Συνέντευξη από την Αννα-Νικόλ Μανιάτη

Νοιώθω πολύ τυχερή γιατί η κυρία Μανιάτη με εμπιστεύτηκε και δέχτηκε να μας δώσει την παρακάτω συνέντευξη.  Σας την παρουσιάζω λοιπόν.

Με σπουδές στην Αγγλική Φιλολογία και στην Νοσηλευτική πως βρεθήκατε στην συγγραφή;

Και τα δυο είναι επαγγέλματα που σε φέρνουν πολύ κοντά στην ανθρώπινη ψυχή. Στο θάλαμο ο ασθενής αφήνει την καρδιά ανοικτή χωρίς υποκρισία και στην τάξη τα παιδιά δεν ξέρουν την επιτήδευση. Ευαισθησία στον ανθρώπινο πόνο και στο παιδικό πρόβλημα, κατανόηση, προθυμία να ψάξεις την πηγή που τα προκαλεί και προπάντων να είσαι παρατηρητής και όχι απλά θεατής, σε γεμίζει εμπειρίες. Αληθινά περιστατικά ζωής που όσα χρόνια και να περάσουν αναδύονται από τα βάθη της μνήμης και απαιτούν έκφραση. Και σαν βρεις το χρόνο πια, οι μνήμες που ασφυκτιούν συνυφαίνονται σε ιστορίες με αρκετή φαντασία για να μην κουράζουν,  και εκφράζονται στο χαρτί.  




Πως νοιώθετε κάθε φορά που βλέπετε ένα βιβλίο σας τυπωμένο;

Συστολή και φόβο. Συστολή γιατί τόλμησα να «σκαλίσω» την ανθρώπινη ψυχή και φόβο γιατί ξέρω πως τα θέματα που θίγω είναι σκληρά επειδή είναι αληθινά, πάντα «ανέγγιχτα» και οι αντιδράσεις ποικίλες. Γράφω για να προβληματίσω, να αφυπνίσω, και όχι για να προσφέρω ευχάριστες ώρες αναγνώσματος. Και επειδή θέλω να διαβάζεται ένα βιβλίο από όλα τα επίπεδα αναγνωστών η γλώσσα είναι καθημερινή, απλή, κατανοητή.



Ξέρω ότι είναι κοινότυπο, αλλά από που αντλείτε τα θέματα σας;

Μα… από την ίδια τη ζωή. Όπως είπα και πιο πάνω, αν είσαι παρατηρητής και όχι απλά θεατής, τότε η ίδια η ζωή, η καθημερινότητα,  προσφέρεται σαν μια  αστείρευτη πηγή θεμάτων. Λίγη φαντασία, λίγη μυθοπλασία, ενίοτε εκτεταμένη έρευνα ανάλογα με το θέμα, ικανότητα έκφρασης και… βυθίζεσαι στην δημιουργία.


  
Υπάρχει κάποιο από τα βιβλία σας που ξεχωρίζετε;

Αν ρωτήσει κανείς μια πολύτεκνη μητέρα ποιο παιδί της ξεχωρίζει θα πάρει την ίδια απάντηση, αυτό που εκείνη τη στιγμή ίσως υποφέρει, είναι άρρωστο, ή αντιμετωπίζει πρόβλημα. Διαφορετικά η αγάπη είναι ίδια. Τα δικά μου «πνευματικά παιδιά» έχουν την ίδια θέση στην καρδιά μου γιατί με ανάγκασαν να σκεφτώ, να ψάξω, να αναπολήσω, να δημιουργήσω. Όμως, και είναι αλήθεια, όταν έγραφα τον «Έκπτωτο Άγγελο», ορμώμενη πάντα από αληθινό γεγονός, η έρευνα που έκανα σε ειδικό νοσοκομείο για παιδιά με έφερε αντιμέτωπη με τόσο πόνο και ψυχικά προβλήματα που όσο αποτύπωνα στο χαρτί τις εμπειρίες και τα συναισθήματα της μικρής Σοφίας, υπέφερα ψυχικά, βασανιζόμουν από εικόνες, έμενα άγρυπνη –ακόμα και όταν το τέλειωσα-  σκεφτόμενη το ψυχικό μαρτύριο αυτού του παιδιού.


 
Ποιοι Έλληνες ή ξένοι συγγραφείς σας έχουν επηρεάσει;

Πολύ πλούσιος και ποικίλος ο κατάλογος Ελλήνων και ξένων συγγραφέων που έχω διαβάσει. Τους περισσότερους τους θαυμάζω για τη δύναμη της πένας τους, τον πλούσιο ψυχικό κόσμο, τα αριστουργήματα που μας έχουν προσφέρει, όμως… όσο και να τους θαυμάζω προσπαθώ να είμαι ο εαυτός μου στην έκφραση λόγου.


Οι Έλληνες σήμερα διαβάζουν? και τι προτείνετε για την αύξηση της αναγνωσιμότητας;

Πιο προσιτές τιμές βιβλίου για αρχή. Ειδικά στις εκθέσεις βιβλίων θα έπρεπε οι εκδοτικοί να έχουν χαμηλότερες τιμές αφού οι αναγνώστες βρίσκονται μπροστά σε μια ατέλειωτη ποικιλία τίτλων. Και επίσης, λιγότερους τίτλους. Ας είναι λίγο πιο επιλεκτικοί στην παραγωγή. Δεν είναι η ποσότητα που μετράει αλλά η ποιότητα αυτού που προσφέρεις.


Περιμένουμε κάποιο καινούργιο βιβλίο;

Φέτος όπως ξέρετε κυκλοφόρησε επανέκδοση του πρώτου βιβλίου που είχα γράψει το 2000 και που είχε εκδοθεί πρώτη φορά το 2010. Ο φόβος της πρώτης συγγραφικής μου προσπάθειας δεν με άφηνε να το παραδώσω και έμεινε στα συρτάρια δέκα χρόνια και αφού είχαν προηγηθεί άλλα. Τελικά οι κριτικές και οι πολύτιμες –για μένα- γνώμες αναγνωστών το έφεραν και πάλι στο προσκήνιο μετά από δεκαεφτά χρόνια συγγραφής του. Υπάρχουν φυσικά δύο καινούρια, ανέκδοτα ακόμα για του χρόνου, εξαρτάται ποιο θα αποφασίσει ο εκδοτικός οίκος, οπότε τους τίτλους δεν θα τους αναφέρω τώρα.


Τι συμβουλή θα δίνατε σε κάποιον που θέλει να ασχοληθεί με το γράψιμο;

 Να γράφει από την καρδιά. Να μην μιμείται. Να είναι ο εαυτός του. Πρωταρχική σκέψη η έκφραση λόγου και όχι η έκδοση του βιβλίου. Η φιλοδοξία και η έπαρση να μην είναι ο λόγος της συγγραφικής προσπάθειας. Και υπομονή, απέραντη υπομονή και επιμονή αν το θέλει πραγματικά. Ανάμεσα σε όσους ασχολούνται με το γράψιμο για δικούς του λόγους ο κάθε ένας, υπάρχουν διαμάντια που περιμένουν να ανακαλυφθούν. Γι’ αυτό υποστηρίζω πάντα τις προσπάθειες τους.


Ευχαριστώ πολύ για τις λίγες και μεστές σας ερωτήσεις και εύχομαι πάντα καλή επιτυχία στην προσπάθεια σας να φέρνετε συγγραφείς και αναγνώστες κοντά.

Στον παρακάτω σύνδεσμο μπορείτε να βρείτε τα βιβλία της κυρίας Μανιάτη
http://www.psichogios.gr/site/Authors/show/656/nikol-anna-maniath

Ευχαριστούμε πολύ την Αννα-Νικόλ Μανιάτη και της ευχόμαστε ότι καλύτερο!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου