20 Ιουνίου - Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων



Η Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων καθιερώθηκε για πρώτη φορά με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ στις 4 Δεκεμβρίου του 2000 και πρωτο-γιορτάσθηκε στις 20 Ιουνίου 2001, με αφορμή τα 50 χρόνια από την υπογραφή της «Συνθήκης για το καθεστώς των προσφύγων»

Mε αφορμή αυτή την ημέρα, σας αφιερώνω ένα ποίημα του Ζήκου Πέτρου αφιερωμένο στα παιδιά όλου του κόσμου.
ΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ:
Τη μέρα που έφτασε σε ‘μας η πικρή ώρα του μισεμού, 
Μάθαμε πως είμαστε πρόσφυγες.
 
Ζήτησαν τότε τα παιδιά να μάθουν – τι είναι πρόσφυγας;
 
Μας πρόλαβε όμως η βουή, και η απάντηση δεν δόθηκε.
Τη μέρα που βγήκαμε στο δρόμο της προσφυγιάς, 
Με τη βουή το κατόπι μας και το άγνωστο μπροστά μας,
 
Ζήτησαν τα παιδιά να μάθουν – για πού προσφεύγουμε - κανείς δε γνώριζε.
 
Μοναχά, η βουή πίσω μας αλυχτούσε, σαν το σκυλί τη νύχτα που αγριεύετε.
Τις μέρες που οδοιπορούσαμε για το άγνωστο,
Τα παιδιά – πείνασαν – δίψασαν – κρύωσαν – φοβήθηκαν.
 
Ζήτησαν τα παιδιά να μάθουν – γιατί πεινούν – διψούν και φοβούνται.
 
Μα η βουή μας κόντευε και κανείς δεν μιλούσε στα παιδιά.
Τις κατοπινές μέρες, μας βρήκε η κούραση στο δρόμο.
Τα παραπανίσια βάρη, έπρεπε να μείνουν πίσω.
 
Τα πρώτα που αφήσαμε στην άκρη του δρόμου, ήταν τα προικιά της κόρης.
 
Τώρα, η βουή είχε θεριέψει πίσω μας και ακουγόταν πολύ κοντά μας.
Ο δρόμος μπροστά μας μάκραινε, κι κούραση κατάπινε τη θέληση μας βήμα το βήμα. 
Ότι ήταν παραπανίσιο, δεν αντέχαμε να το πάμε παρακάτω.
 
Ξέμεινε στην άκρη του δρόμου ο γέρο πατέρας, και λίγο παρακάτω, αφήσαμε τη μάνα.
 
Ξέραμε, σαν θα τους προλάβαινε η Λάμια που ακολουθούσε, αυτοί, θα γινόταν ανάμνηση.
Ο δρόμος μας τέλειωνε στη θάλασσα, εκεί που το κύμα αντάμωνε με τη στεριά. 
Και ‘μείς, μάθαμε πως ήμασταν «τα κύματα των προσφύγων».
 
Τα παιδιά όμως, δεν ήταν εκεί για να ρωτήσουν τι είναι «τα κύματα των προσφύγων».
 
Είχαν μείνει πίσω, μιας και γίνηκαν κι αυτά παραπανίσιο βάρος.

Χωρίς Σχόλια:




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου