Βενετία της Κατιάνας Στρατηγίου


Πόλη μιας άλλης εποχής, περίεργη, όμορφη, βροχερή και ιδιότροπη όπως όλα τα πραγματικά  θηλυκά. Με πήγε κοντά της η θάλασσα, η ίδια που με πήρε μακριά της. Η Βενετία  των δόγηδων, των γονδολιέρηδων,  των γεφυρών  που ενώνουν χαρές και στεναγμούς. Ξεκινήστε  από την Πάτρα  και συνδυάστε έτσι μια μικρή κρουαζιέρα, αλλά προσοχή μη μείνετε μόνο  μια βραδιά  στη Βενετία. Θα είναι σαν να βάζετε το δάχτυλο στο γλυκό, χωρίς να  προλάβετε να το δοκιμάσετε. Κανονίστε  μέσω ταξιδιωτικού γραφείου να έχετε  τουλάχιστον  4-5 διανυκτερεύσεις σε ξενοδοχείο στο  centrostorico, αφού εκεί χτυπά η καρδιά της. Μπορεί το κόστος να είναι  μικρότερο, στο Lido για παράδειγμα, αλλά  θα κερδίσετε σε χρόνο και ταλαιπωρία. Αν δεν ακολουθήσετε το πρόγραμμα του γραφείου ή αν το κάνετε για συγκεκριμένα μέρη, διαθέστε  χρόνο να  περπατήσετε στα ενδότερά της. Είναι μαγεία κάθε της γωνία και δρομάκι. Δεν θα παραλείψετε βέβαια την Πιάτσα  Σαν Μάρκο, την γέφυρα των στεναγμών, μια μικρή ημερήσια εκδρομή στο Μπουράνο και το Μουράνο, όπου είναι  εκ των προτέρων βέβαιο πως εκεί θα ξοδέψετε -έστω- λίγα χρήματα, για κάτι αναμνηστικό από δαντέλα  ή  κρύσταλλο. Από δαχτυλίδι  έως  ολόκληρο χειροποίητο  κρυστάλλινο σερβίτσιο.
Βενετσιάνικες μάσκες;   Ω! Μα ναι! Είναι σίγουρο πως δεν θα αποφύγετε τον πειρασμό να φέρετε  στις αποσκευές έστω μία. Να ξέρετε, οι ανδρικές είναι λιγότερες, σπανιότερες και φυσικά όχι τόσο πλουμιστές όσο οι γυναικείες . Αν μάλιστα βρείτε και εργαστήριο  που τις φτιάχνουν και δεν αγοράσετε από τα συνηθισμένα  «τουριστικάδικα»  μαγαζιά θα απολαύσετε την διαδικασία  της δημιουργίας και θα τύχετε καλύτερης τιμής για κάτι πραγματικά αυθεντικό και όχι «βιομηχανοποιημένο». Να γευτείτε  τιραμισού, να παραγγείλετε πίτσα  από τις  δεκάδες παραλλαγές  πέραν της κλασσικής. Λένε  πως η Βενετία είναι ακριβή. Αν ψάξετε όμως λίγο θα βρείτε αρκετά στέκια  για φαγητό ή ποτό που δεν στοιχίζουν  τόσο πολύ, χωρίς να είναι  απαραίτητα υποδεέστερα  όσων βρίσκονται  στην πρώτη γραμμή,  στο κέντρο  της πόλης.  Μια ομπρέλα  θα την χρειαστείτε σίγουρα. Ψιλοβρέχει συχνά, ενώ πριν και μετά μπορεί να  έχει ηλιοφάνεια και ζέστη.
Παραγγείλετε  «ντόλτσε ό αμάρο»  και  αναπολείστε  σκηνές του  παλιού ελληνικού κινηματογράφου.
Στο καφέ Φλοριάν  θα αισθανθείτε  να σας διαπερνούν 300  χρόνια ιστορίας. Ακριβό; Ναι. Αλλά αξίζει να πιείτε τον καφέ σας  νιώθοντας  την αύρα όσων πέρασαν εκεί κάποιες στιγμές  ή και ώρες. Να! Ο Καζανόβα εκεί στην άκρη.  Ο  Ντίκενς, ο Προυστ,  στο βάθος.  Δείτε! Ο Γκολντόνι  στα νιάτα του, σχεδόν σχολιαρόπαιδο!
Όχι, δεν σας αναφέρω άλλους.  Θα σας αφήσω να τους ανακαλύψετε μόνοι σας, με την σιγουριά πως πολλοί θα σας κλείσουν με ευαρέσκεια το μάτι και θα σας χαρίσουν το χαμόγελό τους.
Στο Χάρυ΄ς  μπαρ  αν βρείτε ξεμέθυστο τον Έρνεστ (Χεμινγουέι) απλά υποκλιθείτε. Αν έχει πιεί, πιάστε του την κουβέντα.
Και η μαγεία συνεχίζεται στο παλάτσο Ντουκάλε, όπου ο Τιντορέτο και ο Τισιάνο  είναι εδώ, ωσεί παρόντες  με τα έργα τους  Δεν είναι απαραίτητο να κάνετε βόλτα με γόνδολα αν δεν είστε νιόπαντροι. Είναι πολύ ακριβό …σπορ. Μετακινηθείτε με πλωτά λεωφορεία ή με ταξί -επίσης πλωτά- και θα σας μείνει  αξέχαστο. Η σελίδα μου γέμισε με αναμνήσεις, που είναι όμως ελάχιστα  από όσα είδα  στην Βενετία. Ο επίλογος  γι αυτήν  την μικρή απόπειρα να σας πείσω να πάτε στην Βενετία,  είναι ο ακόλουθοςκαι στηρίζεται σε πραγματικό γεγονός…
Την ημέρα  που επιβιβάστηκα στο καράβι της επιστροφής,  ανέβηκα στο κατάστρωμα, να δω λίγο ακόμα την  παραμυθένια αυτή πόλη. Μπροστά μου πηγαινοέρχονταν μέσα στο νερό πλοιάρια, ταξί, σκάφη μικρά και μεγαλύτερα. Ήταν απόγευμα και οι βενετσιάνοι, που με έπαιρναν χαμπάρι,  σήκωναν το χέρι τους φωνάζοντας «αριβεντέρτσι…» Σαν παιδί,  μόλις ξεπέρασα την πρώτη συστολή,  χοροπηδούσα,  τους φώναζα γεμάτη ενθουσιασμό το ίδιο… «Αριβεντέρτσι». Την ίδια στιγμή  που τα χείλη μου γελούσαν,  τα μάτια  δάκρυζαν και μέσα μου έλεγα: Θεέ μου, κάνε να μπορέσω να ξανάρθω  σε τούτη την πόλη.
Αυτή είναι η Βενετία των ονείρων, των ερωτευμένων, του καρναβαλιού,  των δόγηδων, των  Βενετών που ακόμα φλερτάρουν τα θηλυκά  και αγαπούν την ζωή.
 Ίσως, γιατί φοβούνται πως κάποτε η πόλη τους θα βυθιστεί σαν μια άλλη χαμένη Ατλαντίδα, γι αυτό  την αγαπούν και την χαίρονται, όσο περισσότερο μπορούν.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου