτάζοντας την έπαιρνα κουράγιο. Και πάλι πρόστρεχα στην μεγάλη Μάνα και άλλοτε την παρακαλούσα, άλλοτε την συμβουλευόμουν και άλλοτε διαφωνούσα μαζί της γιατί κάτι δεν είχε έρθει όπως εγώ το υπολόγιζα. Γυναικείες κουβέντες μεταξύ μανάδων.

Και τα χρόνια πέρναγαν, μαζί με το κορμί ωρίμαζε και το μυαλό, άλλαζε ο μικρόκοσμός μου και τα μάτια μου, λες και πέταξαν αόρατα πέπλα, άρχισαν να βλέπουν πράγματα που πρέπει πάντα να ήταν εκεί αλλά μέχρι τότε δεν τα είχα προσέξει. Ίσως λόγω ηλικίας, ίσως λόγω απειρίας, ποιος ξέρει;

Πρόσεξα πρώτα τη μάνα μου. Είδα τα άσπρα της μαλιά, το άλλοτε νεανικό κορμί της που τώρα πια είχε βαρύνει, τις ρυτίδες στα όμορφα μάτια της, τη δυσκολία της να φέρει σε σειρά το σπίτι που άλλοτε το έκανε δυο φορές την ημέρα. Και μέσα από αυτά δεν είδα μια γερασμένη γυναίκα αλλά μια σοφή μάνα. Κάθε ρυτίδα της, κάθε άσπρη τρίχα της ένας πόνος για μένα το παιδί της. Ένα ξυνύχτι στην αρρώστια μου, μια λαχτάρα που αθέλητα της έδωσα, ένα καρδιοχτύπι για το μέλλον μου, μια αγωνία για τον γάμο μου, για την δουλειά μου. Και θυμήθηκα πόσες φορές έτρεξα κοντά της για να παραπονεθώ για κάτι που μου έτυχε, μια αναποδιά, μια αδικία, μια αρρώστια. Και ρώτησα τιον εαυτό μου: «Εσύ που ήσουν το δικό της σπλάχνο, έτρεξες πολλές φορές να της πεις το πόνο σου. Εκείνη την ρώτησες να σου πει τον δικό της;» Γιατί θεωρούσα δικαίωμα μου να λέω αλλά ξέχναγα την υποχρέωση μου να την ακουω;

Και έτσι ξαφνικά άλλαξε η συμπεριφορά μου στη μάνα μου αλλά και σε όλες τις άλλες μανάδες. Έσκυβα να χαιδέψω το άσπρο κεφάλι μιας γιαγιάς. Έβλεπα τον πόνο της μάνας που έχασε το παιδί σε τροχαίο ή στον πόλεμο ή από ναρκωτικά. Είδα τον πόνο της χήρας μικρομάνας, και κατάλαβα τι θα πει ΜΑΝΑ.

Αυθόρμητη αντίδραση μου να τρέξω σε Κείνη, την μεγάλη Μάνα και να την ευχαριστήσω. Γιατί η δική μου μάνα ευτυχώς είναι ακόμα στη ζωή και προλαβαίνω να της πω πόσο πολύ την είχα και την έχω ανάγκη. Να της πω ότι μπορεί να φαίνομαι αδιάφορη αλλά αυτό συμβαίνει επειδή ειμαι σίγουρη ότι εκείνη είναι εκεί για μένα. Να της εξομολογηθώ ότι η παρουσία της είναι για μένα το απάνεμο λιμανάκι της ζωής μου και ότι ακόμα κι αν γέρασε για μένα είναι η Μανα Μου, εκείνη που μου έμαθε τα πρώτα μου λόγια, την πρώτη μου προσευχή και πώς να κάνω το σταυρό μου. Είναι εκείνη που με πήρε από το χέρι και με πήγε την πρώτη μέρα στο σχολείο. Και ότι την αγαπώ πολύ.

Χρόνια πολλά Μανούλα δική μου.

Χρόνια πολλά Μανάδες όλου του κόσμου.

Χρόνια πολλά γιατί το αξίζετε.



Υ.Γ: Το κείμενο αυτό γράφτηκε πριν 10-11 χρόνια. Η κόρη μου μεγάλωσε. Η μητέρα μου δεν υπάρχει πια. Είναι κάπου εκεί ψηλά και μας οδηγεί. Και χαίρομαι γιατί πρόλαβα να της πω και να της δείξω πόσο την αγαπούσα. Και την αγαπώ ακόμα. Και μου λείπει κάθε χρόνο πιο πολύ. Χρόνια πολλά μαμά!
Μαίρη Κολοβού

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου